Ja, dat kleiwerk van mij ziet er over het algemeen veel minder uit.

stukken minder kleurrijk in ieder geval, meer ton sur ton

*knijntjes*

Kunst met een hoofdletter k.

Check ook die teaser/making of in de tweede link.

Haakt af. Duurt te lang. Zal wel weer aan m'n mac liggen.

*gaat na het tweede bakkie zelf even kleien.*

weer zeer netjes gedaan...

Toch is het niet zo origineel meer, en zoals Reet al zei waren de stuiterballen kleurrijker.

lol, nee

Maar is er nog wel wat leuks op tv dan?

Met extragratis rootkit?

vast betaald met de 224.000 dollar van Jammie Thomas die nu geen geld meer heeft om de kindjes eten te geven

Minder dan de stuiterballen, beter dan de explosies. Vette shit hoor.

Kunst met een hoofdletter K? De marketingjongens wrijven in hun handjes. Missie geslaagd. In an e-mail box near you en frontpage posts wereldwijd. En mensen vinden het nog Kunst ook. De marketingafdeling is je dankbaar reet. Fok it, niks kunst met een hoofdletter K. Het is en blijft gewoon reclame met als enig doel dat je consumeert, dat je shit koopt die je niet nodig hebt. Vergulde stront blijft nog altijd stront. En dan nog een making of ook nog, triester kan het niet. You are Satan's spawn filling the world with bile and garbage...

Nou nou steak, wat is dan wel kunst? Een picasso van 25 miljoen euro?

@Sj3ki3Kn3ki3. We hebben het hier over reclame niet over wat kunst is. Reclame is geen kunst, nooit geweest ook en zal het ook nooit zijn.

Je hebt wel een verschil tussen reclames en reclames. Ik ben het eens met dat dit echt een hele mooie commercial is. En is het minder mooi omdat het reclame is? Is reclame bij voorbaat stront?

Ja, reclame is bij voorbaat al stront. Reclame is niet mooi gemaakt om het mooi zijn. Reclame is gemaakt om je ervan te overtuigen dat je iets moet consumeren.

Wat betreft reclame ben ik het met je eens, steak.

Maar dit is dan ook een heel slechte reclame. Ik kan me niet voorstellen dat dit iemand aanzet tot kopen.

Neemt niets weg van het feit dat het een heersend filmpje is. Juíst door de making of. Elke zolderkameramateur kan met zijn peeceetje kleurige konijntjes door NY laten huppelen. Het feit dat dit ouderwets handwerk is maakt het heel kunstig.

Geen idee waarom of wat ik hierdoor zou moeten gaan consumeren, maar ik mag het graag zien. Staal, eat your heart out!

Aanzet tot kopen kan op veel manieren Devniz. Hier gaat het om branding, om top of mind, het verkopen van een gevoel. Slinkse manieren om "Sony Bravia" op je mentale top 5 te krijgen. En dan heb je een nieuwe tv nodig (of niet) en je staat in de winkel dan ga je er zeker er naar informeren / kijken. Je kan er rustig vanuit gaan dat geen enkel bedrijf bakken met geld uitgeeft om zomaar voor de lol mooie reclames te maken. Daar zit een marketingafdeling achter die keurig netjes een communicatieplan en bijbehorende strategie gemaakt hebben. Dat reet dit op zijn blog zet, dat mensen dit kunst met een grote K noemen en dat mensen de link forwarden naar iedereen die ze kennen is daar allemaal een onderdeel van.

Dan nog vraag ik me af of deze reclame effect sorteert. Moet Sony nou echt nou echt moeite doen voor naamsbekendheid? Lijkt me niet.

En kunstenaars hebben net zo goed een strategie en communicatieplan paraat over datgene wat hun werk moet uitdragen. In dit geval is het 'koop!'. Niet helemaal mijn ding, dat bepaal ik liever zelf. Dus leg ik dat naast me neer. Wat overblijft is een heel, heel tof filmpje.

Devniz, ik denk dat een enkeling een idee heeft over zijn verkoopstrategie, de meeste kunstenaars zullen hier geeneens tijd aan (willen) verspillen. Dat doen de galerieën en curatoren wel voor ze. Maar ze verkopen ook daadwerkelijk kunst. Deze reclame campagne probeert zichzelf te verkopen als kunst wat misschien dan wel heel postmodern mag lijken maar desondanks toch niet verder komt dan een vergulde stronthoop.

Verder overschat je Sony. Elke bedrijf, hoe groot of hoe bekend dan ook, moet reclame, (in de meeste ruime zin) blijven maken. Je zal verbaast zijn hoe makkelijk mensen merken vergeten. Er is zoveel concurrentie met dezelfde producten, dezelfde kwaliteit- en prijs niveaus. Bedrijven, met name in de elektronica, willen zo snel en zo lang mogelijk in jouw mentale top 5 blijven. Als iemand een elektronica zaak binnenstapt is het aanbod groot en gaat eerst die apparaten af die in zijn mentale lijst staan. Ik kan me ook niet voorstellen dat jij denkt dat Sony zo maar voor de lol zo veel geld in een project als deze stopt. Waarom denk jij dat Sony dit doet dan?

Even kijken of ik het begrijp, hoor. De Nachtwacht is vergulde stront omdat Rembrandt het vooral maakte om geld mee te verdienen. De Water Music idem dito, omdat Händel er aan verdiende en het, volgens geruchten, gebruikte om zichzelf te branden bij de koning. En Andy Warhols Campbell's Soup Cans... is stront, maar dan in een blikje.

Er zijn verschillende merites waarop men kan bepalen (en redetwisten) of iets kunst is, maar "doelstelling" lijkt me niet het beste criterium.

Om eerlijk te zijn heb ik er niet bij nagedacht. Ik vond het gewoon een kunstig filmpje. Maar nu je het vraagt...

...misschien werkt het inderdaad wel. Ik heb toch een positieve associatie met Bravia. Eerst die stuiterballen, toen die verf, tussendoor nog dat can i play with madness en nu dit. Mooi werk hoor.
Ik ben er vrijwel zeker van dat ik nooit iets van de hele Bravia-productlijn zal bezitten, maar toch vind ik Bravia niet geheel vervelend. Want...ze hebben toffe reclames.

Punt voor jou.

Maar toch vind ik het kunst. Zoals ik al zei heeft elke kunstenaar een strategie en communicatieplan. Niet om zijn kunstwerk te verkopen. Daar zijn inderdaad zaakwaarnemers, curatoren en galeriehouders voor. Maar ze proberen wel om een achterliggende gedachte over te brengen.

Warhol wilde met zijn campbell-posters de amerikaanse iconen 'eren'.
Karel Appel wilde de 'barbaarse' tijd tot uiting laten komen in zijn werken.
Sony wil een positieve associatie bij zijn producten opwekken aan de hand van filmpjes.
Jonas Staal gebruikt zijn installaties om de persoonscultus in de hedendaagse politiek aan de kaak te stellen.

Sony probeert die toffe filmpjes niet voor veel geld te verkopen. Daar zouden in theorie curatoren en galeriehouders voor dienen. Ze proberen wel een een achterliggende gedachte over te brengen. En die staat niet iedereen aan.

Kunst.

...euh:



Majakovski

Ik begrijp even ni...

Wat?

...hmmm:



Lautrec

@ steak dat is.

"Ja, reclame is bij voorbaat al stront. Reclame is niet mooi gemaakt om het mooi zijn. Reclame is gemaakt om je ervan te overtuigen dat je iets moet consumeren."
lulde steak op 05-10-2007 18:15:13

@Draken reloaded. Volgens mij begrijp je mij niet. Ik zeg niet dat kunst vergulde stront is, ik zeg dat reclame wat kunst probeert te zijn vergulde stront is. Dat een kunstenaar geld met zijn werk verdient betekent niet dat het dus reclame is in de context zoals we het hier over de Sony Bravia reclame hebben. Grappig dat je Warhol aanhaalt, een ex-reclame illustrator die zeer waarschijnlijk met mij eens zou zijn dat reclame die kunst denkt te zijn niet meer is dan een vergulde stronthoop.

@Devniz. Inderdaad, als je het woordenboek erbij pakt dan is het alles reclame. Alles wat jij doet, wat ik doe en wat een kunstenaar of een muzikant doet is reclame en dat is ons zelf aantrekkelijk maken in de meest ruime zin van het woord. Binnen die context heb je gelijk maar we hebben het niet over die context. Warhol maakte de Campbell's Soup Can niet om reclame te maken voor Campbell. Overigens een postmoderne opvatting in de zin van Art imitates life. Sony Bravia maakt reclame voor zichzelf, voor hun produkten en niet om de kunst maar om de commercie. Die twee kan je dus niet met elkaar vergelijken. Daarom vind ik dat het niet meer is dan een vergulde stronthoop.

@Puh, vergulde stront dus. Vooral Lautrec.

Steak, je kamprachtige stellingname dat alle beelden die niet autonoom zouden zijn stront zijn, belet je te genieten van alle uitingen waar een secundair doel aan kleeft.
Je afkeer van kunstuitingen met een wervend karakter is een romantisch idee uit de 18de eeuw en daarmee ontken je de gotiek, de renaissance, de barok en ook alle aan religie gerelateerde kunstuitingen.
Ga eens naar de ramen van Marc Mulders in den bosch kijken, ook voor de atheistische beschouwer wondermooi.

Je hebt het over reclame maken in de meeste letterlijke zin van het woord, daar hebben we het niet over, tenminste ik niet. Dat jij deze discussie graag deze kant op wilt sturen is irrelevant. Zie mijn eerdere reactie. Dat ik een krampachtige stellingname betrek lijkt mij eerder gebaseerd op jouw onbegrip voor mijn stellingname.

Steak, ik probeer aan te geven dat er in de hele kunstgeschiedenis al sprake is geweest van "branding, om top of mind, het verkopen van een gevoel. Slinkse manieren om "........" op je mentale top 5 te krijgen".
Dit is geen manier geworden op het moment dat het woord "reclame" in het woordenboek verscheen.
Om iets wat behaagt meteen tot hoop stront te reduceren omdat er bepaalde belangen mee gedient worden vind ik te kort door de bocht,

Zoals ik dat al eerder in mijn reacties heb aangegeven ontken ik dat ook niet Puh (zie 13:05:32). Ik heb het idee dat zowel jij als Devniz denken dat ik het over alle uitingen heb ongeacht de zender. Dat bedoel ik dus niet. Ik vergelijk bijvoorbeeld Warhol of Marc Mulders helemaal niet met Sony. Dat wil ik ook helemaal niet en ik snap al helemaal niet waar die vergelijking vandaan komt en wel omdat het verschillende zenders met verschillende motivaties zijn. Een kunstenaar maakt geen kunst die hij aanpast aan zijn doelgroep. Een kunstenaar maakt geen marketing- en communicatieplannen met strategieën over hoe hij of zij zijn waar aan zijn communicatiedoelgroep aan de man brengt. Daarentegen past een bedrijf zijn uitingen wel aan aan zijn doelgroep. Sony heeft een afdeling of een extern bureau die keurig netjes onderzoekt en uitzoekt hoe dit moet gebeuren en wat de beste manier is. Zulke uitingen kan je derhalve niet met elkaar vergelijken simpelweg omdat Sony geen kunstenaar is en een kunstenaar geen bedrijf is, en wel in de zin van een bedrijf zoals Sony is. Hooguit kan je zeggen dat een reclame-uiting toegepaste kunst kan zijn. Het is geen vrije kunst is omdat het zich aan commerciële regels moet houden, regels waar een kunstenaar zich niet aan hoeft te houden. En dan is het gewoon een mening of je zulke uitingen vergulde stront vindt of niet. Mijns inziens vind ik het vergulde stront en wel omdat de gedachte achter deze Sony Bravia uitingen gebaseerd zijn op commerciële motivaties en niet omdat ze kunst willen maken. Als jij dat kort door de bocht vind, prima. Ik vind het nogal kort door de bocht om alles op één hoop te gooien. Je kan net zo goed zeggen dat alle uitingen van alle zenders, commercieel of niet commercieel, kunst is.

Waar ligt voor jou dan de grens, valt b.v. de "bone chair" af omdat het bedoelt is als commercieel produkt en doet het innovatieve idee erachter er niet toe?

Puh, dat is een product, geen commerciële uiting.

Even voor alle duidelijkheid, de uitingen waar ik het over heb zijn commerciële uitingen als in reclamespotjes, advertenties, etc. Maar dat moge duidelijk zijn aangezien de aanleiding van deze discussie de reclamespotjes van Sony voor hun Bravia televisies zijn.

Dit is de advertentie foto, zo gestyled om het product zo aantrekkelijk mogelijk te maken.

Ik wil aangeven dat het mogelijk moet zijn beelden te laten behagen (in de breedste zin van het woord), ook reclameuitingen, zonder gehinderd te worden door achterliggende gedachtes.
De tijd maakt uit of het kunst is/was, en volgens mij niet doelstelling.

Wat Puh zegt!

Maar Steak, stel nou, jij hebt een favoriet muzikant. Je hebt al z'n cd's want hij is toch zo'n kunstenaar, zo'n bevlogen artiest op de dwarsfluit. Dan komt Heineken die wel weer eens een stoere mannen-commercial wil en vraagt jouw favoriete artiest om een compositie te schrijven en in te spelen voor deze commercial. Wat gaat er dan door jouw hoofd als je dit hoort? Dat jouw favoriete muzikant ook gewoon stront maakt, al dan niet met gouden omhulsel of vind je dit ook gewoon mooi?

p.s. Je huis staat vol met stront. Ik vraag me af wat je mee zou slepen als 't in brand zou staan.

@Puh, als je mijn reacties leest dan staat daar ook dat ik a) het niet bedoel in de breedste zin van het woord en b) als je het binnen de breedste zin van het woord bekijkt dan heb je gelijk. Ik geloof dat ik dat al 2 of 3 keer gezegd heb? Ik heb het dus niet over reclame in de breedste zin van het woord. Welk gelijk probeer je hier te halen?

Jij vind blijkbaar de Sony Bravia reclamespotjes kunst, ik niet. Alhoewel binnen jouw beredenering dat tijd uitmaakt of iets kunst is of niet kan je dus ook niet zeggen of nu iets kunst is. Complete onzin trouwens, vind ik dan. Ik bepaal voor mezelf wel of iets kunst is of niet, kunst is subjectief namelijjk, en dat laat ik zeker niet aan anderen of aan "tijd" over. De reden waarom ik de Sony Bravia spotjes geen kunst vind moge inmiddels duidelijk zijn.

Interessant dat achterliggende gedachtes bij beelden voor jouw geen rol spelen in de vraag of iets kunst is of niet. Ik vind het zeer zeker ter zake doen. Per dag filter je al duizenden beelden automatisch en onbewust eruit. Het is namelijk niet mogelijk om elk beeld waar te nemen, te analyseren en te categoriseren, onze hersens kunnen dat niet aan. Hiervoor is de context van die beelden belangrijk. De context bepaalt of een gegeven een stuk informatie wordt of niet. Met andere woorden de achterliggende gedachtes zijn juist zeer belangrijk in de waarneming, analyse etc. Doelstelling en motivatie spelen wel een rol hierin, tenminste dat is mijn opvatting.

@Pedigree, je lult uit je nek. Misschien moet je eerst lezen voordat je reageert.

Laat ook maar, Steak. 't Gaat te veel over meningen.

*mompelt nog iets over discussies op 't internet*

Dat maakt het tot je nemen van beelden berekenend, niet meer onbevangen en dus ook niet meer emotioneel.
Daarmee definieer je ook kunst, kunst moet te analyseren, te categoriseren zijn en daarmee een waarde oordeel aan geven
Volgens mij wordt er op zo'n manier naar kunst gekeken door handelaren.

@Pedigree, meningen, prima. Maar jij schrijft mij, zonder te je verdiepen in de materie, een opvatting toe die nergens op slaat. En het is nog geeneens een mening.

@Puh. Uiteraard moet kunst te analyseren etc. zijn. Ik zeg ook niet dat dat niet mag of niet nodig is. Wat wil je hier mee zeggen dan? Kunst is subjectief, klaar. Iemand vind X kunst, iemand anders niet. Daar kan je over discussiëren. Alles wat daarbij hoort, achterliggende gedachtes, motivatie, etc. speelt hierin een rol.

Geen enkele volwassen is onberekend en onbevangen. Het is een natuurlijk, onbewust, proces dat in de informatieverwerking van je waarnemingen gegevens eruit gefilterd worden. Je wordt knettergek als je dit niet doet. Simpel voorbeeld: ik weet niet of je je rijbewijs hebt, maar in het begin is autorijden meer vermoeiend omdat je meer waarneemt dan nodig is voor het proces. Naderhand filter je niet ter zake doende gegevens automatisch en onbewust uit. Een ander voorbeeld is dat je een hele hoop reclame-uitingen tijdens het lopen in een stad niet registreert.

Ik ontken niet dat je je bewust moet zijn van manipulatie, ik wil het beeld wel graag kunnen loskoppelen daarvan omdat je m.i. anders voorbij gaat aan een groot gebied aan vormgeving waar spannende dingen gebeuren.
Hiermee wil ik niet zeggen dat reclame kunst is maar kunstvormen kunnen zich wel ontwikkellen binnen de reclame.

Ja, natuurlijk kunnen kunstvormen zich ontwikkelen binnen de reclame. Maar dan heb je het sec over het medium en niet over de zender of de achterliggende gedachte van de zender. Een kunstvorm, medium, die zich ontwikkeld binnen de reclame zal een eigen entiteit zijn met zijn eigen Umfeld die onafhankelijk zal zijn van de oorsprong, in dit geval reclame. De reclamewereld heeft daar dan niks meer mee te maken. Neem Warhol's Campbell's Soup Can bijvoorbeeld, hij komt uit de reclamewereld als illustrator en als onderdeel van de Pop Art beweging schildert hij een blik soep. Zoals al eerder gezegd, Art imitates life, de rest is geschiedenis. Maar daar hebben we het toch niet over? Theoretisch zou je van een reclamespot kunst kunnen maken. Bijvoorbeeld door het maken van een rare spot van een niet bestaand bedrijf voor een niet bestaand raar product die daadwerkelijk mensen aanzet tot de aanschaf ervan. Wat maakt deze reclamespot dan wel kunst? De zender, de achterliggende gedachte.

Je kan hooguit zeggen dat een reclamespot (binnen het concept van reclamespotjes, waar we het uiteindelijk over hebben) toegepaste kunst is, gebaseerd op schoonheid of concept maar gelimiteerd door regels. Dit laatste bestaat niet binnen kunst overigens, ook niet onbelangrijk. Daarboven op, en daar kan jij je niet in vinden en zoals zo vaak gezegd, vind ik de motivatie, de achterliggende gedachte belangrijk. Sony doet het niet om de kunst maar om de commercie (branding, top of mind, etc.). Daarom vind ik het niet meer dan vergulde stront, mooier dan stront, maar nog steeds stront.

je standpunt is me duidelijk en interessant, steak,
wat mij betreft hier een slotje:

LOL!

Ik heb internet nodig!

Mwhahahhaaa... Waar heb je die gevonden Puh?!?