Game Review: Jam Sessions (Nintendo DS)

Dat Nintendo met haar mega-populaire DS een hele nieuwe markt heeft aangeboord, blijkt wel uit het groeiende aantal non-games dat er voor het systeem verschijnt. De populairste non-games lijken zich vooral op vrouwen te richten; geen enkele zichzelf respecterende kerel zal durven bekennen dat-ie het kekke apparaatje gebruikt om z'n gezichtspieren te leren trainen, een lekkere maaltijd te bereiden of zijn tere huidje te verzorgen, maar onder de vrouwtjes vinden dit soort producten gretig aftrek. Edutainment is hot en dat weten ze blijkbaar ook bij Ubisoft, dat onlangs Jam Sessions op de Europese markt lanceerde. Maar hoe leuk en leerzaam is Ubisoft's "gitaar-op-zakformaat" nu eigenlijk? Je leest het na de break.

Voordat ik m'n relaas begin moet ik één misverstand uit de weg helpen: als je gitaar wilt leren spelen, dan zul je toch ècht een gitaar aan moeten schaffen. Jam Sessions tovert je DS misschien wel om in een leuk speledingetje om onderweg een beetje op te jammen, maar biedt (helaas) géén hulpmiddelen om je het spelen op een echte gitaar meester te leren maken. Onmisbare hulpmiddelen voor beginnende gitaristen, zoals akkoordenschema's, toonladders en wat dies meer zij zul je in dit stukje software dus niet terugvinden. Mijns inziens een gemiste kans om van Jam Sessions een praktisch en uitermate functioneel hulpmiddel voor echte gitaristen te maken in plaats van een speledingetje voor mensen die te lui zijn om een echt instrument te leren bespelen.

"Maar Dijkie, als je er niet mee kunt leren gitaarspelen, wat kun je er dan wèl mee?" hoor ik u nu vragen. Welnu, Jam Sessions tovert je Nintendo DS om in een gitaar op zakformaat, maar dan wel een gitaar waar je enkel op kunt strummen. Het bespelen van afzonderlijke snaren voor bijvoorbeeld een solo of een melodie is namelijk niet mogelijk. Verder biedt Jam Sessions standaard een zooitje akkoorden die goed bij elkaar klinken, wat handig is als je de basis voor een liedje zou willen componeren. Het strummen gebeurt door met de stylus een opwaartse danwel neerwaartste beweging te maken op het touchscreen van de DS. Hoe hard een akkoord klinkt hangt af van de snelheid waarmee je strumt, en uiteraard produceert de DS -net als een echte gitaar- verschillende geluiden bij opwaartse of neerwaartse strums.

Om het akkoord te kiezen wat zal klinken wanneer je strumt, gebruik je de vierpuntstoetsen. Ben je linkshandig, dan gebruik je in plaats daarvan de vier face buttons aan de rechterkant van het apparaat. Zo heb je dus acht akkoorden tot je beschikking. In combinatie met de linker- of rechterschouderbutton kunnen echter nog eens acht akkoorden worden gespeeld, waardoor je op ieder moment in totaal dus zestien akkoorden tot je beschikking hebt. Gezien het feit dat de meeste liedjes gebaseerd zijn op een luttele vier tot acht akkoorden, zou je daar dus ruimschoots genoeg aan moeten hebben. Bovendien biedt Jam Sessions de mogelijkheid om op redelijk eenvoudige wijze je eigen akkoordencombinaties samen te stellen.

Het grootste gros van de tijd zul je waarschijnlijk in de Free Play-modus doorbrengen; in deze modus kun je ongehiinderd een muisarm strummen. Daarnaast biedt Jam Sessions je de mogelijkheid om bestaande liedjes te leren spelen, waaronder No Woman, No Cry, Yellow en The Man Who Sold the World. Je kunt kiezen om alleen de akkoorden weer te geven en het strumpatroon zelf uit te zoeken, maar er is ook een uitgebreidere interface die weergeeft hoe vaak, en in welke richting je ieder akkoord moet strummen. Dit is redelijk handig als je de liedjes op een echte gitaar zou willen spelen, maar helaas mis ik de optie om zelf liedjes toe te voegen en deze eventueel met vrienden te kunnen delen.

Het is daarentegen wel mogelijk om fragmenten op te nemen, maar uiteraard is de opslagruimte daarvoor redelijk beperkt. Meezingen met de op het scherm getoonde lyrics behoort tevens tot de mogelijkheden, maar dan moet je (om oorverdovende feedback te voorkomen) wel eventjes een koptelefoontje aansluiten. Daarnaast biedt Jam Sessions gehoortraining, die werkt als een soort Simon: de computer speelt een aantal akkoorden, die op gehoor en in de juiste volgorde moeten worden nagespeeld. Verder is er nog de mogelijkheid om een aantal effecten toe te voegen, zoals de welbekende flanger, chorus of een lekkere vette distortion. Het is zelfs mogelijk om het apparaatje op een echte versterker aan te sluiten, en het klinkt dan nog heel aardig ook.

Conclusie
Al met al is Jam Sessions een leuke 'game' voor iedereen die het leuk vind om met muziek bezig te zijn. Een Nintendo DS is nu eenmaal makkelijker mee te nemen dan een echte gitaar, en bovendien is het mogelijk om in de bus, trein of auto muziek te maken zonder geluidsoverlast te veroorzaken voor je medepassagiers. Jam Sessions heeft m.i. genoeg te bieden om de prijs van 40 euro te rechtvaardigen, ookal ontbreekt iedere vorm van spelelement op de ingebouwde gehoorstraining na. Het feit dat je met Jam Sessions nooit een echte gitaar zult leren bespelen is echter een gemiste kans, maar tevens een mooi streven voor een eventueel vervolg.

Heerst: