Dat viel een beetje tegen. “Scoop” is bedoeld als klassieke comedy, maar bevat grappen waar zelfs Seth Gaaikema niet om zou kunnen lachen. Woody Allen probeert er met de nodige zelfspot en goed bedoelde oneliners iets te makkelijk vanaf te komen, en vertoont daarmee (onbedoeld?) sterke overeenkomste met de mislukte goochelaar die hij in de film speelt.



Het verhaal, in het kort, draait om deze goochelaar, een kandidate uit zijn show (Scarlett Johansson) en een journalist (Ian McShane) die na zijn overlijden steeds uit de handen van magere hein weet te ontsnappen om Woody en Scarlett in te lichten over een groot geheim: de weledele aristokraat Peter Lymann is in feite de ‘Tarot card Killer’, een soort van moderne Jack the Ripper.



Goed, u raadt de rest al (Woody en Scarlett leggen contact met de aristokraat, Scarlett wordt verliefd op ‘m en hoewel u als kijker wel beter weet, gelooft zij in zijn onschuld tot het moment dat hij ook haar wil vermoorden) en dat is ook meteen het grootste probleem van deze film: u, ik, en alle andere kijkers raden alles al. Het plot is dun, de wendingen zijn voorspelbaar en het gaat onze hoofdrolspelers allemaal net iets te makkelijk af.

De film doet soms aan als een toneelstuk maar op een manier die, hoe gek het ook klinkt, nog redelijk verfrissend is ook. Zo zien we de overleden journalist eerst op een boot naar het hiernamaals en daarna met enige regelmaat als een geest in de film verschijnen. Het zijn geen verwijzingen met een gouden randje (“kijk eens hoe leuk ik dit in de film verwerkt heb!”), maar op natuurlijke wijze in de film verwerkte elementen, en dat is knap.

Is “Scoop” de moeite waard? Ik geef u hieronder de 3 beste en meest overtuigende argumenten voor het kijken van deze film.





Nee, het is niet Allens beste film. Het is ook niet een van zijn betere films. De beslissing is aan u.