Als een componist doodgaat, blijft zijn werk nog 50 jaar beschermd. Voor gezamenlijk werk, zoals een film of plaatopname, ligt dat anders: Die zijn beschermd tot 50 jaar na de verschijningsdatum (peildatum: 1 januari). Daardoor ontstaat de opmerkelijke situatie dat je moet betalen voor het gebruik van nagespeelde versies van de eerste Elvis-plaatjes, terwijl je de originele nummers van voor 1958 gewoon mag gebruiken. Naarmate de tijd verstrijkt, raken de geldwolven in de media-industrie in de stress. De films en muziekopnames van de popcultuur van jaren 60 vallen binnenkort met honderden tegelijk in het publieke domein en mogen dan door iedereen worden verspreid, verkocht, en versneden met eigen materiaal, zelfs gebruikt als reclamedeun, zonder dat er een dubbeltje naar de makers of schrijvers of hun kroost hoeft. Ergens volkomen terecht. Na zoveel tijd is een werk meer bij de traditie gaan horen dan bij de oorspronkelijke makers.
In de EU en het VK bestaat een lobby om deze termijn van 50 jaar naar 70 jaar te verlengen. Zij presenteren hun plan als een moreel issue. Maar zo moreel was de entertainment industrie 50 jaar geleden ook weer niet. Veel publicaties zijn in handen van publishers en niet bij de artiesten, want het is met auteursrechten net als met mestquota: je kunt ze verhandelen.
Het gaat dus weer gewoon over geld, maar ik vrees dat een hoop politici, die denken dat ze om hun ideologie zijn gekozen, vreselijk trots zullen zijn dat ze binnenkort een "moreel verantwoorde" extensie van het auteursrecht aannemen.
Per 1 januari 2009 komt er in ieder geval een hoop goeie jazz in het publieke domein, zoals Chet Baker, Nina Simone, Miles Davis, John Coltrane, Art Blakey... Nog 17 dagen, en u mag op deze links klikken. Tips van muziek en films uit 1958 graag in de comments. Wel even opletten dat er geen bonustracks en director's cuts bij zitten, want daarmee heeft de industrie al een hoop digitale re-releases van een fris copyrightje voorzien.