Arrr... tinypic is niet zo practisch als ImageShack! Nuja, de plaatjes zijn in elk geval duidelijk. Sorry for de layoutfuck.

Gaatje uitboren, contact maken mbv zilverlak|verf, ie,dat spul voor autoruitverwarming.

Ik heb geprobeerd er een klein koperdraadje in te steken die zodoende contact moest maken tussen pin en receptor, maar dat was niet gelukt... ik heb ook geprobeerd de receptor aan de achterkant naar beneden te buigen zoals je zien kunt, maar dat deel raakt de pinnen van de kaartlezer niet. Die kaartlezerpinnetjes komen er niet ver in.

Op de fotos lijkt alles heel duidelijk maar met het blote oog zie je nog niet half van wat er op de fotos zichtbaar is!

Het hangt er helemaal van af of deze foto’s meer of minder waard zijn dan de CF card en/of lezer. Mijn suggestie is voor het eerste geval.

Prutsen en buigen lukt vrijwel nooit met dit soort spul.

Een beetje aluminumfolie in het gaatje proppen en dan in de lezer steken. Snel de foto's d'r af halen en daarna de kaart weggooien.

Nee en na en tijdje heb je ook nog te maken met metaalmoeheid en dan is het feest over. Het goede nieuws is dat mijn kaartlezer (en nu dus deze kaart) maar één keer hoeven te werken. De foto's zijn dat wel waard en de kaart is toch stuk verder.

Ik heb zelf ook aan aluminiumfolie gedacht, dat ga ik dus maar proberen!

Nou dat ziet er niet veelbelovend uit... aluminiumfolie is nog veel te lomp voor dit soort toepassingen....

Cardreader is toasted, lijkt het... bah...

Ok, inhoud lijkt naar de kloten. Jammer. Het waren mooie foto's. Les geleerd, altijd eerst kaartlezer checken!

stukje folie in opening

kaart en -lezer na test

Dan maar de soldeerbout ter hand nemen en gewoon een stuk draad direct op de print van de card bakken en deze verbinden met de reader.
Daarbij wel de goede kant van de bout vastpakken..

De eerste van links/rechts heb trouwens ook een probleem:



Ik zou ze effe allemaal 'doorpiepen' met een multimetertje terwijl de card in de reader gestoken zit. 't lijkt me namelijk sterk dat een kaart op deze manier onleesbaar wordt.

Aluminiumfolie geleidt toch heel niet zo lekker als koper? Solderen lijkt me inderdaad de enige optie. Sowieso al.

Die linker pin is voor aarding met de stalen behuizing die ik eraf geript heb. De andere zijde heeft er net zo eentje. Deze pin gaat naar de lange contactpinnen in de kaartlezer om zodoende aarding tot stand te brengen voordat de chips doorfikken.

Ik kreeg uiteindelijk contact met die aluminiumfoliefix... maar de kaartinhoud lag volledig overhoop. De directorynamen zijn normaal maar er staan honderden "bestanden" op met gare bestandsnamen, 0 kB... en oh ja, de partitie is maar 10 GB in plaats van 16.

MAAR: Iemand posste (in de datarecovery thread) iets over TestDisk. Blijkt dat PhotoRec daar ook bij zit, en dat programma is dus even fijn mijn CR2 files aan het terughalen zeg! Bijna allemaal lijken ze terug te komen. Erg mooi tooltje, wie het ook gepost heeft, hartelijk bedankt!

En Sha-baz: aluminiumfolie is eigenlijk heel ongeschikt, aluminiumoxide geleidt geen stroom... gek genoeg werkt het toch. D'r gaan natuurlijk maar microwatts door zo'n contactje.

Solderen zou lastig zijn geweest omdat het contactpunt aan de onderkant en dus tegen de printplaatzijde van de kaartlezer zit. Maar goed, niet meer nodig dus!

Als ik me ooit avontuurlijk voel kan ik dit kaartje zelfs weer gewoon gebruiken, in geval van nood. De aluminiumfolie blijft namelijk prima zitten. Misschien voor filmen, dan heb ik toch mooi opslag voor ongeveer een uur full-HD video.

Dat was Henry dus, die verwees naar http://www.cgsecurity.org/wiki/TestDisk_Download.

Testdisk heerst, heeft mij ook al meerdere malen gered.

Het is eigenlijk ook niet erg vestandig om geheugenkaarten te hebben waar 500 foto's op passen... dat kan natuurlijk nooit lang goedgaan...

Één van de herstelde foto's:

uit dat topic: Ik heb godverdomme de 5,25" floppy's nog meegemaakt man!

Ik heb zelfs nog 8" floppies in m'n handen gehad. Uit de tijd dat hardware nog niet gestandaardiseerd was op bitgroottes, en 24-bits adressen doodnormaal waren. Toegegeven: ook toen (midden 90) was dat al oude meuk uit de jaren 70/80.

En dan het studentassistentje met een geprepareerd bakje (los bodempje) naar het RC laten lopen. Lachen als het net voor de IBM 2502 op de grond viel...

Oh wacht, ander topic.

Merv: Jammer dat je CF card nog niet helemaal goed is, die ootoo mist duidelijk een onderdeel.

Hmmm, plastic ponskaarten om de bandentestmachines bij Vredestein te configureren...papertape voor de PDP-8...gelukkig allemaal weg.

Blij toe dat het foto’s redden grotendeels is gelukt, maar ik blijf bij mijn tip: zilverlak. Heb ik een gammel geheugenreepje van een Vaxstation VLC mee opgelapt zodat ik toch lekker 24 MiB had.

De missende motorkap komt doordat ik de behuizing van de kaart gesloopt heb natuurlijk!

Deze heeft wel alle onderdelen nog...


Volgende keer zilverlak Monade, dat beloof ik je...

Ik denk dat je beter kan hopen dat een volgende keer niet komt zodat je de beuntips van wildvreemden niet nodig zult hebben.

Ik werk al 10 jaar met CF kaartjes, mijn eerste was 48 MB groot. Nog nooit een enkel probleem gehad, behalve die ene keer dat mijn 1 GB IBM Microdrive niet meer wilde... bleek dat de 500 mA USB voeding niet genoeg was om het schijfje op gang te brengen. Versleten lagertjes. Nu dus één keer een onbekende kaartlezer van een vriendin geleend, en hoppa... kaart van $140 naar de kloten... maar goed, de meeste foto's zijn terug, wijze les geleerd, en de zaak betaalde voor een nieuwe SanDisk Extreme. Het had erger kunnen zijn.

Ach, het wordt een lijflog...

Vooruit dan maar. Hier mijn potje zilverlak van zo'n 10 jaar geleden.



(destijds vele afgekeurde SD-Rammetjes mee kunnen repareren. Maar helaas was het spul niet flexibel genoeg onder varierende temperaturen)

Lijfloggen, waarom ook niet... het is (bijna) weekend en het zware werk is gedaan. SD, waar stond dat ook alweer voor... SuperDuur geloof ik...


pic unrelated.

*Dat flesje van Turbu lijkt verdacht veel op poppers*

Poppers, da's toch al gauw iets van 20 jaar geleden.

eerst vond ik dit topic niet zo boeien.
Maar toen je receptor schreef werd ik wel opgewonden.

Plastic ponskaarten, Monade? Pfft, toen ik begon met werken was het ponsbandje helemaal hip. De revolutie kwam met de kartonnen kaartjes die je zelf moest perforeren, waarna de 12" Océ-floppen hun intrede deden. Daar konden wel drie hele brieven op.

Als we dan toch aan het lijfloggen zijn: My first computer:



Nou ja, dat model dan, de bovenstaande versie was van Braad en heeft 'em inmiddels al voor grof geld kunnen verkopen.

Alleen ben ik er nooit achter gekomen waar de floppen in gestoken moesten worden. USB3.0 had die volgens mij toen nog niet.

Had ik al eens verteld over de Eniac?
/reutel

Is nog helemaal niks. Wij zaten vroeger na een coredump twee maanden lang kraaltjes te rijgen.

Jullie hadden kraaltjes? Ha! Wij moesten eerst op zoek gaan naar hout zodat we voldoende warmte hadden om kopererts op te stoken!

Ha ! ik had als eerste een draagbaar digitaal fototoestel:



Oh nee, dat ben ik helegaar niet. (De Kodak DC50, dat was m'n eerste)

Wij hadden helemaal nog geen eens koper. (trouwens: het periodiek systeem was nog geneens ontdekt!) Wij gebruikten de zenuwen van everzwijnen. De ferrietkernen haalden we uit geroosterde duivenhersenen. En hout zoeken, dat lieten we aan de vrouwen en de hosmos over!

Oven 10 minuten voorverwarmen op 200 graden celcius, en ff laten bakken voor 7/8 minuten.. Dan boel weer op plaats drukken terwijl het afkoelt..

Truuk is dat het soldeersel daarmee wat smelt, dus hopenlijk kun je het nog vastbakken. Enig nadeel is wel dat het dan werkt OF voorgoed kapot is. Die connector zal vast wel versmelten, dus wat aluminiumfolie eromheen zal de hitte wel moeten drukken om te voorkomen dat kunststof smelt. Geen idee of het ook echt werkt..

Werkt ook met kapotte videokaarten

Hee, dat truukje heb ik al een paar keer gedaan met Compaq f500 laptobs. Die hebben gemier met de gpu waarvan door teveel hitte de solderinkjes loslaten. Ik gebruik daarvoor trouwens een electrische verfbrander.

Wij? Wat nou wij.

Ik heb eerst ontelbare millennia naar een onbeduidend soepje zitten staren om er vervolgens met de blote handen een paar zwevende rotsen en ballen brandend waterstof van te maken. En wat krijg je? Gezeur over gebogen pinnetjes!

Ondankbare honden.

Frituren is ook nog een optie.

Minerale olie is een stuk beter, dat oxideert niet...

oh, was jij dat, parallax, die glitch die bij m'n big bang ontstond?