Zag net het interview met Javier Guzman bij Pauw en Witteman. Zit die gast daar lekker serieus te doen over zijn gewonnen gevecht met de alcohol, het zich losmaken van nare ervaringen met zijn vader, oom, hopman en een willekeurig Bosch publiekslid en nog wat van dat 'kijk mij eens' gezever, dat beter bij Andries Knevel thuis hoort dan bij P&W, waarschijnlijk alleen niet daar omdat Guzman beweert atheist te zijn. Sowieso hou ik niet van mensen die opschepperig doen over hun slechte verleden en hoe ze zich daaruit gevochten hebben, mensen die het aan wilskracht wijten dat ze niet aan de kanker gecrepeerd zijn, en dat ze menen daarom hun boodschap over het zwakkere deel van ons volk uit te moeten storten. Tot daaraan toe, hoewel ik er een zwakke darmfunctie van krijg moeten die evangelisten dat maar doen, als ze maar oprecht zijn. Vaak genoeg krijg ik echter de indruk dat het vaak meer bullshit dan waarheid is. Guzman heeft me daar vanavond gelijk in gegeven. Op een gegeven moment vertelt hij dat hij voor het eerst alcohol dronk toen hij een jaar of negen was, om vervolgens zo te schrikken van het prettige gevoel dat hij bewust tot zijn zestiende NIET gedronken heeft. Een paar minuten later is het de beurt aan andere gast, Garrie van Pinxteren. Aan haar wordt gevraagd wat haar eerste ervaring met alcohol was. Zij vertelt dat dat op haar dertiende was, dat ze met een vriendinnetje stiekem aan de bessenjenever zat voor naar school te gaan. Zij kijkt Guzman aan die vervolgens met nodige trots verhaalt dat, 'je gelooft het niet', hij van de brugklas tot en met het einde van de middelbare school zelden nuchter in de schoolbanken zat. Oftewel, hij spreekt zichzelf keihard tegen. Een lulverhaal, dus, blijkbaar verzonnen om sympathie te winnen bij zijn goedgelovige publiek, dat het blijkbaar prima vind, want uitverkocht. Hypocriet mannetje.