Goed, het duurt nog een jaar voordat het spel uitkomt in Nederland. Op de PC en de betere next-gen console bij u in de buurt. Maar dan heb je ook wat. Van wat nu te zien is, wordt Brothers in Arms: Hells Highway een meesterlijk spel.

De 2e WO heeft altijd een soort van charme. Het was de oorlog waarin ouderwetse heldenmoed gecombineerd werd met tactisch vernuft en technologische vooruitgang. Een oorlog die uitstekend gedocumenteerd is, en waarvan de actie in beeld is gebracht door foto en film. Een oorlog die níet een ver-van-ons-bed show is, omdat er soldaten op Nederlandse grond hebben gevochten en zijn gestorven. En een oorlog waarin uiteindelijk de goede overwint van de slechte. Smullen! Daar kunnen we geen genoeg van krijgen.



De eerdere Brothers in Arms (BiA) games, The Road to Hill 30 en Earned in Blood, kenmerkten zich door een realistische gameplay en deden een beroep op het tactisch denkvermogen van de speler. In plaats van schietend door het level te rennen moest je als speler je teamgenoten bevelen geven, om uiteindelijk samen de tegenstander uit te schakelen volgens de vier F’s. Find ‘em, fix ‘em, flank ‘em, finish ‘em.

Aan dat concept wordt weinig verandert in Hells Highway. En omdat het voor de next-gen consoles is, is alles groter, beter, mooier, sneller en gevarieerder. De graphics zijn indrukwekkend. De AI van zowel vijanden als vrienden is flink uitgebreid, semi-scripted events zorgen voor realistische spontaniteit en de ‘map’ is groter dan beide voorgangers bij elkaar. Gegarandeerd uren speelplezier. En dat allemaal in een historisch verantwoord jasje.



Want BiA gaat er prat op dat het de werkelijkheid benadert. Hells highway, de subtitel van het spel, is de bijnaam van de corridor die leidde naar Arnhem. Deze moest door paratroopers worden vrijgemaakt. Maar de soldaten stuitten op onverwachte Duitse weerstand. Er werd hevig gevochten, en de weg naar Arnhem was voor veel jongens de weg naar de Hel.

BiA speelt zich af in Eindhoven. De makers van het spel hebben aan de hand van oude luchtfoto’s de Eindhovense binnenstad anno 1944 zo nauwkeurig mogelijk geprobeerd na te maken. De opdrachten die uitgevoerd moeten worden zijn exact hetzelfde als die de Amerikaanse paratroopers destijds hebben moeten doen. BiA: Hells Highway spelen is alsof je er zelf bij was.

En daar gaat het mis.

De herinnering aan de 2eWO moet voortleven. Opdat wij niet vergeten. De gevolgen van de ‘great war’ zijn in ons dagelijks leven nog zichtbaar. En van de verschrikkingen die hebben we plaatsgevonden moeten we leren, en we moeten er voor zorgen dat het nooit meer gebeurt. De vele verhalen in boeken en indrukwekkende films als A Bridge Too Far of Band of Brothers zijn wellicht spectaculair, maar laten ook zien dat de oorlog geen pretje was.



Maar terwijl de weinige paratroopers van de 101ste luchtlandings divisie nu waarschijnlijk in hun laatste levensdagen verkeren, kruipen jonge gamers over heel de wereld in hun huid om het nog eens dunnetjes over te doen. Terwijl de inmiddels bejaarde helden van weleer waarschijnlijk nog dagelijks denken aan de kameraden die ze hebben zien sterven, drukt de huidige generatie op ‘continue’ als één van hun maten is geraakt door Duitse kogels. “Booom! Headshot!” klinkt het vanuit de luie stoel als ze een minderjarige Duitse dienstplichtige knaap door zijn schedel hebben geschoten. En als ze zelf geraakt zijn vloeken ze een keer, stoppen wat paprikachips in hun mond, en loaden de laatst gesavede game. De 2e WO is zoooo vet.

Dodelijke projectielen die 63 jaar geleden rakelings langs, of in, de hoofden van jonge mannen vlogen worden nu geprezen als details met toegevoegde waarde. Momenten waarop echte soldaten levenslange trauma’s opliepen, heten in BiA Bromo’s (Brotherhood Moments. Ik verzin het niet) en worden gebruikt om de karakters in het spel uit te diepen. De geur van rottende lijken komt niet in High Definition je LCD-scherm uit.

Nu er op game-gebied steeds betere technieken ontwikkeld worden en de spellen meer en meer de werkelijkheid kunnen benaderen, is het voor de game-makers misschien ook eens tijd om over wat nieuwe ethische kwesties na te denken. Aliëns afslachten met een laserkanon of Orcs in stukken hakken met een magisch zwaard ligt mijlenver van deze wereld af. Maar échte gebeurtenissen, in échte steden en échte mensen tot in detail namaken. Dan geef je een stuk zeer gevoelige geschiedenis uit handen, aan jonge pikkies die het voor hun eigen plezier willen herschrijven.

De echte 2eWO wordt daarmee gereduceerd tot een ritje in de achtbaan.





Voor bewegende beelden: Check IGN