
Eerder deze week kwam al het bericht dat
Harry Mulisch ernstig ziek was, maar vandaag al is hij
begonnen aan de ontdekking van de hemel.
Mulisch was één van Nederlands meest succesvolle schrijvers. Samen met Gerard Reve en W.F. Hermans vormde hij de Grote Drie van de naoorlogse literatuur (ook al was Reve het hier niet mee eens). Wie heeft bijvoorbeeld niet De Aanslag gelezen voor de literatuurlijst? Mulisch is 83 geworden en levert dus voor maar liefst 30 deelnemers aan de Dutch Dead Pool 6 punten op.
Nicko: Misschien had ook deze
meneer de foto gezien van he...
B-sting: Wat ik dus ook al riep
toen iemand de YouTube-versi...
Parallaxhhh: Inderdaad, dat is
'handhaving'. Als ik ooit van die...
Parallaxhhh: Volgens mij is dat
niet eens politie.
Roel Zwaar: Er is een enorme run op rollators ontstaan... Oh, ...

Monade - category B traitor: En apropos irriterende woorden:
het zijn vooral leu...
Monade - category B traitor: En Inez van Eijk - "Ik zeg maar
zo ik zeg maar niks...
gronk: Kuitenbrouwer. Hele oeuvre.
Wildplasser, beroepsweigeraar: Trouwens @gronk: een
constructie als “niet ge...
Wildplasser, beroepsweigeraar: Mensen die veel stopwoordjes
en tussenwerpselen geb...

Totaal aantal: 1592















/rubensketchdinges
Ik.
Ik herinner me van de film alleen die klinker die op de vleugel werd gekwakt.
TVPublieke Omroep kan je, denk ik, ook wel links laten liggen de komende twee weken, want dat wordt een grote Mulisch herdenking.FTFY
Ik. Het boek bestond nog niet eens toen ik op school zat, ik moest het nog helemaal dicteren aan Mulisch.
/wishful
'De beste films worden gemaakt op basis van tweederangs boeken. Dus dat De Aanslag zo'n succes is geworden, is vooral de verdienste geweest van regisseur Fons Rademakers. Ik heb het boek ook alleen bewerkt tot scenario omdat Rademakers dat aan mij vroeg en ik nog bij hem in het krijt stond. De Aanslag is van alle kanten bij elkaar gejat: van De perzik der onsterfelijkheid van Wolkers tot Het meisje met het rode haar, van Rashomon van Akira Kurosawa tot Het behouden huis van W.F. Hermans.'leerd' een eind aan het feest.
Goedemorgen.
En natuurlijk was hij een onuitstaanbare ijdeltuit en waren gewichtigdoenerij dandy-gedrag hem niet vreemd. Maar damn, als je zo kunt schrijven mag dat.
De enige die nu nog over is in mijn ogen is Campert. Niet toevallig de man die Mulisch in zijn boeken op liet draven als 'de best gekapte schrijver van Nederland'.
/ego
Nazi-alert: http://www.stormfront.org/forum/t752644/
Kan me ook absoluut niet meer herinneren of ik verplicht iets van die man heb gelezen, die meuk leek allemaal op elkaar, Mulisch, Reve, Wolkers etc. Wat ik wel weet, is dat ik uit pure frustratie over het verplicht laten lezen van dat soort zogenaamde literatuur, na het VWO nooit meer Nederlandse fictie heb gelezen.
Misschien dat deze voor de familie Mulisch trieste gebeurtenis aanleiding kan zijn om eindelijk het verplichte boeken lezen op middelbare scholen te schrappen, en leerlingen zelf te laten kiezen wat ze graag lezen. En als ze niet willen lezen, ook prima.
Postume Nobelprijzen...
dan maakt Anne Frank denk ik meer kans.
Maar daar zal Harry wel mee kunnen leven.
/seth
"IJdelheid, je staat verbluft van zoveel ijdelheid. Als de eerste bazuinen opklinken voor het Laatste Oordeel, zal een Mulisch nog snel de kans zien een kam door zijn haar te halen"
Ik geloof dat ikzelf maar twee boeken van hem heb gelezen: Paralipomena Orphica, voor mijn lijst, en De ontdekking van de hemel, later. De ontdekking... vond ik een overschat boek, met name omdat ik veel van de intellectuele spelletjes die erin staan al lang kende van Eco, Hofdstadter, etc.
Het stenen bruidsbed, De aanslag en Siegfried staan nog ongelezen in de kast.
/niets aan de hand mensen, er is een ouwe man dood, gewoon doorlopen
Freshtim stijgt hiermee naar de 2e plaats.
:-)
In elk geval, de Mullischen, Wolkertjes, Camperts, Grunbergs, Hermannen en Van Dissen kunnen mij niet boeien. 83 is ook een prima leeftijd om te gaan dus tja.
Destijds, voor de lijst, vond ik er ook niet om door te komen, en dus was het makkelijk om hem inderdaad maar weg te zetten als arrogant en pretentieus.
Maar jaren later ben ik hem meer en meer gaan waarderen, net als Hermans.
Niet alleen als schrijver, maar ook zijn levenshouding.
Zelfverzekerdheid kan al snel als arrogantie overkomen, als de diepere waarheid achter iemands woorden niet wordt begrepen.
Zelf zei hij niet bang te zijn voor de dood, en hij heeft een gezegende leeftijd bereikt zonder geestelijk al teveel achteruit te zijn gegaan.
We mogen dus best stiekem een beetje jaloers op hem zijn.
R.I.P. Harry Kurt Victor Mulisch.
P.S.: en het zou mooi zijn als er nu wat nieuwe uitgaves zouden komen van zijn oudere werk. Dat is, op 'Twee Vrouwen' na, amper meer te vinden in de boekwinkels, helaas.
/Duit in het collectezakje
Een boek is als een lied/maaltijd/bier/humor/vrouw, het is in verschillende smaken verkrijgbaar; smaak doet er toe.
/laffe minmongolen: gaat uw gang maar weer!
Hier heb je een kwartje. Ga iemand bellen die het interesseert.
/ik heb geen geld meer
@gronk: Dutch is not my mother tongue, clog boy.
Eigenlijk is het gewoon elitair gelul. Bach is beter dan Bauer, Steinbeck is beter dan Grisham. Gezwets.
En die vondel had gewoon voortijdig onder de trekschuit moeten komen.
Nope. Jouw beperkingen zijn niet waardebepalend.
Om één van je uitstpraken eruit te pikken: bepaalde literatuurgenres en thema’ worden lager geschat dan andere omdat deze een beperkter bereik hebben. De auteurs imiteren elkaar, de verhaallijn ligt veel te vast, enzovoort. Een voorbeeld is het detectivegenre, een andere is het meidenboek.
Dat betekent trouwens niet dat jij of ik het genre niet leuk mogen vinden. Ik houd bijvoorbeeld van foute science fiction uit de jaren ’50, en ik vind de SF roman "Sobriëtas" van Ad Visser ook leuk om te lezen, hoewel het een schaamteloze Jack Vance kloon is. Het is geen "Don Quixote". Nou en?
In Nederland is er nu een heel interessante straattaal in ontwikkeling. Ik ben benieuwd hoeveel er van over 25 jaar officiëe spreek- en schrijftaal wordt.
Ik vind het gewoon elitair gelul om het ene genre boven het andere te plaatsen. Zoals ik al zei. Op het moment dat je een boek schrijft maar de vorm is belangrijker dan het verhaal dat je eigenlijk wil vertellen, dan moet je schrijven. Dan moet je gaan beeldhouwen. Of schilderen.
Dat is hetzelfde als een of andere dronken kraker die onder invloed van crack 43 fietsframes aan elkaar gaat lassen en dan roept dat dat net zoveel zegt als 674 kantjes lectuur.
Daar komt trouwens bij dat wat wel en geen literatuur is volledig subjectief en tijdsgebonden is. Iets wat nu nog wordt gezien als een flutroman door de elite kan over 150 jaar door de dan heersende elite ineens als lectuur omarmd worden. Lectuur is niet zozeer lectuur omdat het zo verschrikkelijk knap geschreven is. Lectuur is lectuur omdat een bepaalde elite dat op dat moment vindt.
Nee, dit is linkse overrelativerende prietpraat. Er is kwaliteit en er is tenenkrommend slechte bagger. Als jij het verschil niet ziet of weigert te zien is dat jouw probleem,
Ik eet nu ook een lap biefstuk en geen stront.
Dan heb je nog altijd die paar mensen die niet schrijven voor het verhaal maar die beginnen dan met ongrijpbaar geleuter over kunstvormen en bellettrie en met dat in het achterhoofd beginnen ze te schrijven. Allemaal ook prima, maar het ene boek beter vinden dan het andere omdat ze lekker ingewikkeld schrijven en dus literatuur noemen blijft natuurlijk volledig subjectief.
Er is geen objectieve maatstaf die het verschil tussen literatuur en lectuur bepaald.
En trouwens, wat de moederneuk heeft links en rechts hier nu weer mee te maken? Als je dat erbij wilt halen, kan je beter naar spitsnieuws of -edet- ofzo gaan.
En als Mulisch een kandidaat is voor de Nobelprijs, dan wil ik wel Ian M. Banks nomineren.
/niets aan de hand mensen, er is een ouwe man dood, gewoon doorlopen
Misschien dat je niet gemind wordt als je de schizofrenie van je eigen postjes inziet.
/Donald Ducks vrolijke weekblad
In principe elke lezer voor zich. Maar maatstaven die ruimhartiger en weidser van opzet zijn worden in het algemeen hoger aangeslagen.
Harry Mulisch bijvoorbeeld was een epigoon: hij nam zijn thema’s en denkbeelden over van anderen zonder ze voor zichzelf te hebben verwerkt en/of er iets verassends mee te doen. Hij kon goed Nederlands schrijven, dus het resultaat is heel goed leesbaar.
Het is ook helemaal niet erg als je de boeken van Mulisch leuk vindt, dat moet je helemaal zelf weten. Maar als je zou volhouden dat hij een groot en origineel schrijver was dan heb je het mis. Als je zou beweren dat er geen verschil is tussen iets zelf bedenken en iets klakkeloos overnemen, dan heb je het goed mis.
Is het verhaal verteld en de lezer vermaakt, is de schrijver geslaagd in zijn opzet en dus is het een goed boek.
Maar wat als de lezer niet is vermaakt omdat hij weet dat het verhaal lafjes is naverteld van eerdere en betere auteurs, of omdat het (impliciet) beschreven wereldbeeld te beperkt is (het kwaad wordt altijd gestraft, eind goed al goed, enz)?
Wat als de schrijver er op uit is om zijn of haar lezers (op een goede manier dus zonder loos getreiter) boos en/of verontrust te maken, doordat hij hun veilige en vertrouwde wereldbeeld tegenspreekt?
Er is geen objectieve maatstaf die het verschil tussen literatuur en lectuur bepaald.
Dat is een schijntegenstelling van de middelbare school. Gewoon negeren. Er zijn wel objectieve maatstaven om te bepalen of een boek goed is geschreven of dat het beoogde doel bereikt.
En trouwens, wat de moederneuk heeft links en rechts hier nu weer mee te maken?
De stelling dat maatstaven die bepaald worden door "de (zelfbenoemde) elite" en "dus" ongeldig zijn, is er een uit de socialistische arrebeiers-hoek.
Karl Marx , "Das Kapital"?
Waar haal je het vandaan dat bij literatuur het verhaal ondergeschikt is aan de vorm? Hoogstens kun je zeggen dat de vorm (vocabulaire, stijl, opbouw) er inderdaad toe doet. Beeldhouwen met taal dus. Wat is daar mis mee? En dan nog: ook lectuur zoals thrillers kennen een specifieke vorm.
De critici en recencenten. Natuurlijk is het subjectief, maar over de gehanteerde normen bestaat toch wel aardige concensus. Verder is deze subjectiviteit een noodzakelijk gegeven. Het idee dat er sprake zou kunnen zijn van objectieve maatstaven voor welke kunst, ethiek etc. is een foutief idee. Wat Wittgenstein ooit eens eentjes heeft aangetoond: dat er buitengrenzen zitten aan wat je objectief en met logica kunt beredeneren. Kunst en ethiek zitten daarbuiten. Waruber mann nicht kan sprechen, weet je wel.
Waar haal je dat nou weer vandaan. Zoals elke kunst kan een literair boek ook experimenteel van karakter zijn, of de lezer willen veronrusten, of tot nadenken aanzetten, etc etc. Waarbij "vermaak" niet wordt uitgesloten nee.
En ik destijds heb gelezen in de vertaling van Hermans. O, ironie.
Scheelt je weer in tunnelvisie etc.
Wat die eerste categorie betreft: 'on the road', van kerouac. Wat een weergaloos kutboek.
Het feit dat jij rant over mensen die boeken lezen zegt meer over jou dan mijn opmerking over mij zegt.