Het was allereerst niet de beste dag om in stemmig zwart gekleed te gaan. In park Brakkenstein (ik verzin het niet) scheen de zon volop en bereikte het kwik een temperatuur van 30 graden. Ondanks dit was het aantal mensen dat met hitte uitputting moest worden afgevoerd verrassend laag. Vooral ook omdat de organisatie bij de toiletten gratis water verstrekte. Een gouden zet waarmee ze vooral aantoonden dat ze een geslaagde dag boven commercie stelden.Het park heeft een aantal hoge bomen die voor afdoende schaduw zorgden. Gezien het grote aantal zwarte outfits geen overbodige luxe. De sfeer op het veld was zeer gemoedelijk. Ten dele kwam dit omdat het veels te heet was om je druk te maken maar vooral omdat metalheads stiekem hele schappelijke mensen zijn. Natuurlijk, ze doen hun best om er maar vooral kwaadaardig uit te zien (de bands voorop) maar dat is meestal schone schijn.

Wat deze keer vooral opviel was het aantal generieke stands die kleding verkochten. Mensen die vaker naar festivals gaan weten precies wat ik bedoel. Drie rijtjes met hokjes die allemaal hetzelfde assortiment hebben: zwart, metaal, gothic, sjaals, hoeden. Kennelijk beseft men dat ook dit publiek aan gezinsuitbreiding doet want de tenten hingen vol met baby-rompertjes. De metalman is ook gewoon een burgerlul, blijkt.

Naast het metalspelletje tatoeages tellen was er natuurlijk ook muziek!  De Nederlandse band Textures trapte af, gevolgd door Ex Deo. Hoewel zeker niet slecht moest het publiek duidelijk nog even inkomen (lees: meer bier ophebben) Hail of Bulllets speelde een smerig potje metal, maar wat mij opeens opviel was de taptoeband Blaas of Glory die op ludieke wijze een aantal klassiekers ten gehore bracht. Nou deden ze net even te vaak The Final Countdown, maar dit terzijde.
Vervolgens Decapitated. Die stonden vooral heel, heel erg hard en ik was dan ook blij dat ik oordoppen had meegenomen. Op een of andere manier kwamen de heren niet helemaal lekker uit de zwarte verf. Wie al in de witte- en zwarte verf stonden te spelen was de blackmetal band Watain. Black metal is een stroming binnen de metal die zich vooral heel erg serieus neemt op het gebied van anti-kerkelijkheid, eigenlijk zou het helemaal Bas Taart zijn muziek zijn. Het is jammer dat het meestal enorme teringherrie is. Zo ook deze band. Ze hadden dan weer wel de primeur de eerste "Praise hail Satan" van het festival te hebben geroepen. Hiernaast waren ze meteen ook de band die het lamst was, getuige de wankelende bandleden op het eind van de avond.

Grote verrassing was de band Baroness. Deze band is vooral ook een aanrader voor de mensen die pas mijn pots met Mastodon wisten te waarderen. Hierna de Poolse blackdeathmetalband (het is echt één woord!) Behemoth die met een fantastische show en een muur van geluid de tent op zijn kop wist te zetten. Vervolgens een geluid wat ik alleen maar als horlepiepmetal kan omschrijven: Ensiferium. Je moet er van houden. Tijdens Fear Factory slaat onder het publiek de vermoeidheid en dronkenschap toe en hoewel de band een geweldige show neerzet, werkt dat een beetje tegen ze. Kreator, een Duitse band, had er na de 4-0 overwinning erg veel zin in. Helaas voor deze band begon het tijdens hun show enorm te hozen. Ik kan u overigens melden dat verzopen metalheads er eerder heel aandoenlijk dan agressief uitzien. De navolger Kilswitch Engage is een band die niet zo goed weet wat ze nou moeten zijn: en hele harde metalcore band of een emo-band. Hoewel ze een hele strakke show neergezet hebben werd ik toch op een bepaald moment een beetje week in de benen van de emo-stukjes. Als ouwe hardcoremetal-liefhebber toog ik naar Suicidal Tendencies. Helaas is de bassist vervangen door funkfreaker die in de Soulshow thuishoort en deed de drummer een solo die gewoon in de jaren 80 had moeten blijven. Wel geweldig was de afsluiter waarbij het podium volstond met twee kids en leden van onder andere Fear Factory die gezellig aan het meezingen waren. De afsluiter was Bullet for my Valentine, een bandje dat vooral heel veel pubers met hun vaders trok. Na het eerste nummer kreeg ik echter al de onweerstaanbare neiging om in een hoekje te gaan zitten huilen. Als afsluiter was deze band dan ook niet echt handig geplaatst.

Al met al was het een geslaagd festival. Het was nergens te druk waardoor je snel je hapje en je drank had en het publiek heeft zich voorbeeldig gedragen. Ik ben blij dat de Nederlandse traditie van een metal festival door deze organisatie word voortgezet en volgend jaar ben ik er zeker weer bij. Ik heb wel foto's genomen maar die zijn van slechte kwaliteit. Vanavond zal ik een linkje plaatsen met wat sfeerbeelden.