Geluid op exposities is een probleem. Personeel wordt gek van de herhalende geluiden. Voor de bezoekers is het storend dat er meerdere geluidsbronnen door elkaar klinken. En geluid lekt van de ene ruimte naar de andere. Als je met koptelefoons werkt, wordt de boel vettig en gaat stuk. In Dresden (dat in WOII volledig naar de klote werd gebombardeerd in een poging de bevolking ervan te overtuigen dat ze Hitler moesten afzetten) is in een leuning van een uitkijkpost een mooie oplossing toegepast: Het hek wordt met geluiden in trilling gebracht. Daar hoor je niets van, tenzij je met je ellebogen op de brug leunt en je handen op je oren zet. Het klinkt een beetje wonderlijk, maar je hoort duidelijk een historische opname van het bombardement. Weerbestendig en moeilijk te slopen bovendien!