...dat je jarenlang bepaalde albums of zelfs bepaalde artiesten niet bewust gaat luisteren/draaien/spelen of whatever, en als je het dan wel weer eens doet (al dan niet per ongeluk) dat je ineens weer helemaal verkocht en je jezelf voor je kop kan slaan dat je het niet vaker hebt gedraaid?

Ik heb dat met sommige artiesten wel. Keer op keer. Propagandhi bijvoorbeeld. Vroeger was ik zogenaamd maatschappijkritisch en dwars met lang haar en een ruitjesbroek op mijn mooie suede Vans off the Wall en Puma #10's, en nu... nu interesseren de idealen me eigenlijk niet zoveel meer. Je bent ouder, pubert niet meer en grote mensenproblemen waar je vroeger zo een uitgesproken mening over had vallen je ten deel. En dan blijkt stiekem toch gewoon dat je eerst wil zorgen dat je eigen leven goed in elkaar zit. Filosofie van maatschappij-kritische muziek past daar niet echt in, maar goedver, wat klinkt het lekker als je het terug luistert. En dan niet alleen de albums van toen. Recentere dingen rocken ook vierkant de wok uit.

Maargoed, ik ben ook wel een dikke kneus, want toen ik 11 was, vond ik Queen ook de bombdiggy. Nu niet meer. Tot ik toevallig in de stemming ben en een live-registratie van een concertje in Rio of Budapest op zet, of zelfs Wembley. En dan blijkt dat eigenlijk die nummers wel sterk zijn, maar vooral blijkt hoe geweldig goed de band live was. Zo goed zelfs, dat ik me er eigenlijk niet voor schaam toe te geven het op zijn tijd best wel te waarderen.

En nu heb ik eigenlijk alweer 2 dingen aangehaald.. favoriete bands die je soms vergeet, maar die vroeg of laat terugkomen in je leven, en bands die misschien eigenlijk niet meer kunnen, maar waar je toch niet onderuit komt. Deel ze maar in dit topic. Dan ben ik tenminste niet de enige die hier een beetje triestig muzikaal zit te lifeloggen.