Een tweede categorie is de 'grijze golf': pensionado's die al eens een boek hebben gelezen en een reis door Indochina verkiezen boven Benidorm. Meneer is brildrager en vaak in bezit van een grijs baardje en mevrouw oogt een beetje potineus in haar wijde broek en met het kortgeknipte grijze haar Ze reizen vaak in groep en ze laten absoluut niets aan het toeval over. Zo hoorde ik hier in vanochtend in een koffiebar in Luang Prabang (Laos) zo'n Nederlands stel plannen maken voor de dag. Mevrouw debiteerde luidkeels de planning, inclusief alle voorziene sanitaire stops zodat haar darmflora niet in de knoop zou raken. "Nou, dan stappen we nu maar op", riep ze naar haar treurig kijkende man, "dan kunnen we nog even naar het hotel om te poepen!"

Hoe vriendelijk en breed lachend je hier wordt begroet door de Lao, zo sjachrijnig lopen sommige westerlingen rond. Alsof ze hun laatste oortje versnoept hebben en totaal tegen hun zin in dit 'ongeciviliseerde apenland' gedropt zijn. De categorie van klagers, kortom. De kroon hier wordt echter gespannen door Thorn, een dikkige kerel uit Californië die we nu al voor de derde keer op deze reis tegen het lijf lopen. Hij heeft een erfenisje gedaan, al zijn spullen in de States verkocht en hij reist door Zuidoost Azië met aan zijn zij het Thaise meisje Dee, dat hij oppikte in Pattaya. Hij was vroeger firefighter bij de stad Los Angeles, naar haar beroep heb ik maar niet gevraagd. Thorn is een bierhijsende, whiskydrinkende Yankee die blijkbaar voor het ongeluk is geboren. Toen we hem in Chiang Rai tegenkwamen had hij een gebroken rib, na een val met zijn motorfiets. Later liepen we hem in Mae Salong aan de Thais-Birmese grens weer tegen het moddervette lijf en geen halve dag later zagen we hem hinkelend en ondersteund door Dee het guesthouse binnenkomen. Was ie weer met z'n motorfiets tegen de vlakte gegaan en had hij een diepe wonde in zijn voet. Bovendien was de gloeiende uitlaat van de motor ook op zijn been terechtgekomen. "It was if I smelled a barbecue, dude!" Het leek wel een scene uit The Big Lebowski.


Gisteren kwamen we Thorn en Dee opnieuw tegen. Deze keer had hij geen bromfiets meer durven huren en was hij overgeschakeld op een mountainbike. De man is echter zo dik, dat het voorste tandwiel het tijdens het fietsen had begeven. Het ding was in zijn rechter kuit gekatapulteerd en had daar wederom voor een ravage gezorgd. "I was hamburgered, dude!" Thorns wonde moest genaaid worden en terwijl de twee vorige keren de prima gezondheidszorg van Thailand garant had gestaan voor een goeie oplapbeurt, bleek dat in Laos toch heel ander koek te zijn. Het ziekenhuis van Luang Prabang was helemaal leeg op enkele verpleegsters na, die gillend de benen namen toen ze zijn wonde zagen. Toen werd er een dokter bij gehaald, maar volgens Dee (die Lao verstaat), was het kippige mannetje gewoon de nachtwaker. Thorn werd -zonder verdoving uiteraard- genaaid met een dronkemanssteek en mocht -na betaling van 100 000 Kip (10 dollar) weer de straat op. Dat was gisteren. Vandaag zagen we hem weer, droevig en dronken achter een literfles BeerLao zitten.

Om de ellende van zijn gekwetste been wat te vergeten, was hij met Dee op een romantisch uitje geweest, naar de watervallen van Si Kuang. Geen motorfiets of mountainbike deze keer, ze hadden zich keurig en zonder ongelukken laten brengen door een tuktuk. Aan de watervallen kan je ook naar de olifanten kijken, terwijl ze hun bad in de rivier nemen. Thorn was op een bruggetje gaan staan om foto's te nemen van zijn collega-dikhuiden. Het is niet helemaal duidelijk wat hij daar precies heeft uitgespookt, maar één van de olifanten kreeg het danig op de heupen van de Amerikaan en begon te chargeren. De goeiïge Thorn dacht eerst nog dat het allemaal bij de show hoorde, tot hij Dee hoorde gillen: run, run!! Hij is struikelend en strompelend van de brug gelopen, amechtig hijgend door zijn gehavende rib, en foeterend op de pijnscheuten in zijn voet en kuit. Thorn staarde me aan met wateroogjes. "Even the elephants don't like me, dude" .

Alain Grootaers