Review: Shadowrun (Xbox 360/Windows Vista)

Het is alweer bijna zomer. Als je graag dagenlang aan het strand ligt bij te bruinen of met genoegen een fris pilsje op warm terras drinkt is dat misschien iets om naar uit te kijken, maar voor puisterige gamers met een allergie voor zowel de zon als een sociaal leven is de zomer een hel; het is doorgaans veel te warm om op je muffe, met vergeelde centerfolds behangen zolderkamertje te zitten, buiten zie je door de felle zon weer niks op het LCD-scherm van je laptop en tenslotte komen er gedurende die drie lange, zweterige zomermaanden ook nog eens helemaal geen nieuwe games uit! Eén van de laatste releases voordat die lange, lange zomer weer begint is het onlangs voor Xbox360 en Windows Vista verschenen Shadowrun, maar of je daar de zomer mee doorkomt?

Als bij het horen van de naam "Shadowrun" een belletje bij je gaat rinkelen, dan is de kans groot dat je één van die nerds bent die zich bezighoudt met de zogenaamde pen & paper RPG's. Nou ja, troost je maar met de gedachte dat het in ieder geval nog een beetje een stoere role-playing game is; ondanks de feitelijke sneuheid van volwassen mensen die in elvenpakjes met plastic zwaarden dobbelpelletjes met elkaar spelen, is het Shadowrun-universum namelijk erg geschikt als basis voor een videogame. Vorige eeuw heb je er misschien al eens een Shadowrun game gespeeld op de SNES of Sega's Megadrive.

Deze game lijkt echter in de verste verte niet op de actie-rpg's uit dat gouden tijdperk. Deze Shadowrun game heeft namelijk niet eens een verhaal, en kan het best vergeleken worden met games als Counterstrike en Unreal Tournament. Alhoewel het in deze arenashooter wel mogelijk is om in je eentje tegen bots te spelen, ligt de nadruk duidelijk op online multiplayer. Het is dan ook één van de eerste games die het Windows Vista-equivalent van Xbox Live ondersteunt, en waarmee mensen met Windows Vista dus online tegen Xbox360-bezitters kunnen spelen.

Om te zorgen voor een gelijke strijd tussen de joystick-junkies en de muis-en-toetsenbordverslaafden, heeft men de wapens in beide versies ontzettend onprecies gemaakt. Een rode cirkel in het midden van je scherm geeft aan waar je kogels 'ongeveer' terecht zullen komen; deze cirkel wordt zoals gewoonlijk groter als je loopt, springt of herlaadt, maar zelfs wanneer je stilstaat of op één knie zit raakt je kogel niet altijd precies het midden van de cirkel. Verder heeft men er -in een poging de onbalans kwa preciezie tussen muis en toetsenbord ten opzichte van een gamepad tegen te gaan- voor gezorgd dat de rode cirkel in de Xbox360 een héél klein beetje blijft "plakken" aan vijanden. Alhoewel Windows-gamers zich daardoor misschien ietwat bedrogen zullen voelen, werkt dit balanceersysteem uitermate goed; het is tijdens het spelen onmogelijk om de pc-gamers te onderscheiden van de consolegamers, en van oneerlijke verhoudingen is dus geen enkele sprake.

Net als in Counterstrike, waar deze game toch het meeste van weg heeft, heb je aan het begin van iedere ronde (een potje bestaat meestal uit 8 rondes) de mogelijkheid om jezelf uit te rusten met wapentuig. De eerste ronde start iedereen met hetzelfde geldbedrag, in de overige rondes is de hoeveelheid financieel geld afhankelijk van je prestaties in de rondes daarvoor. Ga je in een ronde dood, dan ben je je wapens kwijt en zul je de ronde daarna nieuwe moeten kopen, tenzij je met een lullig pistooltje wilt rondlopen. Naast vuurwapens waaronder de SMG, de Shotgun en de Minigun, kun je in Shadowrun echter ook Magic en Tech kopen. Eenmaal gekochte Magic of Tech hou je gedurende het hele potje, ook al overleef je een ronde niet. De magische krachten en technologische snufjes zijn met gemak het leukste element van deze game; zo kun je o.a. je gevallen kameraden weer tot leven wekken met Resurrect magic, levensgevende bomen tevoorschijn toveren met de Tree of Life magic, de hulp inroepen van een minion met de Summon magic, of dwars door muren en plafonds transporteren met behulp van de Transport Magic. Onder de technologische snufjes is er o.a. een glider waarmee je als een adelaar door de levels kunt zweven, een bionisch oog waarmee je tijdelijk kunt zien waar vijanden zich bevinden en een stuk technologie dat het richten op vijanden makkelijker maakt en er bovendien voor zorgt dat je kogels geen teammaten raken.

De werking van alle magische en technologische snufjes wordt je haarfijn uitgelegd in een zestal tutorials, waar je ook kennis zult maken met de voor- en nadelen van het spelen met de verschillende rassen; je kunt namelijk kiezen om als mens, elf, trol of dwerg te spelen. Ieder ras heeft unieke eigenschappen kwa snelheid, kracht, beschikbare magische energie (essence), het snel of langzaam hergenereren daarvan. Zo is een elf sneller dan een mens, maar kan-ie aanzienlijk minder schade incasseren voordat-ie het loodje legt. Daarentegen kan de elf zichzelf echter helen, iets waarvoor het menselijke karakter is aangewezen op een Tree of Life. Trollen zijn vanzelfsprekend het langzaamst van alle rassen, maar zijn door hun speciale schild bijna niet stuk te krijgen. Bovendien kunnen ze zware wapens, zoals de minigun, met meer gemak dragen. Dwergen zijn klein en snel, en hebben massa's essence die in tegenstelling tot de andere rassen niet automatisch hergenereert, waardoor ze gedwongen zijn het van anderen te stelen, zij het van vijanden, vrienden of uit magische objecten.

Alle coole magische krachten, technologische snufjes en goed uitgebalanceerde rassen ten spijt stelt Shadowrun toch enigzins teleur; er zijn slechts drie verschillende gamemodes, waarvan er twee gebaseerd zijn op het aloude Capture The Flag-principe en één een eenvoudige deathmatch is, waarbij het dus de bedoeling is het andere team uit te schakelen of de meeste kills te halen. Deze 3 gamemodes zijn speelbaar in 9 verschillende maps, wat natuurlijk ook een beetje aan de karige kant is, zeker als je bedenkt dat er van die 9 maps er maar een paar echt de moeite waard zijn. Maar de ellende houdt daar niet op: er zijn namelijk geen zichtbare statistieken, al wordt je wanneer je online speelt wel met andere spelers gematched volgens het zogenaamde "TrueSkill" systeem. Als je echter wilt weten hoeveel kills, flag captures o.i.d. je tot nu toe gemaakt hebt, dan heb je vette pech, want de gegevens waarmee dat TrueSkill systeem moet werken blijven simpelweg "onder water." Behalve voor het halen van Achievements is er daardoor eigenlijk niks om voor te spelen.

Helaas zijn ook de graphics niet echt om over naar huis te schrijven, al moet gezegd worden dat ik tijdens het spelen nog geen merkbare vertraging in het aantal frames per seconde heb waargenomen, ondanks de soms behoorlijk hectische actie op het scherm. Toch missen de graphics datgene wat we gewend zijn van de laatste generatie games, waardoor Shadowrun er -ondanks tal van particle effects- uitziet als een game die ook op de Xbox of PS2 had kunnen draaien. Tevens was het leuk geweest als je je karakter nog een beetje aan je wensen had kunnen aanpassen, maar ook die optie ontbreekt jammer genoeg.

Het geluid is daarentegen wel weer in orde; De wapens klinken overtuigend en ook het geluid die de verschillende magische krachten produceren klinken uitstekend. De muziek is van mindere kwaliteit, maar die krijg je gelukkig alleen in de menu's te horen.

Conclusie:
Alhoewel Shadowrun geen slechte game is en zeker goed kan zijn voor een aantal uurtjes plezier, mist de game gewoon teveel ten opzichte van andere games in het genre om lang te blijven boeien. Wellicht dat er later nog nieuwe gamemodes, maps en andere opties worden toegevoegd middels downloadable content, maar tot nu toe hebben FASA en Microsoft daar nog geen informatie over losgelaten. Ben je op zoek naar een leuke shooter die je af en toe eens met wat vrienden kunt spelen dan kun je Shadowrun eens proberen, maar ik zou m'n geld persoonlijk liever in m'n zak houden voor Halo 3, Bioshock, GTAIV, Skate of één van de vele andere vette games die na de zomer zullen verschijnen.

Heerst: