Als ik als klein jongetje laat op mocht blijven, dan was het oud en nieuw, en dan was Freek op televisie. Ook al gingen veel van zijn grappen compleet langs mij heen, ik zat aan de beeldbuis gekluisterd. Halverwege de jaren tachtig werden zijn stukken ‘zwaarder” vooral de stukken na de pauze, waar zelden om werd gelachen waren dan even zware kost, bijna literair, maar door miraculeus weer terug te grijpen naar de verhaallijn van het leuke begin van de voorstelling, konden wij gelukkig altijd lachend het nieuwe jaar in. Freek was destijds een begrip, Voordat Sha-baz bestond had Freek altijd gelijk. Freek heeft een CV waar menig scheel kijkende komiek een puntje aan kan zuigen. In plaats van iedere keer weer hetzelfde te doen, probeert hij steeds weer nieuwe dingen uit. Helaas wordt dit bij een breed publiek, die de verwachting heeft dat het, zoals bij die andere man met dat brilletje, iedere keer weer lachen geblazen wordt, niet echt gewaardeerd. Met de komst van het internet, kwam er uiteindelijk ook een keer kritiek, want verscholen achter een synoniem, kun je lekker ranten. Waar voorheen de media enige vorm van kritiek nog kon beteugelen gaat men er nu vol vanuit de onderbuik ertegenaan. De Clown uit Muiderberg was verworden tot een zeurende opa. Populisme is niet langer voorbehouden aan cabaretiers en Politici, tegenwoordig kan iedereen de leukste van de klas zijn. Volgens onderbuikend Nederland is niets leuker dan iemand schoppen die al op de grond ligt, ook al is diegene gewoon gestruikeld. En dan heb je binnen die groep mensen altijd wel iemand die niet doorheeft dat de grap allang voorbij is, en zichzelf daarmee volkomen belachelijk maakt. Cultuur is nu eenmaal niet voor iedereen weggelegd. Vroeger moest je je daar voor schamen en moest je doen alsof je het allemaal snapte, als een klein jongetje dat laat mocht opblijven omdat Freek de Jonge op televisie was.