Scorched Earth

Het introfilmpje van Gears of War doet in korte tijd het achtergrondverhaal uit de doeken: de verschillende naties op Sera voerden 79 jaar lang oorlog met elkaar om Imulsion, een brandstof die de slinkende voorraad fossiele brandstoffen al lang en breed overbodig heeft gemaakt. Aan die oorlog kwam echter abrupt een einde toen op een zekere dag, die later bekend zou worden als Emergence Day, een kwaadaardig ras van ondergrondse wezens –de Locust- onder de grond tevoorschijn kwam om een eind te maken aan de menselijke beschaving.

Gedwongen om samen te werken tegen deze onbekende vijand, pasten de mensen de techniek van de verbrande aarde toe. De locust E-Day invasie werd daarmee voorkomen, maar tegen een hoge prijs: negentig procent van het aardoppervlak werd door de mensen tot puin geschoten middels chemische- en Star Wars-achtige wapens. De laatste mensen hebben zich nu verschanst op het massief granieten Jacinto plateau, waar bij gebrek aan troepen gevangenen worden gepardonneerd om deel te nemen aan de strijd. Eén van die gevangenen is ex-soldaat Marcus Fenix, die tevens de protagonist van deze game is.



Take Cover!

De game begint nadat Marcus uit zijn cel is bevrijd en zich in zijn vertrouwde body armor heeft gehesen. Enkele ogenblikken later wordt je door je nieuwvergaarde partner Dom voor je eerste keuze gesteld: of je eerst rustig de training wilt spelen, of rechtstreeks met je bakkes in de actie wilt worden geflikkerd. Als je de game voor het eerst speelt dan loont het spelen van de training absoluut de moeite, al was het maar om jezelf bekend te maken met het goed uitgewerkte dekkingssysteem, waar je tijdens het spelen van deze game heel veel gebruik van zult moeten maken, tenzij je het leuk vindt om keer op keer tot een berg bloedige pulp te worden geschoten. Gears of War is namelijk geen standaard run-and-gun shooter, maar een tactische actie-game die een beetje wat wegheeft van games als Ghost Recon: Advanced Warfighter en Rainbow Six, maar dan met griezelige wezens om op te schieten in plaats van terroristen.

Je zult overigens niet heel veel missen als je ervoor kiest om de training te skippen en gelijk de actie in te duiken; tijdens het spelen verschijnen namelijk op gezette tijden tips in beeld, en bovendien worden onderin het beeld contextuele iconen weergegeven die laten zien wat je vanuit een bepaalde positie allemaal kunt doen. Zit je in dekking achter een muurtje, dan zal er bijvoorbeeld wanneer je de linker analoge stick in de richting van het muurtje beweegt een icoontje verschijnen dat weergeeft dat je over het muurtje kunt springen als je op A drukt. Wanneer je aan de rand van een muurtje zit kun je op dezelfde manier een Cover Slip uitvoeren om snel vanuit dekking te komen en naar voren op te rukken. Als de omgeving het toelaat kun je S.W.A.T. Turns uitvoeren om van dekking naar dekking te gaan, maar daarvoor moet je dan de linker analoge stick naar links of rechts bewegen wanneer je aan de rand van een muurtje in dekking zit.

Het klinkt allemaal misschien wat ingewikkeld, maar na een half uurtje spelen is het zo goed als tweede natuur geworden en zul je vloeiend van dekking naar dekking springen, draaien en rennen. Het rennen, de zogenaamde Roadie Run, is trouwens erg mooi gedaan: wanneer je de A knop ingedrukt houdt zal Marcus gebukt gaan rennen, erg handig als je snel op wilt rukken maar de kans dat je geraakt wordt door vijandelijk vuur wilt beperken. Tijdens het rennen lijkt het nèt of er een cameraman met van groothoeklens voorziene camera achter je aanrent. Het is misschien grotendeels nutteloos, maar het ziet er erg gaaf uit en geeft een gevoel van realisme dat bij andere games vaak mist.



Een belangrijk element in Gears of War is de active reload. Marcus zal automatisch herladen wanneer zijn magazijn leeg is, maar je kunt je wapen op ieder gewenst moment herladen door op de rechter schouderbutton (RB) te drukken. Op dat moment gaat boven in het beeld een balkje lopen; stop je dat balkje door precies het juiste moment nog een keer op RB te drukken, dan zal Marcus sneller herladen dan normaal en zullen zijn kogels tijdelijk meer schade toebrengen. Druk je echter te vroeg of te laat, dan zal je wapen blokkeren en duurt het herladen dus langer dan normaal. Tijdens de vele heftige confrontaties kan een goed getimede active reload het verschil betekenen tussen leven en dood, dus is het zaak dat je leert om deze keer op keer perfect uit te voeren.

Gears of War is een shooter, en dus zal er behoorlijk wat geschoten moeten worden. Dat kan op twee manieren: vanuit de heup en gericht. Schieten vanuit de heup is niet bepaald precies, maar heeft als voordeel dat je je nog redelijk snel kunt bewegen terwijl je schiet. Het feit dat de kogels zich meer verspreiden kan nadelig zijn, maar is weer ideaal voor het geven van dekkingsvuur, niet in de laatste plaats omdat je vanuit dekking dan enkel je geweer om een hoekje hoeft te houden. Gericht schieten door je door de linker trigger ingedrukt te houden. Op dat moment ga je naar 1st person mode en verschijnt er een crosshair in beeld. Gericht schieten natuurlijk is een stuk preciezer dan het schieten vanuit de heup, maar heeft als nadeel dat je je slechts langzaam kunt bewegen. Ook zul je, wanneer je vanuit dekking gericht schiet, op z'n minst je hoofd moeten blootstellen. De vijand zal daar handig gebruik van maken, en dus is het zaak goed leren in te schatten welke techniek je op welk moment het beste kunt gebruiken.

Tijdens de eerste act, waar het hoofddoel is om levend uit de gevangenis te ontsnappen, zul je spelenderwijs verder bekend worden gemaakt met de besturing. Het dekkingssysteem speelt uiteraard gelijk al een centrale rol, maar ook zul je leren dat de X-knop gebruikt wordt voor interactie met de omgeving (bijvoorbeeld het openen van deuren, het beklimmen van trappen en het oppakken van ammunitie), je points of interest kunt bekijken met de Y-knop en van wapens kunt verwisselen met de 4 richtingen op het D-pad. Marcus kan maximaal vier wapens dragen, waarvan twee plekken zijn gereserveerd: één voor een handwapen en één voor granaten. Later in de game kun je door middel van de linker button (LB) in combinatie met de A, B of Y knop squad commando's geven, maar in de praktijk zul je dit weinig of nooit gebruiken. Als laatste is er nog de B-knop, waarmee je melee-attacks kunt uitvoeren. De melee-attack die je uit kunt voeren met de Lancer Assault Rifle verdient een speciale vermelding: deze gun is namelijk voorzien van een cirkelzaagbajonet, waarmee je op zeer bevredigende en bloederige wijze je vijanden doormidden kunt zagen.



Net als in Call of Duty 2 en een handjevol andere games, ontbreekt in Gears of War de klassieke levensmeter. Vergeet dus het aloude zoeken naar verbandtrommels, hartjes of rode kruizen; als Marcus geraakt wordt, zal in het midden van het scherm langzaam de afbeelding van een doodshoofd -het zogenaamde Crimson Omen- verschijnen. Zodra deze helemaal zichtbaar is ben je dood en is het game over, tenzij je samen met een vriend speelt, in welk geval die je weer tot leven kan brengen. Blijf je bij een deels gevuld Crimson Omen lang genoeg uit het vuur van de vijand, dan zal Marcus zich uiteindelijk weer helemaal herstellen. Maar dat is lang niet altijd even makkelijk wanneer je door de vijand wordt bestormd. In totaal zijn er (eindbazen meegeteld) 12 verschillende vijanden, die allemaal hun eigen unieke eigenschappen hebben. Zo zijn er bijvoorbeeld drones, die voorzien zijn van machinegeweren en die vooral vanuit dekking zullen aanvallen, grenadiers die in het bezit zijn van een shotgun en granaten en daarom zullen proberen zo dicht mogelijk bij je in de buurt te komen en de zwakke, wapenloze maar talrijke en snelle wretches, die je al snel zult vervloeken, al was het maar om hun angstaanjagende gekrijs en het feit dat ze over muren en plafonds kunnen lopen.

De Locust is overigens niet voor één gat te vangen, en zal het daarom ook zeker niet nalaten om gebruik maken van beschikbare dekkingsobjecten en flanktechnieken om je het leven zuur te maken. Op de makkelijkste moeilijkheidsgraad (Casual) is het allemaal nog wel te doen, maar wanneer je op Hardcore speelt, zul je al een stuk voorzichtiger te werk moeten gaan. Heb je de game één keer uitgespeeld op Casual of Hardcore, dan is het mogelijk de game op de toepasselijk genaamde Insane-modus te spelen. In deze mode is de vijand een stuk intelligenter trefzekerder en zul je ook een stuk sneller het loodje leggen. De Insane-modus is de ultieme Gears of War ervaring, en ik kan iedereen die de game op Casual of Hardcore heeft uitgespeeld van harte aanraden om te proberen die uit te spelen. Je zult de totale speelduur van de single player campaign al snel verdubbeld zien. Om de game op Insane uit te spelen zul je een ubergamer moeten zijn, of in het bezit moeten zijn van een flinke dosis geduld: één klein foutje kan namelijk al fataal zijn.

Gears of War speelt als een droom, en is daarom met gemak de vermakelijkste shooter die ik tot nu toe gespeeld heb. Maar niets is perfect, en ook Gears of War is kwa gameplay niet zonder schoonheidsfoutjes. Zo wil Marcus nog wel eens in dekking tegen een muur gaan staan terwijl ik liever een koprol had gemaakt, is het een keertje voorgekomen dat ik vastzat in de omgeving en heb ik waargenomen dat Marcus dwars door een betonnen paal liep. Een klein puntje van irritatie is dat de gameplay soms onderbroken wordt voor een stukje dialoog dat niet kan worden geskipt, waardoor je sommige stukjes dialoog een keer of tig zult moeten aanhoren voordat je het levend naar het volgende checkpoint haalt. Gelukkig vallen deze kleine foutjes in het niet bij het gigantische spelplezier dat ik heb beleefd -en nog steeds beleef- tijdens het spelen van Gears of War. Ondanks dat ik op Insane-modus sommige stukken wel een keer of 30 moest spelen, had ik altijd het idee dat het aan mezelf lag, en niet aan de game, waardoor ik constant gemotiveerd bleef om het toch vooral te blijven proberen.



Oogsnoep en duivelsgezang

Gears of War is zonder enige twijfel de allermooiste Xbox 360-game die er op dit moment te krijgen is, zowel kwa gameplay als graphics. Werkelijk alles is tot in de kleinste details uitgewerkt. Het kleurenscala bestaat voornamelijk uit bruin- en grijstinten, maar dat stoort geen moment en zet samen met de prachtige licht- en weerseffecten de grimmige sfeer van deze game juist kracht bij. De vormgeving en animatie van de Gears en de bijkans angstaanjagende vijanden is subliem gedaan. Neem bijvoorbeeld het feit dat de wapens die de Gears bij zich dragen altijd zichtbaar zijn, ten opzichte van andere shooters waar wapens uit het niets verschijnen en in het niets verdwijnen wanneer er van wapen gewisseld wordt. Als je in Gears of War van wapen wisselt zie je een vloeiende animatie waarin duidelijk te zien is hoe Marcus het ene wapen op z'n rug hangt en het andere er vanaf haalt. Het is misschien niets nieuws, maar het ziet er wel retestrak uit. De bloedeffecten zijn behalve functioneel ook een lust voor het oog; als je een vijand met de cirkelzaag doormidden splijt, spat het bloed werkelijk bijna van je beeldscherm af.

Ook aan het geluid is duidelijk veel aandacht besteed: het geluid is namelijk kraakhelder, zelfs op mijn niet-bepaald-top-of-the-line surround setje van krap 300 euro. De wapens klinken realistisch tot het punt waarop bij de buren de kopjes op het aanrecht rinkelen wanneer er een granaat ontploft, zelfs met de bas op de laagste stand. Het schrijnende gejank van de wretches gaat door merg en been en zullen diezelfde buren zichzelf misschien wel doen afvragen of je je kat soms aan het wurgen bent, en tijdens het echten hoor je links en rechts dingen als "Humaaaaansssss!" en "Fire in the Hole!" die je het gevoel geven echt in het midden van een vuurgevecht te zitten. De voice-acting is absoluut van de bovenste plank, maar wat Gears of War een beetje mist is goede muziek. Gelukkig kun je je eigen muziek op de ondergrond draaien, maar een herkenbare melodie zoals de titelsong van Halo had de game ècht helemaal afgemaakt.



Alleen is maar alleen

Een speciale lofzang gaat uit naar de co-op modus van Gears of War. Het is mogelijk om de game met z’n tweëen op één scherm te spelen, maar veel leuker is het nog om de campaign samen met een vriend te spelen over Xbox Live. Ben je in het bezit van een Xbox Live Gold account, dan kun je tijdens het spelen van de single player campaign op ieder gewenst moment een vriend uitnodigen. Zodra hij met je sessie verbindt, zal hij naadloos de rol van Dom op zich nemen. Het samen spelen heeft extra voordelen, omdat je alletwee dood moet zijn voordat het game over is. Bovendien kan de AI van je teammaten, hoe goed ook, nooit tippen aan de intelligentie van een menselijke speler. Maar elk voordeel heeft natuurlijk z'n nadeel: op sommige momenten in de game zullen de wegen van jou en je medespeler zich scheiden. Omdat je elkaar dan tijdelijk niet kunt bereiken, is het game over zodra één van beiden de pijp aan Maarten geeft.

Daarnaast is het ook nog mogelijk om je game open te zetten voor Xbox Live spelers die niet in je vriendenlijst staan, of juist alleen voor de mensen die in je vriendenlijst staan, en zijn er drie versus-modi waarin je het maximaal met vier tegen vier spelers uit kunt vechten: warzone, assassination en execution. Warzone volgt het last man standing-principe, waarin het de bedoeling is om het andere team uit te schakelen, in assassination is één speler in ieder team de leider, die om het leven gebracht moet worden. Breng jij de leider van het andere team om, dan wordt jij de leider in de volgende ronde, en de speler met de hoogste score in het andere team wordt de leider van zijn team. Execution is een variant van assassination, waarin je na te zijn omgebracht na een bepaalde tijd weer tot leven komt, en je de tegenstander alleen voorgoed kunt doden door middel van een speciale aanval. Al met al genoeg om je zoet te houden wanneer je de single player campaign inmiddels kunt dromen, al hoop ik stilletjes dat Epic hier later nog nieuwe modi aan toe zal voegen middels downloadable content.



Conclusie

Gears of War is de beste en meest vermakelijke game die ik sinds lange tijd gespeeld heb. Ik heb de game sinds-ie bij me in de bus viel al bijna twee keer uitgespeeld, en het zit er dik in dat er nog wel een derde, vierde en vijfde keer gaat komen. Ik weet niet hoe vaak de gemiddelde gamer een game uitspeelt, maar ik ben meestal al blij als ik het geduld op kan brengen om een game één keer uit te spelen. Gears of War is echter als een ritje in de achtbaan; zodra je eruit stapt, wil je niets liever dan nog een rondje: “Again, again!” Een betere reden om een Xbox 360 aan te schaffen is er simpelweg niet.

Pros:

• Bloed… héél véél bloed
• Machinegeweren met cirkelzaagbajonet
• Uitstekende co-op modus via Xbox Live

Cons:

• Meer, meer, ik wil meer!

Presentatie: 9
Gameplay: 9
Graphics: 9
Geluid: 9

Dijkie’s reeting (geen gemiddelde): 9

Platform: Xbox 360
Genre: 3rd Person Shooter
Pegi rating: 18+
Releasedatum: 17 november 2006
Ontwikkelaar: Epic
Uitgever: Microsoft Game Studios
Adviesprijs: €69,95