fps

en meteen wat eerste pogingen.

Ja leuk Hayo!

Hoe zat het ook alweer met Flickr en spaceball.gif??

Het nieuwe album van Singeumho Station heeft duidelijk herkenbare New Wave invloeden en is bij uitstek geschikt voor een druilerige zondagmiddag om je even te ontrekken aan het juk van de allesoverheersende consumptiemaatschappij.

@ Jetser: screenshotje maken. Saven van het plaatje lukt idd vaak niet.

Inderdaad .. en voor de random quote generator bij voorkeur Firefox gebruiken, MSIE laat bij mij om een vage reden dezelfde quotes zien. Nog vager is natuurlijk om MSIE uberhaupt te gebruiken. eheh. Over één minuut nog een hoesje van mijn hand, leuke fuck opdracht btw.

De broertjes Rolf en Dieter flikken het hem weer met deze plaat in een muziekstijl die zij zelf omschrijven als Electronic Cyberfunk. De snerpende arpeggio's en hypnotisch repeterende baslijnen zijn weer een lust voor het oor en lenen zich bij uitstek goed voor het afspelen tijdens een Salvia trip.

Meteen na het beluisteren van de eerste track 'Scent of your abandoned sweater' is het duidelijk. Josiah heeft liefdeverdriet en dat zullen we weten ook. Soft akoestisch gitaarspel afgewisseld met piano en hier en daar een verdwaalde snaredrum. En dat is jammer want dit album staat haaks op zijn vorige elpee waarop stevige rock nog de boventoon voerde. Gemiste kans dus.

Hulde voor het opnieuw opstarten! helaas zit ik de rest van de week niet meer op kantoor :(

De eenvoud heeft Frank Johnson allang achter zich gelaten toen hij in 1963 afscheid nam van The Twitters, ten gunste van een solocarrière. Met 'to your former self' brengt hij opnieuw een compromisloos sci fi-conceptalbum ter herinnering aan de door zelfmoord om het leven gekomen amateurhistoricus Rico van der Zwaag. Het zwelg-aspect viert om die reden de boventoon op deze klassieker-in-wording.

Beluister de openingstrack I'm gonna bless you real hard

Veertien jaar na de oprichting van de band nam Members of the New South Wales Legislative Assembly, 1976–1978 het definitieve besluit over hun naam. Een jaar later lag het debuutalbum "be her own chaperone" in de schappen. Een dubbel album nog wel, vol gevoelige neo new age punk, maar ook ingetogenere nummers. Zanger en Oprichter Bart Taas John Frankson van Achterentelanggenoemd geeft aan dat hij de titel eigenlijk te kort vind schieten, maar heeft zich door de producer laten overhalen om zijn eigen voorstel "A wise man ones said that the modern rule is that every woman should be her own chaperon" te laten vallen ten bate van de voorkeur van de andere bandleden, Rik Kort en Frank Singmana.

Geheel terzijde: qua indeling had ik hem natuurlijk ook na de tweede s kunnen afbreken, maar dat leek me wel heel puberaal.

Eric Musselman verbindt de rijke folklore van Scheveningen aan de meditatieve sferen die u wel kent uit onze Dhramah reeks. Het album is esotherisch uitgebalanceerd door de Indiase producer Vih Slught. Eric Musselman oogste eerder veel lof voor zijn album Seg Can Yaj.

Heb de vorige editie van dit topic zeker gemist... leuk!

oh.. imageshack werkt zeker niet meer?

WFN's debutalbum 'LINE5 HIT MY WIFE' was de grote verrassing van 2008 dus vroeg menigeen zich af of het mogelijk was om met vernieuwend materiaal uit te komen. Maar niets is minder waar. De Spaanse heren leveren op withSticksAndStones twaalf uiterst originele nummers af. De rauwe synthetische didgeridoo afgewisseld met het hoge soprane stemgeluid van de leadzanger zet een nieuwe standaard in de Mediterrane Hosmo-Fusion.

Realiseer me trouwens nu pas dat je "random hoes fuck" ook gewoon in het Engels kan interpreteren. *Schaam.*

OLO

overigens kom ik op die quotewebsite steeds dezelfde quotes tegen, en heeft flickr veel bloemen. Dus ik kies gewoon steeds eentje die ik het leukst vind. Wiki doe ik wel helemaal random.

Die quote pagina schijnt inderdaad niet uit zichzelf te refreshen. Een ram op F5 doet echter wonderen.

Back to basics op deze introverte plaat van countryveteraan Douglas Boutte. Op zijn veertiende studio-album wisselt hij hartverscheurende songs over de leegte van het bestaan in het mid-westen van de Verenigde Staten af met anecdotes over zijn onbezorgde jeugd.

Overigens, hoei! Eindelijk een fotofucktopic waar ik met mijn belabberde skills ook aan mee kan doen!

Ruspini, "Bart" voor vrienden, weet als geen ander het publiek te bespelen tijdens optredens in clubs en op kleine podia. Ruspini, "Russi" voor intimi, heeft sinds 1982 een sterk repertoire opgebouwd en is daarbij beïnvloed door grote namen uit zijn begintijd, zoals Gerard Joling en Koot en Bie.
Toch brak hij tot nu toe niet echt door bij het grote publiek maar met Save to be Unpopular lijkt het dan toch te lukken. Het is een voorzichtige stap in het grote licht, de veiligheid van clubs en kleine bars achter zich latend.
Prachtig is het nummer "To be" wat iedereen kent als de tune van Sesamstraat.
Uitgekomen bij ReetRecords en te bestellen bij o.a. Amazone, Kutwijf en Bol.com.com.com.

Ach, krijg de tering.

Sinds zijn debuutalbum "Bricks of october" heeft Freight Train Heart naar eigen zeggen een aantal veranderingen doorgemaakt, en dat hoor je. Waar Bricks nog vol stond met snoeiharde rock nijgt het nieuwe Two vices at ones meer naar melodieuze gothicmetal. De invloed van Victoria Blenco, de violiste die zich vorig jaar bij Freight's band voegde, is vooral in het tweede nummer duidelijk te horen.

Het eerste album van "NFL on NBC Radio" getiteld "Forgetting what might sting" laat horen dat klassieke muziek ook in een modern jasje nog wel te versmaden is.
Het ruige werk op cello, viool, vleugel en dergelijke instrumenten zal een doorn in het oor van de meeste klassieke klassiek-liefhebber zijn, maar het moderne tintje wat de jongens uit St. Mary op plaat hebben vastgelegd is wel om aan te horen.

Raz is back!
Na het vertrek van frontman Razorblade kwam de klad er een beetje in bij de succesvolle splattergrindgroep Bodily Fluids. Bij Raz zelf trouwens ook, want hij mocht een tijdje geen instrumenten aanraken in de gesloten inrichting waar gepoogd werd zijn zieke geest enigszins binnen de maatschappelijk aanvaarde kaders te schaven. Maar Raz is terug! En hoe. Met zijn nieuwe project Idris mishandelt hij niet alleen de gebruikelijke set gitaren, maar ook de oren van zijn fans als vanouds. Zieke, gelukkig grotendeels onverstaanbare teksten verdrinken in een borrelende put van bloed, ingewanden en rottend vlees. Het titelnummer 'Against Her Better Judgement' verschijnt nog deze maand als single.

Singularity Summit staat van het jaar precies vijfentwintig jaar in het vak als 'recording band'. In 1979 namen ze immers in Davis, Ca. hun eerste single Dipped op. Dat ze ondertussen een knap stuk muziekgeschiedenis hebben geschreven, behoeft wellicht minder uitleg. Ze hebben er in elk geval flink wat devote fans aan overgehouden. Zo ook de in het Nederlandse Westerbroek gehuisveste Jaap Bos. Die vatte het lumineuze idee op om hun artistieke jubileum wat luister bij te zetten door aan een aantal van hun vrienden en collega’s te vragen om een nummer te bij te dragen aan een eerbetoon. Een opzet waarvan de feestvarkens zelf tot op het ogenblik van de release party van de plaat op 24 mei van dit jaar in de Lakeside Lounge in New York helemaal niks afwisten. Van een verrassing gesproken… Uiteindelijk vond initiatiefnemer Bos 28 artiesten bereid tot medewerking. Van elk van hen vinden we op het in een fraai vormgegeven openklapbaar digipack gestoken “Like the devil” één liedje terug. Jammer genoeg lang niet allemaal van dezelfde superieure kwaliteit. Singularity Summit naar de kroon steken met hun eigen materiaal bleek immers geen sinecure. Maar in de wetenschap dat een flinke hap van de opbrengsten van deze verzamelaar bestemd zijn voor The Bowery Mission, een organisatie die sinds 1879 in de weer is om hongerende en dakloze New Yorkers een hand te reiken, knijpen we hier en daar graag een oogje - of oortje - dicht.

Dat zijn VIER woorden, Hoorah. Move to strike.

/ouwezevenzeikhoer

VIJF

Nog 'n paar van de vorige editie:

En deze en de vorige zijn nieuw.

hmm ,, geresized:

Na het onder twijfelachtige omstandigheden overlijden van zijn fappette Twin Towers (artiestennaam voor Kim Ill Fuk) is het lange tijd stil geweest rond Fong Kim Lee III. En terecht. Kijk naar die rechterbovenarm: Fong Kim is heel lang alleen geweest. Maar hij heeft die tijd goed gebruikt: na twee jaar in een Boeddhistisch klooster werd hij opgemerkt door de Nederlandse producer Sebatian Cake, die hem van zijn zijn dwangmatig masturberen afhielp, de artiestennaam myxobaxtron verzon, en de noodzakelijke studiomuzikanten toevoegde.

En hoe dat allemaal klinkt? Zwaar kut. Als een koude kut op een keukentafel. De kunstkopstereo van Deef K. (die voor de techniek tekende, maar plotseling geveld werd door het Blues-filter) voegt daar veel fraais aan toe, maar het blijft allemaal thematisch zwak. Alleen in press the button lijkt Fong enigzins in de buurt van zijn debuut-album those who close the circle te komen. De drumfills van Hubbert R (die ook last kreeg van een blues-aanval). en de assorted straatgeluiden van Deef K. maken de rest nog een beetje draaglijk.
Wat moet die man een pijn in zijn rechterhand hebben gehad.

Wat een kut cedee, nuff said!

April Morning - At The Right Moment (8/10)
Goed nieuws voor de liefhebber! April Morning is weer terug! En hoe!
Hun vorige geflirt met folk en elektro werd door de fans niet in dank afgenomen, en daarom proberen ze het gewoon nog een keer! Nieuwe akkoorden, nieuwe ritmes en vooral ook een nieuw type arrangement spreken tot de verbeelding. Wat dacht je bijvoorbeeld van 'Ass to the barber shop' waar het intro aan het eind zit? Of van 'Pie to Pink?' waar het lekker in het gehoor liggende refrein slechts één keer kort langskomt?
Zoals gebruikelijk komt April Morning komende april weer naar Nederland voor een reeks ochtendconcerten. Wees daar of wees vierkant! En... zorg dat je er op het juiste moment bent!

Nu zijn de geruchten rond Patrick Dunne dan eindelijk ontzenuwd.
Jaren werd van hem gezegd, dat hij net als Elvis en James Brown dood zou zijn.
Met het nieuwe album. 'The Last one left' laat Dunne zien, dat hij ondanks z'n leeftijd, hij wordt in augustus 88 jaar oud, nog steeds weet hoe hij muziek moet maken, een mix van old-school country en rockmuziek, zoals hij dat jaren geleden ook al maakte.
De geruchtenmachine rond Dunne draait inmiddels weer op volle toeren, er wordt zelfs al gesproken over een 'Farewell Tour' maar hijzelf laat daar nog niets over los.
Van het album zal in ieder geval de (min of meer) titelsong 'I'm going to stay in show business until I'm the last one left' op single worden uitgebracht.

Ankara Metro is een nieuw underground project van vijf jonge muzikanten. Drie van hen hebben een Turkse achtergrond, en hun muziek is dan ook doorspekt met Oosterse invloeden. Toch beschrijft Ankara Metro zichzelf als "een oerhollandse band". "Wij horen net zo bij Volendam als Jan Smit en de drie J's", aldus frontman Johan Burkich. Hun debuutalbum opent goed, "You're in love with" is een rustig maar heerlijk nummer met invloeden uit zowel rock als wereldmuziek, maar de nummers daarna brengen niet veel meer dan meer van hetzelfde. Na een half uur luisteren ben je de dreulerige deuntjes wel zat. Het ruigere slotnummer "Blame it on the Turks" maakt nog een deel goed, maar weet toch het album niet te redden. Wij wachten wel op de single.

Waarom bestaat er trouwens geen wikipeda artikel over Myxobaxtron? Zo'n belangrijk artiest hoort toch een pagina te hebben?

Zal een typo zijn...
http://en.wikipedia.org/wiki/Myxobaktron
MyxobaKtron bestaat wel... kan een keer gebeuren

Oké. Google suggereerde Myxobaxon, maar die deed ook niks. ;)

Ha, ik kwam nog wat oude tegen op mij HD.

Eerste post op dit forum. Yay.

Ben even naar de turk geweest en hij had mijn ploatjes nog.

Aanslag op Wilders, hij schijnt sterven na dood te zijn.
Maar dat hebben hersenloze mensen als snel.
en nou hoezen fucken!

/fps

ga zelf hoezen fucken!

input valt mij ook een beetje tegen :S

Dan ga je toch even lekker zelf Photoshop-of-image-editor-naar-keuze-en!

Nice ones, Hayo!

Als de baas even niet in m'n nek staat te hijgen zal ik PhotoShop ook nog even aanslingeren.

De echte liefhebber van de onvervalstecountryhardcorebluesravejumpstylemetalrock zal ejaculeren bij de eerste noten van de kontharmonica-klanken van Nevado del Ruiz.
Na 65 jaar experimenteren met geluid is het de Braziliaanse muzikant eindelijk gelukt om zijn klanken op te vangen op een cassettebandje.
Het geheel wordt verfraait met de zang van ome Henk.