Gronk heeft recentelijk het genoegen gehad om een *spuug* makelaar *spuug* over de vloer gehad te hebben. Voor de verkoop van z'n woning. Nou heeft gronk geen haast; gronk zit prima waar-ie nu zit, maar ach, iets groters zou wel fijn zijn. Maar om in de huidige markt nu een woning te kopen zonder eerst je eigen woning verkocht te hebben... brrrr. Anyway, makelaarskantoor gevraagd voor advies, en die wilden meteen een afspraak maken om dingen door te nemen en een prijsadvies uit te brengen. Ach, ze doen maar.

Makelaar komt langs. vind alles leuk en aardig, mooi pandje, moet goed te verkopen zijn, etc. Maar dan.

'ja, voor de foto's moet er wel even flink geruimd worden. Alle losse spullen moeten weg, d'r mogen geen persoonlijke dingen meer staan, zoveel mogelijk spul weg zodat je het idee hebt van ruimte.'

'OK, voor foto's kan ik dat begrijpen..'

'...en daarna is het een kwestie van bijhouden. Want Henk en Ingrid^W^W^Wpotentiele kopers willen natuurlijk een zo goed mogelijk gevoel krijgen van de woning.'

'eh, wut? ga je nou serieus beweren dat ik een half jaar of voor hoelang het duurt dat de boel verkocht wordt in een zen-woning moet wonen?'


Wel, blijkbaar wel dus. Makelaars zijn blijkbaar niet in staat om duidelijk te maken dat 'een te hoge vraagprijs' niet opgelost wordt met minder zooi in een woning. Of willen dat niet.

Ondertussen ken ik collega's die zo al ruim anderhalf jaar in een steriele woning wonen, met alles ingepakt. En toen m'n broertje laatst mensen had die z'n stek kwamen bezichtigen (en afketsten omdat 'de woonkamer toch wel klein was') kwam de makelaar met de briljante suggestie om de babybox voor hun kindje --zo'n beetje het enige wat er nog stond-- dan maar op te ruimen.

Anderen nog meer horrorstories?