Fout 1: Suggereren dat internet zonder enige controle zou zijn.

Wat een beetje verwarrend is, is dat Atsma de overtreders niet helder duidt. Dat moeten we dus interpreteren. Die enkele weblogger die een artikeltje knipplakt zal kranten niet om zeep brengen. Het zal meer gaan om structurele contentjatters zoals Blik op Nieuws en kun je prima met de bestaande middelen aanpakken. Eventueel doe je de politie even op een cursusje internet en auteursrecht, maar zowel de wetgeving als het instrumentarium om de wet te handhaven bestaan al.

Fout 2: De verkeerde partij aanpakken.

Contentgebruikers, de mensen die een internetabonnement hebben, kun je niet verantwoordelijk houden voor de ondergang van de kranten. Als je op een terrasje een verse krant leest, zie veel artikelen die inmiddels door de online actualiteiten zijn ingehaald. De krant van vandaag leest meer en meer als de krant van gisteren. De lezer ziet dat niet als een probleem, laat staan als zijn probleem. Dus waarom zou je de gebruiker er dan voor belasten of zelfs als mogelijke potentiële verdachte aanmerken? Het is gewoon een feit dat de drukpers trager is dan internet. Daar helpt niks tegen. Maar laat de lezers toch met rust.

Fout 3: Atsma geeft de uitvoerende macht in handen van direct belanghebbenden.

Atsma stelt dat de Nederlandse Vereniging van Journalisten en het Commissariaat voor de Media (eventueel met de NMa) met plannen moeten komen en die moeten uitwerken tot een online contentpolitie. En daarmee creëert hij een uitvoerende macht met een direct commercieel belang. Dat corrupteert onmiddellijk. Nieuwe media-initiatieven zullen veel harder aangepakt worden dan de gevestigde dooie-bomenorde, wat ik u brom.