Sommige radiostations laten de nieuwslezers over een gladgestreken bedje van muziek heen praten. Dat kan niet met alle muziek, want het moet een achtergrondje blijven en pas aan het einde van het gebabbel weer de overhand nemen. En de bedjes moeten passen bij de muzieklogo's, pingels en andere muziekjes van het muziekdesign van de radiozender. Al deze zaken worden als 1 pakket gecomponeerd. Het radiostation koopt dan het alleenrecht voor een pakket muziekjes van de componist en de afspraak is dat de intensiteit van het gebruik op de zender via de Buma wordt afgerekend.
Buma betaalt maar 1/4 van het bedrag uit voor een jingle reclamedeun of een bedje vergeleken met het draaien van een popliedje, terwijl het verzinnen ervan niet eenvoudiger is van een popdeun. Maar nu blijkt dat de componisten ook geld mislopen door een technische onvolkomenheid: Buma kan het gebruik van die bedjes niet automatisch kan meten, omdat ze gebruikt worden waar ze voor bedoeld zijn: Er wordt overheen gepraat. De bedjescomponisten zijn woedend en stuurden Buma een brandbrief.
Vanwege dit gedoe stappen componisten over naar de Britse concurrent Performing Right Society. Van oudsher had Buma een alleenrecht in Nederland, met name om de Franse concurrent buiten de deur te houden, maar 'Europa' staat nu toe dat componisten gaan shoppen. Dat willen we als muziekgebruikers echt niet, want die Britten en Fransen hebben het al voort elkaar gekregen dat providers mensen die verdacht worden van illegaal downloaden moeten afsluiten. Als de Buma wordt weggedrukt uit de Nederlandse rechtenmarkt, zijn we als consumenten verder van huis.