Dries van Agt. Ooit was deze man premier, dat was in het begin van de donkere jaren zeventig en tachtig. Ik heb nooit een hoge pet opgehad van deze CDA coryfee. Hij kwam altijd over als een beetje wereldvreemde belegen man. Kennelijk is Dries niet zo wereldvreemd als ik dacht. Recent zette hij zijn partijgenoot Balkelende in zijn hemd door publiekelijk te zeggen dat Balkie niet het parlement moest muilkorfen door een onderzoek naar de Irak oorlog te blokkeren. Alsof dat niet pijnlijk genoeg was,  rekent hij nu in één keer af met zijn suffe imago en met het Nederlandse Israël –beleid. Dat beleid is vooral gebaseerd op een misplaatst stukje traitorsguilt en “Wat Amerika zegt vinden wij ook” houding. Van Agt beseft, terecht, dat WO II al een tijdje terug is en dat we ons niet meer buitenproportioneel schuldig hoeven voelen over het onevenredig grote aantal Joden dat door toedoen van het Nederlandse volk naar de eeuwige gasvelden is gestuurd.  Daarnaast was het Marshall plan vooral bedoeld om Amerika aan een afzetmarkt te helpen en kan ook die kromme puppydankbaarheid de deur uit. Israël maakt zijn eigen Godwins gesteund door Amerika en wee diegene die daar wat van zegt. Net als in WO II huilt Nederland weer laf met de sterkste partij mee. Bah.