De winnende review luidt als volgt:

"De identiteit van NWO is een juridische fictie," zeggen Savalle & Namrani in het inleidende hoofdstuk, maar volgens Derrida, is het niet zozeer een juridische fictie, maar een dynamische stase. De bewering van de auteurs gaat dan ook ten onder aan de fatale fout van de assimilatieve egosynoniteit. De auteurs zijn wel zo innovatief om het gebruik van Baudrillardistische hyperrealiteit te wijzigen en maken de weg vrij voor een analyse van banken, de regering en andere postkoloniale constructen op quantumniveau. In zekere zin is dat de belangrijkste bijdrage aan dit discours: het predialectische objectivisme van de NWO dat Savalle & Namrani in dit boek blootleggen is immers een mythopoëtische werkelijkheid. Daarom is het jammer dat deze lijn in de andere hoofdstukken niet wordt doorgezet: "Waarheid is een onderdeel van de dialectiek van de werkelijkheid," zegt Lacan, maar Savalle & Namrani kiezen voor een subtekstuele constructieve benadering. Dat betekent dat ze bijna een neoconceptueel depatriarchialisme tentoonstellen, waardoor de exploratie van het predialectictische objectivisme binnen de NWO vastloopt. Daarom zouden ze beter, zoals Foucault voorstelt, de term 'de dialectiek paradigma van de context' kunnen gebruiken dit ter aanduiding van de zinloosheid van subsemantische identiteit. Omdat de auteurs dit nalaten is verloopt hun deconstructie van archaïsche, kolonialistische percepties zoals “de machine” (Sonntag, 1999) in Alaska, “peak oil”(Regnaheb, 2008), en de post-neokoloniale vrijheidsbeweging (Bas, 2009) niet zonder problemen. Het is in feite geen discourse, maar een post-discours. Daarom had, bij bespreking van deze subtekstuele entiteiten in de mythopoëtische werkelijkheid, een dichotomisatie volgens het presemiotische keuzemodel van Dijkie moeten worden toegepast. De hersengarage van Zapruder inc. door Savalle & Namrani is daarom meer aan te raden voor hen die waarde hechten aan een gecontextualiseerde werkelijkheid binnen de grenzen van het gekozen tekstuele paradigma. Wanneer u het culturele destructuralisme ziet als een mythopoëtische paradox, zult bovenstaande bevindingen in het achterhoofd moeten houden.