Ik trap af:


Het derde album van whitemetalband 97th Airlift Squadron heeft het licht gezien: God bestaat, en wel uit ruimteschepen. De zanger heeft The expense of Truth (vrij vertaald als: de ruimteschepen zeggen ahoi) vol overtuiging volgeblaft. Met mededogen geeft de drummer een bonustrack gevuld met zijn viool en met gastzangeres Nina Simone in het nummer Can I have a picture of Jesus staat het album als twee stenen op een berg. Lekker relirocken dus!

Op dit album speelt de blokfluit-solist John -Gangstah- Sargent een 12 minuten durende E noot waar hij niet blaast maar zijn banksaldo door de fluit uitspreekt. Zijn moeder schreef op de achterflap:"Johnny poepie, ik maak me zorgen om jou. Bel eens terug."
De eerste reacties op het album zijn merkwaardig. Zo schreef deze oud-fan:"Ik wil al 2 jaar een einde aan maken, ik denk dat dit album mij over de spreekwoordelijke drempel helpt."

De bijsluiter van AFM meldt, "Loop geen onnodig risico, lees de medische bijsluiytah jwt!"

ow.
bron1: http://en.wikipedia.org/wiki/John_G._Sargent
bron2: http://www.quotationspage.com/quote/1257.html
bron3: http://www.flickr.com/photos/pandams/4827483187/

De 900-koppige koppige dansformatie Wheeler kwam elkaar bij toeval tegen op een conventie over veldsla. Het moge duidelijk zijn dat dit hét teken aan de wand was om hier iets mee te gaan doen. Maar wat?
Uiteindelijk werd na veel dralen besloten dan maar een album op te nemen onder de naam Wheeler. Het resulteerde in een debuutalbum met als titel Root Of All Evil, verwijzend naar de aversie tegen worteltjes van frontman Jan de Bougie. De tracks op het album zijn kort. Erg kort. Zo nu en dan vraag je je zelfs af of je niet in de maling genomen wordt en dat er eigenlijk helemaal geen tracks op het album staan.
Maar oordeel vooral zelf want als het goed is ligt Wheeler - Root Of All Evil vanaf vandaag tegen een te hoge prijs in de digitale downloadschappen van de heer Breukhoven. Zo niet, dan zuigt die site.

Bij het horen van dit album zou je niet denken dat zangeres Mae Canshow ooit een fanatiek deelnemer was aan 'Who wants to be Britney Spears?'
Het stadium van imiteren is ze nu wel ontgroeid.
Het titelnummer is gebaseerd op een uitspraak van Lyndon B. Johnson maar gaat verder over de leeghoofdigheid van de moderne popmuzak. Mae is nog grootgebracht met de welluidende klanken van Charles Manson en The Beach Boys en dát is op dit album goed te horen.
Ze heeft talloze zangtakes opgenomen en, wat het bijzonder maakt, ook gebruikt. Een en ander is niet altijd even zuiver maar het geeft wel een rauw en eerlijk beeld van wat deze dame in haar mars heeft.

The person you are is het debuutalbum van de Finse grunge-band Artavan. Zanger en componist van alle nummers Artur Tavananen bezingt hier zijn coming-out in zijn ouderlijk houthakkerdorp in het hoge noorden.
Hoewel te teksten in het Sami dialect moeilijk toegankelijk zijn voor het grote publiek, maken de melodien waar wat de album hoes reeds deed vermoeden. De blijheid die uitgaat van de muziek, de eerste zonnestralen na de winter die de flora in het bos doet opbloeien, laten duidelijk horen dat het hele album is geschreven en opgenomen tussen het eind van de winter en het midzomernachtfeest. Een aanrader!

Er is een fout opgetreden?

Even imageshacken.

Of je hebt een album zonder covers /seth

Zo dan

Het zal voor de trouwe fan van Sniffing inmiddels geen nieuws meer zijn, maar voor de mensen die wél van muziek houden is er dan toch deze mededeling: Het 31e album (ieder jaar 1) van Sniffing is uit! En het zal nooit in raken! Het is meteen vanaf de releasedatum hardstikke gedateerd!
Maar het geeft wel een mooi tijdsbeeld.

De Poolse emo-boyzband L (spreek uit als een zachte W) laat met "a profoundly sick society" weer van zich horen. Afgedaan als eendagsvliegen en alleen maar op uiterlijk vertoon gecaste palybackers laten ze hier zien te weten waar het om draait in het leven van hun veelal jonge vrouwelijke fans. Paarden, mode en maatschappelijke bewustheid.

Als geen ander weet Tapmarin de tijdgeest te vangen in zijn plaatrecenties. Jammer alleen dat ie er zoveel woorden voor nodig heeft.

@Wild, thats marketing!

Wildplasser voor plaatrecencistenrecencist!

U kent haar natuurlijk van het prachtige, in de bergen van Tibet opgenomen 'Sounds Of The Immaculate', maar voor het grote publiek blijft Harray waarschijnlijk toch altijd de zangeres van Touch Me In The Morning, Touch Me In The Evening, Touch Me All Of The Time And Everywhere. Jammer, want ze heeft zoveel meer in haar mars, zoals we ook op dit pareltje kunnen horen. Murray heeft haar inspiratie dit maal in de maatschappij waarin we leven gezocht en het begint meteen al overweldigend met het negeneneenhalve minuut durende 'Don't, No Really, Don't.' Ook de rest van het album is een aaneenschakeling van louter maatschappijkritische hoogtepunten, met als uitschieter het albumafsluitende 'FFFFFFFFUUUUUUUUUU.' Murray bewijst eens temeer geen eendagsvlieg te zijn.

Ik vond haar debuutsingle "Wrong hole" helemaal te waus.

Urs Flühmann, de kroonprins van de Zwitserse Electro-Jazz scene, komt drie jaar na zijn debuutalbum 'Turtles & Nitrogen' met een bijzondere plaat, waaraan onder andere Jay-Z, Britney Spears en Justin Bieber niet meewerkten. Dit album opent met het bombastische Bangkok Hilton, een clichématig, doch origineel commentaar op de Oosterse omgang met drugsdelinquenten. Direct hierna volgt het 42 minuten durende Euro-Blues-Techno-nummer Scubba Cut & Vain, over een onbekende locatie waar deze muzikant/ombudsman niet dood gevonden zou willen worden. Na circa 14 minuten gaat het nummer wat tegenstaan, maar 28 minuten ergernis worden goedgemaakt door het volgende nummer; een bijzondere outro van 2 seconde. Wie Flühmann's eerste waardeerde, heeft ongetwijfeld dermate weinig muzieksmaak dat deze er ook nog wel bij kan.

Phone Calls Are Obscene is het debuutalbum van de 69-jarige Joop Slobbema alias Urraca Of Zamora.
Na een leven lang als binnenschipper naar levensliederen en schlagermuziek te hebben geluisterd in diverse kleine café's aan nog diversere havens, heeft Joop het roer spreekwoordelijk omgegooid. Geïnspireerd door het gedreun, gebeuk, gepiep en gekraak van zijn oude scheepsmotor, heeft Joop zich na zijn pensioen volledig gestort op de hardere electronica.
Deze nieuw gevonden passie heeft zich vertaald in deze experimentele techno plaat. Zoals de strekking van de titelsong aangeeft, wil Joop een statement maken tegen de hedendaagse communicatiemiddelen. Onze Urraca heeft dus geen Facebook pagina, geen MySpace account en hij Twittert al helemaal niet met zijn fans. Het zal dan ook niemand verbazen dat zijn album uitsluitend op vinyl te verkrijgen is.
De albumhoes geeft het typerende beeld van Joop in zijn natuurlijke omgeving op de kade in zijn woonplaats Medemblik. Daar kun je hem vaak vinden, dromend van complexe beats en extreme modulatie. Met een goed glas bier natuurlijk.

Ja dames en heren, Derek Glynn weet van geen ophouden, terwijl menigeen dat maar wat graag zou willen. Op deze alweer veertiende productie van Aluhat Records prijken weer de meest onconventionele instrumenten die Derek overal te wereld heeft opgeduikeld.
Het gebruik van neusfluit, mondharp en oorbel wordt niet geschuwd. Daarnaast krijgt natuurlijk ook het edele en veelal onderschatte instrument de triangel weer volop ruimte. De koebel daarentegen zal nimmer te horen zijn op een Derek Glynn album. Want wie een koebel gaat gebruiken, wil uiteindelijk steeds meer koebel en zal spoedig ten onder gaan aan zijn eigen koebelzucht (aldus Derek).

Het album All In This Together van hophip/B&R band R359 is gewoon ontzettend kut.

LOL @ oorbel!

^{(ja, ik had 2x dezelfde quote...)}
De IJslandse zangeres Tripp York komt keihard binnen met haar album All In This Together. Niet omdat het album zo goed is, maar omdat mijn volumeknop nog op 11 stond van de vorige cd. Desalniettemin doet Tripp een aardige poging om het genre hypnojazz op de kaart te zetten. Gastzanger Hypnotoad brengt aardig wat melodie in het nummer Ejafjallajokull en dat nummer is daarom niet voor niets op single uitgekomen. Helaas is alleen de single de moeite waard.

Enorme OLO @ R359 recensie van Henry!

@ Henry
2x dezelfde quote. Tja, die random quote heeft last van cache. Een keer F5-en doet wonderen.

@el_duder
ik had het tabblad gesloten en opnieuw op de link bovenin geklikt. het zou cache kunnen zijn ja, maar vond 'm te mooi om te laten schieten. (anders was het nu ^{*klikt nog een keer...*} noise than is normal geheten.

Bubblegum-pop van Brabantse bodem! Sien en Peter van den Broek uit Moergestel vormen samen Broane, het volgens hen Engelse woord voor Bramen. Het motief van dit album is het conserveren van fruit, maar aangezien Sien en Peter samen 12 woorden Engels spreken (waarvan 2 eigenlijk Duits), is dat er moeilijk uit te halen. Titelnummer 'me conservative when old.' poogt de bewaring van aardbeien onder de loep te nemen, met teksten als 'me must kalt in fridge' en 'kalt me, yes! old me'.

Het beluisteren van het volledige album wordt voornamelijk als huis- tuin- en keukenlobotomie ingezet.

1981 Speedway World Team Cup - Reasons why we believe
(Jahwe Records - 2010)

1981 Speedway World Team Cup (afgekort tot MCMLXXXISWTC door de liefhebbers) beloofd qua naam een lekkere dosis speedrock of rammelpunk, maar niets is minder waar. Deze christelijke glamband brengt ons terug naar de jaren 80, inclusief het getoupeerde haar van mede-kerkgangers Stryper.
Muzikaal refereert de band meer aan de partystampers van bijvoorbeeld Motley Cruë, maar dan met een religieus thema.
Op zich is er niks aan te merken op meezingers als "Ten Wheels for Jesus" of "Will the Fetus be Aborted" (muzikaal geschoeid op het welbekende) duwen de christen boodschap wel erg door de strot van de onschuldige luisteraar.
De muziek nodigt uit om eens flink uit de bol te gaan en de naald meteen in de arm te zetten, in plaats van in de groef.
Arie Boomsma zal hier waarschijnlijk wel iets mee kunnen, maar ik niet.
Uitzondering is het knappe instrumentaaltje "Eugenics", waar zowel gitarist Szander Avey als drummer Branko Harry hun technische vaardigheid tonen.

**ooo

Fuck... in de recensie moet staan: (muzikaal geschoeid op het welbekende "will the circle be unbroken").

Die cover bestaat trouwens echt

Sydaphera Fulva, het noisecore-project van piccolo-virtuoos DeShaun Wright, brengt deze week het pareltje 'Problems of the human race' uit. Wright tracht zijn jeugd in de ghetto's van Salt Lake City al fluitend te beschrijven, al is zijn bijdrage in dit noisecore-ensemble vergelijkbaar met die van een speld in een hooiberg. Dat muziek in DeShaun's genen zit, is te merken aan de bijdrages van familieleden, zoals vader Kim-Sun Wright (harp), moeder Katrien Wright-Cleermaeckers (doedelzak) en dove halfzus White Feather (vocalen en triangel).

Het album opent met het gevoelige 'Monkeys will rape your children', gevolgd door de welbekende hitsingles 'Unicorns and joyous flowers' en 'In my dreams, I have killed you 10,000 times'.

DeShaun is binnenkort te gast in De Vrienden van Amstel Live.

Het is alweer tien jaar geleden dat de welbekende topproducer Günther Grossartig een stel rappende zwervers onder een viaduct vandaan plukte en in een studio stopte. En zo was de hiphop formatie National Highway 59A (vernoemd naar het viaduct) geboren en de rest is geschiedenis.
Na diverse succesvolle platen te hebben uitgebracht op hetzelfde label waar ook R359 gecontracteerd staat, heeft NH59A nu genoeg status opgebouwd om zich los te maken van de hightech electronica fetisj van Günther. Met dit nieuwste album Refuge Of A Scoundrel (Toevluchtsoord Van Een Kwajongen, red.) gaan ze terug naar hun wortels onder het viaduct. De peperdure studio is ingeruild voor de straat en het is weer ouderwets beats maken geblazen met vuilnisbakken en dergelijke.
De knisperige beats van Stinky Ray zijn niet van de lucht en rappers Broke Bob en The Dirt Devil uitten zich eindelijk eerlijk over hun begintijd. Dit alles wordt versterkt door de prachtige lofi sfeer die wordt neergezet dankzij de opnames met memo recorders.
Een niet te missen plaat voor elke zelfbenoemde gutterrap liefhebber.

Iedereen met enig verstand van muziek weet dat Salesian College nooit echt is opgericht. De band bestaat uit vier puberende Engelse jongemannen, die besloten met een homerecordingsetje diverse albums op te nemen.
Naar verluidt komen ze eens in het half jaar bijeen om hun pareltjes aan de magnetische schijf toe te vertrouwen.
Opgetreden hebben ze nooit en dat zal na het verschijnen van dit vijfde album niet anders worden.
Het is dan ook de vraag of ze überhaupt in staat zijn om dergelijk bombastisch materiaal in een live setting ten gehore te brengen zonder het buitenissige gebruik van samples of zelfs hele tapes.
Bij vlagen zijn geluidsfragmenten te horen die rechtstreeks van "Shine On You Crazy Diamond" van Pink Floyd en "Won't Get Fooled Again" van The Who afkomstig zouden kúnnen zijn en waarschijnlijk zelfs zijn.
Dat deze jochies nog geen claim aan hun broek hebben mag een Godswonder heten.
Zanger/gitarist Joe Moe is verantwoordelijk voor het grootste deel der 'composities', zo ook hun nieuwe single "O Bride, Where Art Thou?", tekstueel briljant maar muzikaal zwabberend.
Niettemin een veelbelovend album.

Hij is er, de nieuwe Masked Hamlet. Niet te negeren!

Masked Hamlet
Because They Are Ignored

Chicago Fire Premier - He's an underachiever
(Earwig - 2010))

Een complete misser in het akoestische goregrind genre van deze heren. Bandleider en pianist El Pikka kan met zijn kopstem maar niet het juiste gevoel oproepen. De combinatie van flamengo gitaar en dubbele bassdrums loopt niet strak genoeg en de (staande) bassist is niet te horen in de mix.
Tekstueel is het wel weer genieten van hoogstandjes als: "pierced me arse with glass" of "dismembered are go!".De door drummer Fred Cumshot gezongen cover van "I Killed mommy With My Automatic" (Dayglo Abortions) is het beste nummer.
Inderdaad underachievers!
*oooo

Wauw, duder, dat neigt ook naar jaren '80 hardrock! Heb je een linkje naar hun site, want het lijkt me wel vet.

Maar natuurlijk, hun verse website is net online:
www.maskedhamlet.dk

Ik snap dat het artwork doet denken aan '80 hardrock, maar eigenlijk is het Deense electro-disco-fusion-folk-crossover-en-nog-veel-meer...

Maple Hayes, het zoontje van Isaac, brengt een stevig oldschool rap-album uit en weet daarmee de hele westcoast op zijn rug te krijgen. Niet dat hij ruzie heeft, maar juist het tegenovergestelde. Door het hoge hoempa(pa) gehalte doen 50cent, DrDre, Eminem, Puffy en de rest van de reut doen vrolijk mee in de polonaise die trekt door de hoods van alle New Yorkse aandachtswijken. Vreselijk leuk om te horen, nummers als There is a horsehead in the hall en Tute, Tute, Tute, greetings to Rude halen rap weer terug waar het ooit begonnen is: gezellig picpicken in de speeltuin met je homies en verstoppertje spelen met de cops.
Ik kijk nu al uit naar zijn nieuwe album.
*/*****

^{geen idee of de genoemde rapperts hierboven genoemd ook echt helemaal westcoast zijn, maar het intersseert me eigenlijk ook geen reet.}

-doen

OLO@topic!

Nu nog een recensie.

Viewpoint School
Truth Anonymously And Posthumously




Achalarus Toxeus
From A To B




Gilberto Carrillo
It Comes Soon Enough




Uyir
It Insures Your Integrity

Wie anders dan Louis George is de adonis van de conussen?
Met deze akoestische sessie is hij met het fileermes door zijn 24-koppige band en repertoire gesneden en heeft met diverse muzikale disciplines zijn nummers tot het minimalistische teruggebracht.
Maar zo minimaal klinkt het niet: met een vleugel en gitaar als basis in vele nummers, bouwt hij met dit hout zijn bekende muzikale zweethut op.
Of het nu de percussie, het achtergrond koor, blazers, orgels of zelfs de basgitarist betreft, alle ensembles dragen bij aan een perfecte cocktail genaamd sjazoulswing.
Voor de akoestiek van deze opname werd gekozen voor de Vanguard studios, deze studio is toch vooral bekend geworden door het album van Joe Jackson: Body & Soul.
Een aanrader voor iedereen met trommelvliezen en swing in zijn heupen niet uit de weg gaat!
****/***** Met nieuw materiaal had hij toch echt dat vijfde sterretje gekregen.

Een grote OLO voor alle bijdragen in deze thread! Een hilarisch spiegel voor muzieklinkspammers zoals ik.

/Petje en toupetje af.

Swarnajayanti Gram Swarozgar Yojana - thirteenth or the fourteenth

(Reet Records 1414010)



Het mag duidelijk zijn: Swarnajayanti Gram Swarozgar Yojana of kortweg Swar heeft een bewogen leven als podiumdier achter de rug. Het is een feestbeest pur sang en weet de zaal altijd mee te krijgen.
Boze tongen beweerden al enkele jaren geleden dat Swar alleen kon presteren als hij zijn favoriete drug, EHB GHB tot zich nam, maar deze critici worden met dit alweer dertiende (of veertiende?) album op hun plaats gezet.
Dit is Trance puur, trance met een scheutje metal en trance met een flinke scheut Jan Smit, Swar draait er z'n hand niet voor om.
Strakke beats liggen Swar, vooral het losjes klinkende "Lutsers are here to stay" is het hoogtepunt van deze plaat.
Nu te downloaden via de iTunes Store voor fanboys, de rest moet wachten tot de vinylversie over twee weken in de winkel ligt.

Investors Overseas Service, beter bekend als IOS, keert na 55 jaar terug met een album dat in menig jaarlijstje zal voorkomen: Characteristic of Western Science. Het openingsnummer, Mirror for Critics, houdt critici een hilarische spiegel voor, die negatieve recensies eigenlijk al onmogelijk maakt. Injection/Infection, dat een dag in het leven van een onzorgvuldige heroïnejunk beschrijft, draagt zijn boodschap al even krachtig over. Taking a Dump, over het ontvreemden van een volledige vuilstortplaats, draagt het album in een surrealistische richting, die bevestigd wordt door Wiping My Ass, een ode aan de verzorging van ezels, en Flush, een pokerballade.

De zorgvuldige luisteraar zal opmerken dat er geen enkel instrument wordt gebruikt. Zang is evenmin aanwezig. IOS-frontman Jack Brimley geeft in interviews dan ook herhaaldelijk aan dat het hier een bij toeval opgenomen voicemailbericht betreft tijdens een toiletbezoek. Deze mythische omstandigheden geven het album een fijne extra laag mee.

5/5

Deborah Ann Woll - Human personification of spring

Uit de pers:

"Geil" - De Volkskrant

"Geen Reet aan" - NRC

"Ruk, maar toch interessant." - Muziekkrant Oor

"Volkomen de weg kwijt" - ANWB Kampioen

"Huh? Ik begrijp even niet wat je bedoelt" - Shocklog Retecool

Louter lovende recensies op dit trefzekere album, waarmee Deborah Ann Woll moeiteloos grootheden als Elvis Presley achter zich laat.
Van het openingsnummer "Sting on your mental highway" is bekend dat Woll het schreef in de tijd dat hij nog verloofd was met Prins Bernhard. Het is dus niet zo gek dat er invloeden van Glenn Miller te horen zijn.
"The Desert Is My Hotel" schreef Woll na het grandioze succes toen hij in Abu Dhabi hele zalen platspeelde met 1 enkele mondharmonica. Hij dankt daarbij vooral zijn kamermeisje die hem hielp zijn kamersleutel weer terug te vinden na een fikse partij booze weggewerkt te hebben.

"Mexico", waarvan iedereen dacht dat het van De Zangeres Zonder Naam was, blijkt van de hand van Woll. Zijn interpretatie van een bendeoorlog in een drugskartel bleek later stevig gecensureerd te zijn door mevrouw Servaes. Een rechtszaak hierover loopt nog maar er is nog geen antwoord van mevrouw Servaes.

Tot het laatste nummer, "Wait Till Next Time", wat 3 seconden duurt, is de plaat spannend, een muzikale reis door tijd en vooral ruimte.

Over deze vijfde van Factory Farming valt eigenlijk weinig anders te zeggen dan dat het een prachtplaat is. Hoewel een enkeling misschien terugverlangt naar de melancholische sfeer die There Is No Hope (2003) zo kenmerkte, zal het gros toch moeten toegeven dat de ingetogen agressie van without civilization in between een schot in de roos is. Met het titelnummer wordt misschien nog wel enigszins afgetrapt op een manier die niet had misstaan op één van de voorgaande albums, maar daarna wordt de sfeer donkerder en spreekt er meer en meer woede uit de teksten van zangeres Bainca. Without civilization in between is de plaat die er eigenlijk altijd al inzat, maar er tot nu toe nooit uitkwam. 5/5

De Japanse gothicband Ursus of Benevento bestaande uit de tweelingzussen Jing en Jang Komatahatsu brengt met dit debuutalbum een smakeloze torrent uit die maar beter naar /dev/null gekopiëerd kan worden. Dit vreselijke soetsappige gewauwel is het beste te vergelijken met twee Britney Spearsen die proberen met een K3 stemmetje Gorefest na te zingen.

Dit is al weer het derde album van singer-songwriter Li Fung Shi, artiestennaam Emmett Goodwin, die haar carriëre begonnen is met het zingen van Chinese liedjes in het restaurant van haar ouders. Toen de bekende producer Rob Fusari bami met saté kwam afhalen raakte haar carriëre in een stroomversnelling. Zo stond ze al in het voorprogramma van de bekende Band Factory Farming tijdens de "without civilization in between" tour.

De hoeveelheid journalisten op de persconferentie in het AC-restaurant deden al vermoeden wat enkele luisterbeurten bevestigen: de nieuwe EP 'Them Something To Ignore' van Apamea Cinefacta uit het noorden van Liechtenstein is niet om over (naar huis) te schrijven. Natuurlijk, het goochelgenre is een aparte, maar dat is nog geen vrijbrief om elk ritme- en toongevoel te laten verdwijnen. Zelfs de kenners van het genre Hans 'Is het al tijd voor mijn volgende truc?' Klok en die andere Hans 'Sorry, er zit een beetje kaas an' Kazan hebben inmiddels laten weten 'niet betoverd' te zijn geraakt tijdens het luisteren van de nummers.

3/10

En die bandensporen die je op de hoes ziet, die zijn dus gemaakt door een goocheltruck.

/Apamea Cinefacta trivia

De band Municipium Dardanicum is kortgeleden bestolen van zijn instrumenten en heeft besloten om voor de opnames van het nieuwe album until it's passed dit op een creatieve manier op te lossen. Helaas is de zangeres bij de diefstal niet meegenomen, want zonder instrumenten die haar valse gekrijs overstemmen is dit album niet om aan te horen.

Het album Aucience has finished listening van Carolos Castilla zit vol met covers. Deze via een internet beroemd geworden 'zanger' imiteert zelfs de Bankneger™ door zelf ook maar op een bank te poseren op de omslag. Verschrikkelijke muziek, Carlos heeft de nummers van Ercee's Late Night Music genomen en overgoten met een Bollywood-jasje. Hij noemt het zelf overigens BollyW00t, maar dat terzijde.
Leuk album voor mensen met koppijn; die moeten de cd opzetten met het volume op 0. Mensen zonder koppijn overigens ook.

Bronplaatje:

Gestel en Blaarthem - ... and in high heels
(Rien Records - 2010)

Dit is de nieuwe van het Brabantse duo (en partners) Mieke Gestel en Arian Blaarthem die vol de concurrentie aangaan met Volendamse grootheden als Nick & Simon. Deze rasartiesten uit Rucphen worden steeds bekender, ook buiten het piratencircuit, waar zij zo'n beetje in elke tent hebben gespeeld.
De mooie hoesfotografie wordt bij mijn exemplaar wel een beetje ontsiert door de lelijke promotiesticker, maar dit zal de platenmaatschappij zonder medeweten van Mieke en Arian hebben gedaan.
Wel getuigt het van lef om jezelf op de rug gezien (terwijl ze aangesproken worden door een fan) op de hoes te zetten.
De titel van de plaat is ook een beetje vreemd gekozen, daar alle nummers in het Nederlands zijn gezongen.
Waarschijnlijk is dit een verwijzing naar de voorliefde van Arian om in vrouwenkleren te lopen.

Dan de muziek. Die is, zoals we gewend zijn van Gestel & Blaarthem, gewoon top! Een afwisseling van gevoelige liefdesliedjes zoals "Een Vlinder" en het met spaanse gitaar opgeleukte "Josko" en vrolijke meezingers die het weer goed gaan doen live. Voor die laatste kan ik als tip "Trippel A Menu" meegeven aan de lezer, maar eigenlijk is deze plaat in zijn geheel één groot feest voor het oor.

Op 8 augustus zijn Gestel en Blaarthem te bewonderen in de Paardenstal in Oudenbosch.
WvdW

_{(Uit de Halderbergse bode - 28 juli 2010)}

Claude Genest flikt het hem weer. Deze voormalige roadie van Nirvana laat met zijn retro post-grunge sound de teen spirit weer hersmellen. Onder de onschuldig ogende hoes gaat een vlammende en schurende plaat schuil waarin thema's als sex, drugs en de ondergang van de platenindustrie centraal staan.

Hoei! Vanavond zal ik de de fotosoep eens aanslingeren.

Brandywine Realty Trust - Of What One Does

(Reversed Osmosis Records - 2010)

Al in 1998 opgenomen, maar pas dit jaar uitgebracht door het kleine label RO Records.
Dat het enige album van Brandywine Realty Trust zo lang op de plank heeft gelegen wekt geen verbazing. De (volgens de info-sheet van de platenmaatschappij) Loud as Fuck - in Your Face - Fucking Gothic Death Core is namelijk niet om aan te horen. De productie klinkt alsof er een verzameling stof tussen de laser en het zilveren schijfje zit. De zang klinkt als één lange boer en de rest klinkt niet.
Enige instrumentbeheersing is niet aanwezig. Vol trots wordt vermeld dat gitarist "Keeper Of The 7 Foul Winds ov Hell" (Adriaan Kampen) de snaren geselde met een staalborstel in plaats van een plectrum, maar dit komt het luistergenot niet ten goede. De geweldig misperende drummer "Vhoorthäähn" (Henk van de berg) werkt met zijn spel voornamelijk op de lachspieren, maar dit sloeg al snel om in een huilbui bij ondergetekende. Wel positief is het basgeluid van "Hellraper" (Henk Karstens), deze is namelijk niet te horen in de mix.
De enige reden waarom het label heeft besloten deze bak ongestructureerde herrie alsnog uit te brengen is het tragische overlijden van Jan van Vijven (Als brulboei "Lord of All Fevers and Plagues" op het album te horen), die natuurlijk bekend is geworden als Idols finalist.
De één zijn dood, is de ander zijn brood, maar metaalfans, trap hier niet in!
Een 3 voor Brandywine Realty Trust

Thrashing Tom van de Parre

_{Metal Fever - Augustus 2010}

Verrugomyia - While You're Down There

Het lijkt een combinatie die bij voorbaat gedoemd is te mislukken. Corstiaen van den Aerdt van gangsterrapformatie C.U.M. (Criminelen Uit Meppel) en harpist Tijs Ypma van het Drents kamerorkest kwamen elkaar tegen bij de McDrive is Assen, en hun liefde voor cheeseburgers resulteerde al snel in het samenwerkingsverband Verrugomyia (spreek uit: Verrekijker). Toen Tijs wegens fraude, hij stuurde bejaarde mannen naaktfoto's van Patricia Paay en beloofde kinky seks in ruil voor grote sommen geld, veroordeeld werd, zette Corstiaen dan ook al snel zijn allereerste stappen in een penitentiaire inrichting om samen met Tijs de cd "While you're down there" op te nemen.
Opgenomen in de gevangeniskeuken met een sony dictafoon galmt het stemgeluid van Corstiaen uit de speakers en wordt het virtuoze harpspel van Tijs volledig overstemd door het geluid van hakmessen en vallende pannen. En toch is WYDT een strakke cd met 14 covers waarin lokale, nationale en internationale politici worden bezongen en berapt. Het openingsnummer "Can't touch this (ode to Ruud Lubbers)" barst van de energie waar de bekakte oilily-r van Corstiaen in schril contrast staat met de rauwe vloeken van de gevangeniskok die zoch keihard in zijn klauwen hakt tijdens het halveren van een gebraden haantje. Ook bij de nummers "little things (ode to Wim)", "One more drink (ode to Guusje)", en "(I always feel like) somebody's watching me (to tha wizard E.H.B.)" geven bewoordingen van gruwelijke ziektes, religieuze verwensingen en anatomische onmogelijkheden blijk van respectievelijk tweedegraads brandwonden, tabasco in de ogen, en aangebakken groene asperges.
Al met al is WYDT een fijne plaat geworden, waarvan 1,5% van de opbrengst ook nog eens ten goede komt aan de jostiband. Ik zeg: kopen!

Rupert Lochner - Done in the classrooms
(De vrolijke strijder records 2010)


Deze Rupert Lochner, geboren in het woonwagenkamp op de Loppersumse kermis uit een Duitse vader en een onbekende moeder, is al vroeg van huis weggelopen om een zwervend bestaan op te bouwen als draaiorgelman op kermissen. Dat verklaart ook de titel van dit album dat hij door een goede vriend in het Engels liet vertalen. Eerst wilde het nog niet echt vlotten met zijn muzikale carriëre waarin hij covers van Frans Duijts zingt en zichzelf daarbij begeleidt op zijn draaiorgel. Totdat hij op de Tilburgse Kermis bij de oliebollenkraam zanger Rinus tegen het lijf liep en ze samen een duet opnamen en die op youtube plaatsten. Toen op een maandag deze video op de retecools geplaatst werd is het hard vooruit gegaan met de solocarriëre van Rupert.

In zijn genre een topper - muziekblad oor

De opvolger van Sieneke - Tros gids

5/5

Lawrence Wallace - way to explore it
ID&T records 2010

Deze Lawrence Wallace, alias voor Laurens van der Wal, ontdekte al op jonge leeftijd de grammofoon van zijn vader. Door zijn pa's Led Zeppelin en Black Sabbath lp's te mixen met electronische beats legde hij het fundament voor zijn eigen stijl van mixen. Door zijn bijbaantje in diskotheek 't Haske kon hij in de late uurtjes na sluitingstijd zijn kunsten vertonen aan zijn collega's. Toen producer Karel Woesthoff (de broer van) in slaap gevallen was op het toilet van de diskotheek tijdens het snuiven van een lijntje coke en wakker schrok van de beats van Laurens is het balletje snel gaan rollen en de eerste optredens op grote festivals volgden al snel. De beats van Laurens kenmerken zich door het gegeven dat ze grote mensenmassa's in beweging krijgen, zoals onlangs duidelijk is geworden tijdens de loveparade. Lawrence is hard bezig om de opvolger te worden van tiësto en Ferry Corsten.

plust Behe en OLO @ zijn 4 retekoel sterren

En nog een plusje en een OLO erbij ... gewoon omdat het kane.

Een echt poematje, de kwaliteit van dit eerste plaatje van Jim Barnett is echt KUT, de hoes dekt de inhoud volledig, het is verbazingwekkend dat iemand zulke takkeherrie kan produceren en verkopen. Jim Barnett krijgt het vriendelijke verzoek zich met basketball te bemoeien, en onze trommelvliezen met rust te laten
1/5

Economy Class - Progress Has Been Made

Imponerend retro-grunge album van de driekoppige Economy Class uit Moldavië die dit keer op verrassende wijze traditionele citer, kaakharp en keteltrom inzet om daarmee duidelijk hun etnische afkomst te onderstrepen.

*Plust DarqSoul snoeihard!*

volledig volgens Henry's recept alleen dan alleen met de Flickr info



Relirockband Last 7 Days doet met het album Interestingness de heer wederom gloreren in al zijn eer. Na Genesis en Abstract of the First testament visiteert de groep nog een maal het eerste boek des Heres, het eerste testament. In deze rock vertolking van psalmen, in de joodse exegese en gristelijke traditie toegeschreven aan David, is een aantal van de meer prominente psalmen verwerkt in ultime kwaliteit die we gewend zijn van Last 7 Days.

Na de extreem heftige kritiek die deze uitermate vrome en heerlijke relirockband te verduren heeft gekregen toen track 6 van het zesde album, getiteld "Rust Des Heres is nabij" achteruit gespeeld de woorden "Allah is Groot" in het hebreeuws lieten horen is het deze band toch gelukt wederom een staaltje sterke godsdienstmuziek ten luister te brengen. Bravo 7days!

Cobra Style (thedogdazeofsummer) en Parallel Dimension (#12) zijn net uit...

helaas even geen tijd om te beluisteren...(weekeind...) kan iemand svp even de tijd nemen?