Ze zijn meer inheems in Thailand dan de Thai zelf (die later uit zuidelijk China naar hier kwamen) en dan alle andere stammen hier, zoals de Hmong, die oorspronkelijk van het Tibetaanse plateau komen. En toch zijn deze Mabri het slechtst aangepast aan de huidige Thaise samenleving. In dat opzicht verschillen ze niet veel van de Native Americans of de Aboriginals in Australië. De Mabri-vrouw maakt nog precies op dezelfde manier vuur als haar voorouders dat 5000 jaar geleden deden. Ze zijn nog met 149 (21 families) en leven van het woud: ze graven eetbare knollen op, schieten af een toe een wild zwijn, plukken bessen en fruit uit de jungle en pikken wilde honing van de bijen. Ze leven als een commune in groep en delen alles. Ze kennen geen bezit en eigendom. De eerste en de laatste communisten.

Volgens mijn gids nemen de vrouwen om de zeven jaar een nieuwe vent, maar dat krijg ik ter plaatse niet bevestigd: ik spreek geen Mabri en de Thaise vrouw die probeert te tolken is te verlegen om onze vraag te herhalen. Aan die prachtige geschiedenis van 5000 jaar low-key, geweldloos communisme komt hier en nu een eind, want er is geen woud meer. De Marbri moeten nu landbouwers worden en de Thaise overheid gaat hen daarbij helpen. Dat daardoor nog méér woud zal sneuvelen, is een vervelend bijverschijnsel... Het viel ons bij onze vorige doortocht in het noordwesten al op, maar hier in het noordoosten is de rauwe realiteit van de ontbossing nog gruwelijker zichtbaar: tijdens onze motortocht door de bergen volgt de ene kale berg de andere op. De jungle is volledig kaalgekapt en vaak daarna ook nog in brand gestoken. Het resultaat is troosteloos en alarmerend: ganse bergen zijn overgeleverd aan erosie nu er geen jungle meer is om de grond vast te houden. Modderstromen zullen de vruchtbare bovenlaag wegspoelen tijdens de moesson, zodat er nadien nog amper iets kàn groeien. De oorzaak is –wat anders?- winstbejag: houtkap uiteraard, maar ook ontbossing voor grootschalige landbouw. Een andere oorzaak –volgens onze Australische guesthouse man- is bijgeloof: sommige boeren steken een stuk oerwoud in de fik omdat ze denken dat de rookwolken regen zullen brengen. Aan de andere kant van de grens, in Laos, is het zo mogelijk nog erger. Daar zagen we tijdens een rit van 300 kilometer alleen maar kale bergen, in een landschap dat nog geen vijf jaar geleden ondoordringbare jungle was.

Een Schotse vriend die we in Pai tegenkwamen, had in Luang Nam Ta in het noorden van Laos een eco-vriendelijke trektocht gedaan. De eco-vriendelijkheid ervan was erg aanbevolen door de Lonely Planet. Het zou een jungle tocht worden, met een overnachting bij een lokale stam. De eerste dag trokken ze door de jungle. Alleen: iemand had de jungle gepikt, zodat ze lange tijd door een soort van griezelbos trokken dat zo uit een The Lord of the Rings had kunnen komen. Toen ze uiteindelijk toch in een stuk jungle kwamen, werd het fluiten van de vogels en het zoemen van de bijen alleen onderbroken door het voortdurende “zazeuzzazeu” van een zaag, gevolgd door het ‘kriiiiieeeep BABENG’ van een omvallende boom. Het groepje natuurliefhebbers kwam op die manier nogal over hun ecologische toeren aan bij de lokale stam. De vogelaars onder de trekkers keken vooral uit naar de volgende ochtend wanneer ze met de mannen van de lokale stam naar zeldzame vogels gingen kijken. Ze waren allemaal dan ook blij en opgewonden toen ze ’s morgens om 5 uur het dorpje uitslopen, de jungle in. Na een goed halfuur eco-vriendelijk door de jungle lopen hield de stamoudste halt en sommeerde hij iedereen om stil te zijn en te gaan zitten. Hij ging wat vogels imiteren om hen op die manier te lokken. De vogelaars, verrekijkers en fototoestel in aanslag, kroelden met hun vingers door hun ringbaardje van plezier: dit was the real stuff! Pure jungle en een lokale stamoudste die met de dieren kan spreken !
Krioe fleb fleb bweu bweu pwop pwop !

De ouwe knar oogstte bewondering met zijn vogelimitatie. Goedkeurende gemompel steeg op. Hij maande, de vinger aan de lippen –ssssttt- nog even aan tot stilte en deed verder met zijn roep: krioe krioe pwop pwop. Krèpkrèpkrep.
Ze hoorden de vogels aan komen fladderen en konden al enkele prachtige en kleurrijke exemplaren herkennen door hun verrekijker.
Klupklup flebfleb prioe prioe,, deed de stamoudste.
Fladder fladder prioe prioe, antwoordden de vogels.
KABAAM KABAAM KABAAM, klonk het plots van dichtbij. De eco-vriendelijke vogelaars slikten van de schrik bijna hun verrekijker én hun fototoestel in. Bij één vrouw liep het dun door de broek.
Plok plok plok deden de vogels, terwijl ze dood uit de lucht voor de voeten van de verbijsterde trekkers, op de grond vielen.
‘Njamnjamnjam’ , smakte de stamoudste, terwijl twee van zijn dorpsgenoten met rokende karabijnen trots aan kwamen lopen en hij likkebaardend de dode vogels opraapte.

Alain Grootaers