Roden dus. Je kan niet zeggen dat er nooit iets gebeurt. Wellicht alle overige dagen van het jaar wel maar vandaag zag het zwart van de wandelaars. Een heuse wandeltocht was er georganiseerd. Wellicht een leuk aangeklede exodus naar een beter oord? Wie zal het zeggen. Ik nader het afgesproken adres, parkeer mijn auto voor de deur, stap uit, loop naar de voordeur en bel aan. Geen reactie. Ik bel nogmaals aan. Weer niets. Ik besluit op het raam te kloppen. Nog steeds geen activiteit. Ik bel nog eens aan en luister goed of ik de bel kan horen. Hee, dat melodietje ken ik. Dan valt mijn oog op het naambordje op de voordeur. Opeens hoor ik een lach door de straat bulderen, "mwoehahahaha! Je bent te laat, lelijkerd!". Ik draai me om en zie iemand in de deuropening staan van de woning aan de overkant van de straat. Ik steek de straat over en loop op de persoon af, die inmiddels voor het huis is gaan staan. "10 uur had je zelf nog voorgesteld en het is nu half 11!", zegt 'ie terwijl hij op zijn horloge wijst dat ook nog eens de luchtdruk kan weergeven. Hi-tech. Ik steek m'n hand uit om mezelf voor te stellen maar hij blijft doormopperen, "Weet je wel hoe fukking vroeg 10 uur is voor een alcoholist?" Ik haal m'n schouders op en trek mijn hand terug. "Ketsman, aangenaam".

We lopen het huis binnen en Kets begint op te sommen wat er allemaal mee moet: Natuurlijk de destilleerinstallatie, een aantal computers, een fuik, een voorraad Ketsbrau, enkele dozen met cd's en dvd's, een paar kookboeken en Hontd. Ik had eigenlijk verwacht dat dat monster me al lang naar de strot gevlogen had moeten zijn. Kets duwt een doos in m'n handen en zegt "Als jij vast begint met sjouwen, drink ik m'n koffie nog even op". Als ik alles in de auto heb geladen en Kets nog steeds aan de koffie zit biedt hij mij ook een kopje aan. "Koffie à la Kets, met een vleugje kaneel. Lekker!". Ik vraag Kets waar Hontd is waarop hij antwoordt met "in de achtertuin, ga maar kijken". Geen haar op mijn hoofd die er aan denkt om alleen, onaangekondigd de tuin in de lopen waar het monster van Roden naar alle waarschijnlijkheid een winkelwagentje uit elkaar aan het trekken was. Kets lijkt mijn gedachten te lezen, roept "Mietje!", en loopt voor mij uit de achtertuin in. Daar ligt het monster van Roden dan, languit in de zon. Volgens mij heeft Kets 'm toch goed afgericht. Bij navraag blijkt echter dat 'ie 'm verdooft heeft omdat "het lastig autorijden is zonder onderbenen". Dus.

Weer terug in het huis valt me een aparte geur op. Geur? Zeg maar gerust stank! Als Kets naast me komt staan wordt het nog erger. "Ik had je toch gewaarschuwd? Door een administratieve fout heeft het waterbedrijf het water afgesloten", zegt 'ie, alsof hij echt gedachten kan lezen, "Ik heb me al 3 weken niet kunnen wassen". "Maar hoe heeft 'ie die koffie dan gemaakt die ik net op heb?", denk ik. "Regenwater!" Nu begint het creepy te worden met dat gedachtelezen.

Kets loopt nog een rondje door zijn huis, kijkt of we alles bij ons hebben. Hontd zit al in de auto (helemaal achterin, zo ver mogelijk weg van mij, voor het geval de Ketsbrau uitgewerkt raakt). Hij pakt nog een tas vol met snoep, "voor de buurtkinderen gekocht voor St. Maarten". Hmmm, dus dat kindonvriendelijke op Retecool is ook maar spel. "Als het goed is moet het beton waar ik de kelder mee heb volgstort heb onderhand droog zijn, die vinden ze écht nooit meer terug". Aha, dus daar waren die lege zakken cement voor die in de achtertuin lagen. Voor we instappen en we dit hell-hole verlaten moet ik nog wel even naar de wc. "Naast de pot staat een emmer met water, dan kan je doorspoelen. En dat zwarte is geen poep hoor maar actieve koolstof, dat gebruik ik om de Ketsbrau te filteren". Uit macht der gewoonte trek ik zonder na te denken toch door en wat denk je? Hij spoelt godverdomme gewoon door! Die vuile flikker loopt gewoon met me te fucken. "Geintje man, lache toch?", grinnikt Kets. We stappen in de auto en laten Roden achter ons.

Als snel krijgt 'ie last van z'n eigen stank en stelt voor, onder het mom van "dan krijgt Hontd ook wat frisse lucht", een raampje open te draaien. Dit blijkt makkelijker gezegd dan gedaan, Kets rukt bijna de handgreep van het portier omdat 'ie klaarblijkelijk dacht dat 'ie nog moest slingeren. Na hem geïnstrueerd te hebben blijkt uit wel meer dingen dat Kets alweer een tijdje niet meer in een auto heeft gezeten. Allereerst probeert hij een casette in mijn navigatiesysteem te proppen, later vraagt hij of nu nummertje 19 opstaat, wijzend naar een knop van de airco die de ingestelde temperatuur aangeeft. "Vroeger maakten ze nog auto's", zucht hij, "Een Renault 4 of een Austin Metro, dát zijn pas auto's!". Oh God, Amsterdam is nog 165 lange kilometers ver weg.

"Kunnen we straks even stoppen om een buil shag te kopen?". Bij het eerste tankstation langs de A7 stoppen we. Kets om shag te kopen, ik om wat drinken in te slaan. "Jij ook wat?", vraag ik aan Kets. "Ja hoor", is het antwoord, "fijn dat je trakteert". Kets loopt op de kassa af en trekt opeens een roestig, oud Opinel-mes uit zijn broekzak. Oh nee, da's niet waar. Sorry, dat was mijn kinderlijke fantasie die op hol sloeg. Afijn, Kets loopt wél op de kassa af en vraagt de olijk ogende bediende om een buil shag van het merk 'Duin' en een pakje vloei. "Haha, ga je een duinbrand veroorzaken?", grapt de bediende. Kets lijkt de grap niet te snappen en reageert met "ja, dat zou ik wel kunnen doen straks als ik in Amsterdam woon, de duinen zijn dan niet zo ver weg, geloof ik". "Uhh..., ik bedoelde eigenlijk dat 't merk shag 'Duin' heet en als je die aansteekt je een "duinbrand" hebt", stamelt de bediende. "Oh", antwoord Kets, haalt z'n schouders op en betaalt.

We hervatten onze weg en Kets vertelt over z'n omzwervingen en hoe hij toch in godesnaam in Roden terecht is gekomen. Hij heeft lange tijd op en om boten gewerkt. Hij heeft op een rondvaartboot gewerkt en is ooit met een windjammer van San Fransisco naar Nieuw York gezeild. Ook heeft hij ooit een boot waarop hij werkzaam was gekaapt waarvoor hij 2 jaar heeft moeten zitten. Met "zitten" bedoelt hij dus dat hij 2 jaar in een gevangenis heeft moeten verblijven omdat je niet zomaar een boot mag kapen. Later ging hij meer de IT-richting op, hoewel dit ook niet lang meer duurde toen zijn toenmalige baas had ontdekt dat Kets een website runde waarop buitenlanders (Duitsers en Belgen voornamelijk) wiet bij hem konden bestellen en hij dit via de post verstuurde. "Hee, effe stoppe. Ik moet roken en volgens mij moet Hontd schijten". Aye aye, kapitein!

Kets steekt zijn peuk aan en laat Hontd uit de auto. Deze verdwijnt gelijk in de struiken en niet veel later horen we een luid gekwaak, geblaf en gegrom. Hontd heeft in een record-tijd van nog geen 53 seconden een complete zwanenfamilie uitgemoord en gaat alweer achter een eend aan. "Zwanen zijn ook kutbeesten", reageert Kets, "heb je ooit zwaan op het menu van een restaurant zien staan? Nee! Hoezo niet? D'r zit meer vlees aan dan aan een kip of kalkoen. Maar nee, zwanen zijn bijzonder. Tssk". Ondertussen zoek ik in de tas met snoep naar een verpakking die nog niet geopend is. Veiligheid boven alles. Kets rommelt aan de andere kant van de auto in één van de dozen met Ketsbrau. Hij haalt een fles te voorschijn en giet wat Ketsbrau in z'n koffie. Hij biedt mij ook aan maar ik bedankt beleefd, ik blijf liever helder met hem en z'n hond in m'n auto.

We gaan weer verder en praten over van alles. Dat hippies grote klootzakken zijn. "Alles is van iedereen, zeggen ze altijd maar zodra iets van hun is moet iedereen er van af blijven. Stelletje hypocrieten!" Daar heeft 'ie eigenlijk geen ongelijk. En dat ze zowat erger zijn dan de zwarte kousen in Staphorst, waar Kets ook enkele jaren gewoond heeft. "Het enige wat die hippies niet doen is langs de deur gaan en zeggen dat je ook hippie moet worden". Waar hij straks gaat wonen stikt 't van de hippies. Erger nog, 'spirituele hippies'. "Van die Harrie Weggelaar-types, weet je wel. Maar dat krijgen Hontd en ik er nog wel uit. Waarschijnlijk hebben ze ook katten, scheelt mij hondenvoer kopen". Het begint me op te vallen dat Kets steeds minder goed uit z'n woorden komt en makkelijk afgeleid is. "Ass! HAHAHA! Ass!", zegt 'ie midden in een zin."Ja, die auto had 'ass' in z'n kenteken staan". Verder met het onderwerp. Het pand waar hij nu gaat wonen heeft hij ooit samen met, onder andere, zijn broer gekraakt. Jáááren geleden. Alles was al geregeld, hij had de huissleutels al, niets staat hem nog in de weg om dit nieuwe hoofdstuk open te slaan. En mocht het toch niets worden dan stapt 'ie op een bootje en vaart naar een eilandje om daar voor de rest van z'n leven te blijven. Of totdat de rijst op is. Blijkbaar begint de Ketsbrau er aardig in te hakken bij Kets want hij is nog maar lastig te volgen dus we stoppen nog één keertje voor een frisse neus, om de benen te strekken en Hontd te laten zeiken.

Kets neemt de gelegenheid om een showtje weg te geven voor zijn chauffeur. Eerst moet Hontd laten zien wat voor kunstjes 'ie allemaal kan. Liggen, zitten, achteruitlopen en het verschil laten zien wat bakboord en stuurboord is. Daarna pakt hij een fles Ketsbrau en laat zien hoe goed dit spul brand. Erg goed dus maar wat wil je met 90% alcohol! Dat de provincie Flevoland ternauwernood aan een bermbrand ontsnapt heeft Kets niet door. "Hiermee wil ik m'n geld gaan verdienen, straks als ik in Amsterdam ben. Drank verkoopt altijd! Welnu GGD Amsterdam, als er binnenkort een enorme stijging in het aantal sterfgevallen onder hippies/crusties/krakers/Polen waarneembaar is, dan weet ik wel de oorzaak.

Amsterdam komt steeds dichterbij en Kets kan zich blijkbaar niet meer inhouden en begint op z'n stoel te schuiven en wippen. "Jaha, we zijn bijna in Amsterdam! Kijk daar! Een neger in een MG A! Een neger! In een MG A! Hahaha, dat kan alleen in de grote stad!". We naderen onze bestemming en rijden door de Zeeburgertunnel. Halverwege besef ik dat ik met een lading Ketsbrau van 90% door die tunnel rijd met Ketsman naast me. Mag ik überhaupt wel met dit spul door de tunnel en had ik niet zo'n waarschuwingssticker op m'n auto moeten plakken? "Hier links, doorrijden tot je niet meer verder kan en dan weer links". Kets vertrouwde mijn navigatiesysteem blijkbaar niet. "Dáár, dat donkere gebouw. We zijn er!"

Ik parkeer de auto voor een, duidelijk zichtbaar, gekraakt pand. Kets begint koortsachtig naar de sleutels te zoeken en Hontd heeft al gelijk mot met een waakhond van een naastgelegen bedrijfspand. eindelijk heeft Kets de juiste sleutels gevonden en hij draait de kleine poort open. Hij gaat op verkenning uit, kijken of de andere bewoners aanwezig zijn. Zonder gezelschap komt hij terug. "Niemand. Volgens mij was er wel iemand maar die is te stoned om op te staan". We halen de spullen uit de auto en als we de laatste doos voor de voordeur hebben gezet komt toch die ene bewoner polshoogte nemen. Wij stellen ons netjes voor, Hippie niet. Kets legt uit dat alles cool is en dat hij alles geregeld heeft met ene Gerrit. Blijkbaar is Gerrit één van de opper-krakers van dit pand. Hippie geeft echter aan van niets te weten en vind het maar een beetje vreemd dat wij zomaar op de stoep staan met 'onze' zooi. Kets laat zelfs de huissleutels zien maar veel indruk lijkt het niet te maken op Hippie. "Ik loop effe naar binnen, dan maak ik de voordeur open, kan ik m'n zooi binnen zitten", deelt Kets mede en loopt naar de achterdeur. Hippie vraagt wat nu precies het verhaal is, wat we hier komen doen en zegt nogmaals dat hij van niks weet. Kets heeft ondertussen de voordeur van het slot gehaald en pakt de eerste doos om naar binnen te sjouwen, terwijl Kets de doos pakt en ik aan 't uitzoeken ben wat ik kan pakken, positioneert Hippie zich in de deuropening begint zichtbaar geïrriteerd te raken. "Hee gasten, niks persoonlijks hoor, maar ik weet van niks en ik ga jullie niet zomaar binnen laten. Jullie snappen toch ook wel dat je niet zomaar iemands huis binnen kan wandelen en zeggen dat je jij er woont?" "Koos, je woont in een KRAAKPAND! JIJ BENT PER DEFINITIE DEGENE DIE ZOMAAR IEMANDS HUIS BINNENWANDELD EN ZEGT DAT HET NU JOU HUIS IS!", denk ik bij mezelf en Rasta Ketselli moet lachen om wat ik denk. Maar verder blijft Kets behoorlijk kalm. Nogmaals legt hij uit dat hij in overleg met die Gerrit dit alles geregeld heeft. Hippie zegt dat Gerrit en Andy (blijkbaar nog één van de überkrakers) hem niks hebben verteld en zolang ze hem niet hebben ingelicht komt Kets het huis niet in. Kets stelt voor Gerrit te bellen. Maar natuurlijk heeft Kets geen telefoon, gelukkig kan hij nu even mijn gedachten niet lezen maar ik had geen zin om mijn telefoon uit te lenen want voor je het weet sta ik in het krakerstelefoonboek als 'die ene gast die je altijd kunt bellen om te vragen of 'ie je wil verhuizen'. Hippie beschikt potverdorie zelf over een telefoon en overhandigd deze aan Kets. Kets belt Gerrit maar Gerrit neemt niet op. Kut. Kets blijft aandringen maar Hippie is niet te overtuigen en opeens valt me op dat Hippie een brievenopener in zijn linkerhand, achter zijn rug houdt. Gelukkig krijgt Kets opeens een briljante inval (waarom hij hier niet eerder op kwam snap ik niet maar soit). "zou het wellicht helpen als ik zeg dat ik de broer van Gerrit ben?", zegt 'ie. Het gezicht van Hippie ontspant, er komt zowaar een glimlach op te staan. Hij steekt zijn hand uit om Kets de hand te schudden. "Ja, had dat dan gezegd joh!", roept hij uit. "Zo," zegt Kets, "komt toch nog alles goed". Waarop Hippie reageert met "Maar ik vind 't wel vreemd dat Gerrit of Andy mij niets verteld hebben". En dan, ter wijl we bijna binnen staan, laat Kets merken wat meerdere jaren geen sociaal contact met je doet door te zeggen "tsja, misschien vinden ze jou niet belangrijk genoeg om dat met jou te overleggen". Hippie ontploft bijna, begint met z'n brievenopener te zwaaien en briest "zolang Gerrit óf Andy mij niet persoonlijk komen zeggen dat het okee is dat jij hier komt wonen kom jij er niet in!" en smijt de deur dicht voor onze neus. "Wat een eikel!", zegt Kets. Even kijkt hij mij vragend aan maar gelukkig vind 'ie dat ik al genoeg met 'm te stellen heb gehad. "Pak maar een fles Ketsbrau en maak dat je wegkomt, lange! Wat ik nu ga doen, daar heb ik liever geen getuigen bij". Hij roept Hontd en pakt een kleine hakbijl uit een van z'n tassen. Ik kies eieren voor m'n geld en maak dat ik weg kom.

Als ik bijna weer bij m'n auto ben hoor ik Kets beuken op de deur en Hontd als bezeten door de duivel zelf blaffen. De afloop? Dat weet alleen Kets zelf.