The Dixie Chicks waren ooit een redelijk getalenteerd, niet onaardig country-pop damestrio uit Texas. En met ooit bedoel ik de periode vóór 10 maart 2003. Die dag namelijk, aan de vooravond van de Amerikaanse invasie in Irak, sprak zangeres Natalie Maines tijdens een optreden in London tussen twee nummers door het volgende: "Just so you know, we're on the good side with y'all. We do not want this war, this violence, and we're ashamed that the President of the United States is from Texas". Langzaam drong deze uitspraak door in de VS, waarna het hele land zo'n beetje over de dames heenviel voor zoveel unpatriotic behaviour. Optredens werden verstoord, gecancelled, fans liepen massaal weg, CD's werden publiekelijk op brandstapels gegooid, tot doodsbedreigingen aan toe. Maar in plaats van de handdoek in de ring te gooien bleven de Dixie Chicks tegen de stroom ingaan, en lieten zich door deze zware periode inspireren tot het schrijven van wat een monumentale, heel persoonlijk-politieke CD zou blijken: "Taking The Long Way", released in 2006. Hiermee boorde de groep een compleet nieuw publiek aan, want inmiddels was het politieke tij in de VS aardig gekeerd, het land was Oorlogs- en Bush-moe, en de Dixie Chicks werden steeds meer op handen gedragen als de voorlopers daarvan. Complete rehabilitatie volgede in 2007, toen de band maar liefst 5 Grammy Awards won voor deze CD, o.a. die voor Song of The Year met het nummer hieronder. Er bestaat een prachtige documentaire over deze bizarre periode van The Dixie Chicks: Shut up & Sing, waarin het beeld blijft hangen van drie dames met ongelooflijk veel moed.