Toen de superdatabase van de Belgische politie aan de orde kwam, hebben we dat meteen in het kader van lekkende informatie geplaatst. Nog geen 3 dagen later lekt er daadwerkelijk een database van de Belgische politie en dat lek blijkt nog pijnlijker dan het lek dat wij suggereerden: Het was geen data over burgers die voor het oprapen lag, maar data over ALLE Belgische agenten, inclusief gegevens over agenten van een elite-eenheid en hun werk, met als bonus passwords voor andere databases en andere informatie die voor de handigheid leesbaar op de site waren geplaatst. De site van de landelijke politie had een login schermpje, waarmee agenten toegang konden verwerven tot een afgeschermd deel van de site, bestaande uit "allemaal mapjes". Door als loginnaam "guest" in te vullen, kon je zònder wachtwoord bij die informatie, ontdekten journalisten van de krant "Het Laatste Nieuws" toevallig. Het lijkt een klein foutje met relatief kleine gevolgen, maar welbeschouwd zit er heel veel naïviteit achter.
Karin Spaink pleit al jaren voor datahygiëne. Zij stelt dat informatie waar mensen niet bij mogen komen fysiek gescheiden moet worden bewaard. Iemand die slechts deels toegang heeft tot gegevens, mag toegang hebben tot een systeem dat ook niets meer dan die gegevens bevat. Zo voorkom je dat iemand door te hacken te diep kan komen. Niet het foutje van een Guest-login maakte de toegang mogelijk, maar het feit dat de informatie überhaupt bereikbaar is via een site die het grote publiek als doelgroep heeft. Dat is de onwenselijke situatie.
De Belgische politie reageert met de aanval als verdediging: door te dreigen met een klacht tegen de krant die het lek ontdekte. De krant biedt aan de politie precies aan te wijzen waar het lek zat of nog zit, maar dat doet er eigenlijk niet veel toe. Behalve gegevens van en over agenten, heeft de krant en passant pijnlijk blootgelegd dat er niet is nagedacht over manieren om het systeem intrinsiek veiliger te maken.