De website wordt met een marmeren beeldje beter toegankijk gemaakt, staat er.
Talloze URL's, variaties op de bescheiden titel "The United Universe" verwijzen naar dezelfde content. Artikelen zonder alinea's geven het gevoel dat je een ongeremde uitspatting aan het lezen bent. Tijdens zijn relaas over zijn arrestatie schakelt Johan doorlopend tussen "ik" en "hij", soms zelf binnen één zin: “Johan van der Beek vroeg zich steeds af of ik wel serieus werd genomen ik moest ook steeds lachen en daarom kon ik ook niet mijn mondkapje afdoen.”.
Zinnen als “Vroeger had ik huisje, boompje beestje, nu heb ik een missie” en zijn muziekkeuze completiseren het beeld dat deze man zichzelf niet meer zo goed in de hand heeft.

Zijn hyves bevat een consistenter verhaal, met filmpjes. Aanleiding voor dit alles is dat de muren van Johans wooncomplex om onduidelijke redenen asbestplaatjes bevatten. Daar is doorhemzelf en bij verbouwingen talloze keren in geboord. Zijn terechte zorgen om zijn gezondheid worden weggewuifd door de woningbouwvereniging. Dat is de reden geweest om op Schiphol te dreigen asbest over de bezoekers uit te strooien. “Het was gewoon een bluf maar de volgende keer is het waarschijnlijk geen bluf.”