Clapton toen hij nog niet verworden was tot fossiel.
Blues, jij en Jake maken mijn avonden waar. (Fijn dat je ook weer eens mag van Jake.)

Mmmm als Clapton zijn bek maar dicht houdt is hij best te doen.

De stille kracht is natuurlijk gewoon Jack Bruce met zijn knorrende bas. Heeft het ook geschreven, IIRC.
*gaat luisteren*

Vind Ginger anders ook onlosmakelijk verbonden met de overall awesomeness van deze plaat.

... maar toch moet worden geconstateerd dat het spel pas op de wagen komt zodra Eric's obligate sigaarsolo losbrandt ...
Waarmee de cirkel weer rond is.

Heerlijk om weer eens te zien/horen. Verder wat Chubby zegt. Kan iemand me vertellen of Ginger Baker nog leeft?

/vette plus

plust, en over het fossiel zijn, paar jaar geleden nog naar een concert geweest in Antwerpen. Meneer Clapton kan het nog steeds, staan janken bij I Shot The Sheriff, en dat doe ik niet vaak bij muziek, janken.

@Creamer

Wikipedia zegt: Peter Edward "Ginger" Baker (19 augustus 1939) is een invloedrijke drummer, die zijn grootste successen had in de jaren 60 met de groep Cream, samen met Jack Bruce en Eric Clapton. Daarvoor speelde hij onder meer bij Graham Bond en Alexis Korner. Na Cream speelde Baker in Blind Faith, met Clapton, Rick Grech en Steve Winwood, en in zijn eigen band Ginger Baker's Airforce. Andere bands waar Baker enige tijd in speelde zijn Hawkwind, Atomic Rooster, Public Image Ltd. en Masters of Reality.

Baker was een van de eerste pop-percussionisten die naar Afrika afreisden om daar etnische ritmes te bestuderen. Door zijn vermoedelijke afhankelijkheid van drugs is hij sindsdien in de vergetelheid geraakt.

Eric Clapton was destijds GOD. Nu sta je er misschien allemaal niet meer zo van te kijken maar toen was alles wat hij deed nieuw en nog nooit vertoond. Niemand had zo'n geluid.

Ginger Baker, Ian Paice en Neal Peart zijn mogelijk de meest creatieve slagwerkers in rock ooit.

Ik heb na Jack Bruce nooit meer iemand zo creatief bas horen spelen of het zou Tal Wilkenfeld moeten zijn. En hij kan het nog steeds, luister naar zijn album met Robin Trower.

Oops, showing my age. Old hippies don't die, they just fade away.

Blues, bedankt!

Ik heb zojuist de CD-wisselaart volgedouwd (old hippies never die, they just smell funny) met alle Cream die ik kon vinden, en het patroon lijkt inmiddels duidelijk: Clapton is the young kid die los gaat op het aanwezige ijzer in een platenzaak, maar zodra ie los gaat begint Jack bruce pseudo-random chromatische laddetjes te spelen, en gaat Ginger Baker nieuwe maatsoorten bedenken, met een sterke nadruk op priemgetallen. En Clapton kan wel fraseren; hij heeft alleen wat sturing nodig.

/verzin-een-platenhoes.

Eric Clapton was indertijd ook erg dicht bij god, helaas stortte de helikopter die vóór hem vloog neer. Daar zat Stevie Ray Vaughan in....

En wat isch uw hippiemening over Jaco Pastorius en Tom Jenkinson, o @crisiswhatcrisis en @Wildplasser?

/I smell a rat

Hé Crisis noemt Nijl Paard... Laat ik eens heel fout dan Tom Sawyer of 2112 van Rush noemen

Die Neil Peart gelooft als tekstschrijver bij Rush ook dat atomen uit (maatschappijkritische) ruimteschepen bestaan.

@Monade: ik heb geen mening.
Na een korte periode van fusion-verdwazing ben ik afgehaakt. Teveel noten. Word ik moe van, maar dat is persoonlijk. Bovendien hou ik niet zo van variaties op een thema. Ik heb liever een nieuw thema. (behalve bij Mozart natuurlijk).

Ok, het was maar een vraag. Mijn muzieksmaak is heel breed maar heeft de diepte van een vogelbadje, en jij hoort er duidelijk meer in dan ik (priemgetallen in maten!), en @crisiswhatcrisis misschien ook wel.

Voorbeeld: de CD-wisselaar begint zojuist met Lawdy Mama. Een eenvoudige blues, niks mis mee. Maar ik weet na tien seconden al hoe het af gaat lopen.
(Rambling van Clapton (461 Ocean Blvd) is trouwens wel grappig kwa eeuwigdurende modulatie)
CD is afgelopen. Nu volgt de Kunst der Fuge in kwartetbewerking. Over variaties gesproken...

Kuch -Bonham - Kuch

Priemgetallen was een grapje. Maar het is wel een tendens bij drummers: als het niet moeilijk is, is het niet goed. En je hoort er pas bij als je 7 tegen 5 kan slaan
(zie ook het linkje van DDWW: het hele liedje stopt want de drummer is even bezig. En dan fade-out. FAIL, wat mij betreft.maar smaken verschillen, uiteraard.)

Tja, mijn favoriete popdrummers zijn mensen als Nick Mason en Ringo Starr. Zij hielden de rest van de band wakker en samen maakten ze popmuziek. Ik heb ook teveel kennissen die oehen en ahen bij Rush en Dream Theater, maar ik vind het nogal zielloos. Luisteren naar Dream Theater op de autorepeat afgespeeld op een hi-fi systeem van meer dan tienduizend euro: mijn idee van de gristenhemel.

Eerlijk gezegd vinnik solo's sowieso al snel neigen naar 'kijk mij een technische hoogstandjes doen' waarbij helemaal vergeten wordt dat er ook nog luisteraars zijn.

Monade, ik hou vooral van rammelende punk en garagerock, maar ik kan toch ook echt genieten van bijvoorbeeld een Rush (zeker live opnames).
En voor wat betreft de mening van mensen die dit soort dingen ego-trips blijven vinden, blijf ik Zappa spammen.

Van de ritmevastheid van Ringo Starr zullen de overige Beatles inderdaad slapeloze nachten hebben gehad.

En mijn stereo kostte maar 8000 gulden destijds, trouwens.

@AKW, maar als Zappa zich te serieus neemt ontaardt hij ook in een "guitar noodler". Kun jij met volle aandacht de 3cd versie van "Guitar" afluisteren?

@waar, ze lieten Ringo af en toe zingen, nuff said.

Zappa is geen muziek. Het is muziektheater, maar dan wel met goeie muziek. Ook altijd goeie muzikanten, die hij uitstekend in de hand wist te houden. En ik kan er vreselijk om lagguh. Maar na een uurtje ben ik wel moe.

Dank dank *buigt*

Mag ik dan van de gelegenheid gebruik maken om u even op hierop te wijzen?

The White Room, dat is toch mijn persoonlijke favoriet qua Ginger Baker drumwerk.
Iemand al Keith Moon geroepen?

@blues: SPAMHOERRR!.
eh, en bedankt, heh...

@blues: Dat is heul best aan te horen. En geloof me, ik heb al heel wat blues om m'n oren gehad.

@blues: dat schopt flink veel kont!

Mooi, Blues!
nog een bluesliedje met een telefoon, speciaal voor Job Cohen. (zonder drums, maar wel met viool. Helaas geen Lowell)

Dit is blues uit de tijd dat er heulemaal geen telefoon was. Zonder viool en drum trouwens.

Dank u, dank u!

kill all hippies!

Fijn dat er niet weer Roger Waters is gepost, waarvoor mijn dank.

LOL @ Snorlax.