Dat de meeste nieuwssites inderdaad klakkeloos ANP-berichten overtikken of RSS-feeds van weblogs één op één copy-pasten zegt iets over de betreffende sites, niet over 'de journalistiek'. Marijnissen beschouwt echter 'schrijvende journalisten' als een volk van journalisten dat enkel en alleen serieus kan schrijven als dit op papier is. En daar gaat zijn betoog mank. Neem bijvoorbeeld CNN, die wél heel veel bloedserieuze, goede journalisten in dienst heeft, maar géén papieren versie van hun zenders/sites heeft. Niet de journalistiek (En hier heb ik het over journalisten die zich ingraven in hun onderwerp, en niet over kopierende nieuwssites) gaat eraan, het is vooral het medium wáár deze journalistiek bedreven wordt dat een aflopende zaak lijkt. Oud papier verzamelen is niet meer van deze tijd.

Ook zijn mening dat bloggers parasiteren op de 'schrijvende journalistiek' onderschrijf ik niet. Blogs moeten het over het algemeen genomen niet hebben van droge nieuwsfeitjes, maar voornamelijk van opinie en de reacties daarop. De interactie bij blogs is vaak belangrijker dan het nieuws zelf. De journalist brengt het nieuws, de blogs reageren daarop. Dat is geen parasiteren, lijkt mij. Dat lijkt meer op een moderne versie van in de kroeg zitten en de krant bediscussieren. Waar Marijnissen dus de fout in gaat, is dat hij de schrijvende journalistiek direct verbindt aan dode bomen. Dit is eigenlijk net zoiets als stellen dat een digitale foto geen echte foto is, omdat hij niet op papier staat.

Er is inderdaad geen monopolie meer op nieuws brengen, en dit was lange tijd één van de grootste bestaansrechten van kranten. Maar sinds de komst van internet is dit monopolie weggevallen. Journalisten zullen zich nu op een andere manier moeten onderscheiden van andere nieuwsbrengers en daar dus iets voor moeten doen. Het wordt een ándere manier van journalistiek bedrijven, maar dat geldt voor alles. We laten ons tenslotte ook niet meer met paard en wagen van A naar B brengen tegenwoordig.