Beste reaguurders,

ik zit met een dilemma van opvoedkundige aard, en hoewel ik een oplossing denk te hebben gevonden ben ik benieuwd naar uw opmerkingen en argumenten.

Situatie: Meneer en mevrouw NederBelg hebben een zoon en wonen op dit moment in een grote stad. Na de geboorte hebben we besloten zoonlief niet te dopen aangezien het voor mevrouw NederBelg niet veel uitmaakte en ik tegen was vanwege mijn aversie tegen geloof in het algemeen en de de katholieke kerk in het bijzonder (in België is men voornamelijk katholiek). Daar komt bij dat de grondboodschap van ieder geloof: "Wat gij niet wilt dat u geschied, doet dat ook een ander niet" volgens mij ook zonder geloof aan te leren is.

Echter, nu hebben we een huis gekocht in een dorp, waarbij het overgrote deel van de bevolking en haar kinderen wél gedoopt zijn. Daar komt bij dat we het dorp delen met nogal wat familie van mevrouw NederBelg die allemaal kids hebben in dezelfde leeftijdscategorie hebben als onze zoon die allemaal gedoopt zijn. Daar komt ook bij dat het betere lagere en middelbare onderwijs in België binnen de katholieke zuil valt (ja, ook dat bestaat nog in België) en dat daar DUS catechisme op het menu staat, als ook de voorbereiding op communie en dergelijke.

De vraag van vandaag is dus: zouden jullie in deze omstandigheden jullie zoon laten dopen? Immers, al zijn vriendjes en klasgenoten gaan gedoopt zijn en dus eenzelfde traject doorlopen terwijl hij dat dus niet mee gaat maken.

Ik heb hier een heel dubbel gevoel bij. Aan de ene kant kan je zeggen: ik vind het een slecht idee, en opvoeden is juist dat je je kinderen goede dingen meegeeft. Aan de andere kant: door deze keuze is er een gerede kans dat ik het leven van onze zoon moeilijker maak terwijl die jongen er ook niets aan kan doen. Daar komt bij dat als ik hem voldoende kritisch opvoed, hij zelf wel een keuze zal maken of hij doorgaat met het geloof of niet.

Ik ben bijzonder benieuwd naar jullie argumenten.