De eerste lezing zou volgens de entreeticket gaan over de boeddhistische leer volgens Shantideva's boek 'Guide to the Bodhisattva's way of life'. De Dalai Lama stelt zich eerst voor, en vertelt dat hij geen magisch krachten heeft. Over een anekdote waarbij een vrouw na één van zijn lezingen plotseling van haar rugpijn af was, vertelt hij dat dat waarschijnlijk toeval is geweest. Hij vervolgt zijn verhaal met het uitleggen van de verschillen tussen de grote wereldreligies en het boeddhisme. Blijkbaar is het boeddhisme niet echt heel erg goed een religie te noemen, gezien het ontbreken van een god. Het is op mij meer overgekomen als een studie van het 'zelf'. Verder zijn er een aantal stellingnames over het leven en de dood, waarmee het boeddhisme zich distantiëert van de wereldreligies, maar waarmee ze naar mijn mening tegelijkertijd in dezelfde markt duikt. Bij het uitleggen van zijn opvattingen over leven en dood verraadt de Dalai Lama dat hij er openlijk van overtuigd is dat het universum is ontstaan door de oerknal, en het leven op aarde zich ontwikkeld heeft op de wijze die Charles Darwin beschrijft. De Dalai Lama omarmt de wetenschap. Hij zegt zelfs dat hij waarschijnlijk wetenschapper was geworden, als hij geen Dalai Lama zou zijn. De hoofdmoot van de lezing bestaat uit het voordragen van enkele verzen van hoofdstuk 6 van eerdergenoemd boek, welke op onderhoudende wijze worden toegelicht door de Dalai Lama, die véél grappiger is dan hij zelf denkt. Deze verzen gaan vooral over hoe het voor ons als mens mogelijk is om compassie op te brengen voor de mensen om je heen, je vrienden, je buurman, kennissen, onbekenden, zelfs vijanden en uiteindelijk zelfs je schoonmoeder. En daar is oefening, meditatie, toewijding en een rode jurk met een oranje sjaal voor nodig.

Na een rookpauze van 2,5 uur vond de tweede lezing plaats, met als onderwerp 'de kracht van compassie in turbulente tijden'. Deze lezing borduurt dus een beetje voort op de eerste lezing. Compassie is een groot ding voor de Dalai Lama, en met compassie kan wereldvrede bereikt worden. Hij legt bijvoorbeeld uit dat de neiging tot compassie en mededogen, en dus de middelen om een goed mens te zijn pertinent niet worden ontleend aan een religie, maar dat die in onszelf aanwezig zijn. Er komen veel anekdotes voorbij, waarbij de Dalai Lama onder andere vertelt dat Mao Zedong en George W. Bush, die hij beiden ontmoet heeft, in essentie aardige, goede personen zijn waarvan hij slechts de daden veroordeelt. Het valt me op een gegeven moment op dat deze Tenshin Gyatso als 14e Dalai Lama een verhaal over de eerste Dalai Lama vertelt in de derde persoon enkelvoud. Ik weet blijkbaar niet goed hoe reïncarnatie werkt.

Na de tweede lezing is het tijd voor enkele domme vragen uit het publiek, en net als je denkt dat er geen dommere vraag gesteld kan worden dan "wat moeten wij in het westen doen om geweld te verminderen", stelt iemand voor om met z'n allen de mantra 'Om mani padme hum' te gaan zingen. Ik wist het, een hippie. Vroeg of laat moest er eentje zijn muil opentrekken. Met mijn hoofd bonkend op de rugleuning van de persoon voor mij hoop ik dat de positieve indruk die deze aandoenlijke 74 jaar oude monnik op mij heeft achtergelaten nu niet met één mantra door de spreekwoordelijke plee gespoeld wordt. Tot mijn blijdschap zegt hij "Met 10.000 man een mantra zingen lijkt me niet zo zinvol...". Ik denk dat mijn gejuich hoorbaar was. "...laten we in plaats daarvan 3 minuten mediteren over compassie". *bonk*