Ok, en NU is het genoeg.

Ik ben een lieve jongen. Een nette jongen ook: ik rijd niet door rood, betaal al m'n rekeningen op tijd, doe veel voor goede doelen en heb nooit ruzie.

Maar nu... NU IS HET KLAAR!

Ik trek de post vanochtend open: een boete voor te hard rijden: 4Km per uur. Vier! Weet je hoeveel dat is? Dat is net zo snel als een bejaarde met een rollater aflegt, op een goede dag.

Maar goed, vooruit, u mag zeggen: te hard is te hard, en dan heeft u nog gelijk ook.

Maar wederom vandaag, een paar uur later, ga ik naar Burgerzaken om m'n paspoort op te halen. Ik kom om 15.02 aan, pak m'n paspoort aan en om 15.08 ben ik terug. Om om 15.04 heeft meneer de ambtenaar een bon uitgeschreven. Volgens mij lag 'ie onder m'n auto, anders had ie er nooit op tijd bij kunnen zijn.

Maar goed, u mag zeggen: niet betaald is niet betaald. En dan heeft u nog gelijk ook.

Maar omdat ik dus ook al terug was op het moment dat de bonnenschrijver ook weer in z'n auto stapte, dacht ik: laat ik eens achter 'm aanrijden. En toen kwam het:

Meneer scheurde met 60 door een 30-KM zone, ramt op de rem om midden in een bocht stil te gaan staan om met een makker te kletsen, die 'ie vervolgens ook nog even een ritje aanbiedt in de bedrijfsauto.

NU IS HET KLAAR!

Elke bon die ik de rest van m'n leven nog krijg zal ik aanvechten: bezwaren, beroepen, al moet de fucking rechtbank erbij komen. Elk akkefietje zal ik melden aan de buurtagent. Staat er nog 0,03 euro op m'n oude parkeerkaart? Overschrijven zal je het! Kan me niet schelen dat jullie dat een half uur kost. WERKEN ZAL JE! ZWETEN! BOETEN!

Eikels.