Wat in Zeewolde opvalt is dat je na het bord 'Welkom in Zeewolde' eerst drie kilometer door het absolute niets rijdt, met heel in de verte een woonwijk, voor je een soort beschaving tegenkomt. Ook mobiel internet houdt er acuut mee op zodra we de stadsgrenzen passeren.
Mijn vermoedens dat politici (of toerende bandjes, for that matter) op dit soort campagnes na enige tijd écht niet meer weten in welke stad/dorp ze nu weer zijn en waarom blijken juist. Halsema krijgt te horen dat er een biologische markt is. 'Oh, dan moet ik een verhaal houden over die biologische markt. Iets biologisch, natuurlijk'.
Na handjes schudden, met publiek praten en een speech die vrij kort was (ik heb de gehele speech bijvoorbeeld gemist, daar deze plaats vond tijdens het typen van de voorgaande drie zinnen) worden de flyeraars uit de zijstraten geplukt en vertekken we na een snel sigaretje weer. Druk druk. Next stop: Lelystad.

In de bus worden filmpjes live gemonteerd, terwijl Halsema de volgende journalist alweer te woord staat. Onvermoeibaar legt ze de standpunten van haar partij aan de ene na de andere broodschrijver uit.

Op een tot zelfmoord aanzettend plein in Lelystad, tegenover de architectonische miskleun die het stadhuis is, houdt de partijleidster samen met de andere kandidaten (waarbij gezegd moet worden dat Klaver altijd nog een prima tv-presentator kan worden als de politiek niks wordt) een pleidooi voor GroenLinks en Nederland in het algemeen, gevolgd door vragen uit het publiek. Een publiek wat bestaat uit verbazend veel mensen in scootmobielen. Het is dan ook pas 12 uur 's middags. Dit zal het standaard publiek zijn wat om deze tijden op dit - zelfs met dit prachtige weer - mistroostige plein bivakkeert. Halsema zegt er zelf het volgende over: 'Zo leuk, weer op campagne zijn. De mensen zijn aardig, nee, ontroerend zelfs.' Leuk detail: de bus, waarnaast het podium opgebouwd werd, heeft vrijwel de gehele tijd dat we er waren stationair gedraaid.

De stemming zit er steeds beter in intussen. Geroezemoes in de bus dat het zo goed gaat vandaag, terwijl we een stuk niemandsland inrijden bij Almerestrand. Bijna de hel van de huisvrouwen in. Iets waar ik me als enige terdege van bewust lijk te zijn.
We zijn bij het 'hoogtepunt' van de dag: de Libellezomerbeurs, waar Halsema door columniste Ebru Umar ten overstaan van een ontstellende hoeveelheid dames (ALLEMAAL blank, zelfs degenen met een kleurtje, en vrijwel allemaal belegen, zelfs de jongeren) geïnterviewd wordt en wederom vragen uit het publiek beantwoordt. Ontroermomentje komt als een verstandelijk gehandicapte jongen, Tom, vraagt: 'Wat bent u van plan met de zorg, want bij ons in het huis krijgen we geen eens Japanse Notenmix'. Na het interview nog een rondje over het terrein. Iets wat niet geheel en al makkelijk is voor de lijsttrekker, die voortdurend ingesloten is tussen minimaal vier camera's en twee microfoonhengels. Net als de Balk, overigens
Tot slot, net als op elke eerdere plek vandaag, nog even de verplichte plaatjes schieten met publiek, handtekeningen krabbelen en de bus weer in voor de laatste stop van de dag: Almere.

Daar aangekomen wordt besloten om geen herhaling te doen van Lelystad (dus geen podium neerzetten, en al helemaal niet met microfoons in de weer), maar begeven de kandidaten zich onder het publiek, voor een praatje, een fotootje of een handtekening. En blijven lachen.

Gevraagd naar hoe Halsema deze dagen beleeft, zegt ze: 'Campagnevoeren is leuk. Heel leuk zelfs. En dagen als deze zijn ook makkelijk. Geen felle debatten, maar gewoon onder de mensen. Neemt niet weg dat het heel vermoeiend is. Als ik thuis kom en er wordt gevraagd 'hoe was je dag' gebeurt het nog wel eens dat mijn antwoord is 'Nu niet, ok'.

Mijn persoonlijke ervaring? Campagnevoeren is inderdaad leuk. Politici lijken de nieuwe popsterren op een dag als dit: handtekeningen uitdelen, fotomomentjes met 'fans', en optreden in plaatsen waar je nooit eerder geweest bent en waarschijnlijk ook nooit meer gaat komen (zoals Zeewolde). Campagnevoeren is vooral een klein feestje: heel veel lachen, ontroerende mensen, en zó leuk voor de betrokkenen, dat je je bijna af kunt gaan vragen of de wil tot campagnevoeren niet dé achterliggende reden is dat we de laatste tijd zo vaak naar de stembus moeten.