Verhercyclede muziek wordt uitgemolken en talent met levendige uitvoering en expressie is commercieel doodgestampt. Das eerloos situatie, absoluut.

Toevallig dat ik me van de week weer te verbazen over van die funky soul en blues, waar Hardrock duidelijk de mosterd heeft gehaald. Maar om nu te zeggen dat muziek dood is..

Uitgerangeerd wellicht, Ed?

Tsja, je gaat niet zeggen "Nou, dat "muziek"dat heb ik ook wel gehad, ik ga wel iets anders doen". Muziek is als concept iets dat blijft.

Dat men zich vaak herhaalt, tsja dat is aan de ene kant flauw, aan de andere kant vergeet de mens ook snel.

Overigens, als ik mijn voorbeeld aanhaal zie je hoe eenzelfde soort "riffs" met een nieuw soort instrument toch een ander geluid en gevoel krijgen. Maar zoveel nieuwe instrumenten die echt breed geaccepteerd worden komen er niet bij, natuurlijk.

Saai man, ik heb alle woorden in deze post al eens gelezen.

@wartaal slaat de spijker op z'n kop. Maar ook mis. Muziek heeft vaak baat bij herhaling=herkenning.
Voorbeeld:
Vodaphone reclamemuziekje komt op een of andere manier van The Stones; Give me shelter.
Meestal is het origineel beter, de eerste grap slaat aan.

Wildplasser jij zegt het, om mijn commentaar wat duidelijker te maken heb ik een paar woorden veranderd: De standjes acceptabel voor het menselijk seksspel zijn niet alleen beperkt, maar ook nog eens tot op het bot uitgemolken. Even los van Kama sutra en quasi geile muk. Seks is dood. Wat u doet daar heeft u eerder over gehoord: zogeheten modern gerommel in het kwadraat. Er valt inmiddels weinig eer meer te behalen aan seks. Eens of oneens? Plemp uw ter zake doende mening in de comments.

Ooit leefde de muziek, een beknopte geschiedenis van het muzikale idioom


Olaf begint zijn topic met een uitspraak over het muzikale idioom. Dat is vast niet helemaal toevallig een opmerking over harmonie, want juist dat is waar de westerse muziek zich in heeft ontplooid.

Ik kan een beknopte geschiedenis geven van het hamonische idioom zoals zich dat in de geschreven muziek heeft ontwikkeld. We weten hoe middeleeuwse instrumenten gestemd waren omdat er orgels zijn overgebleven. Orgels zijn duur en meestal in het bezit van een kerk. aardoor is het geen individueel instrument maar een gemeenschaps ding. Daar komt stront van, en het leuke van stront is dat er over geschreven wordt.

Er zijn maar enkele samenklanken van tonen zuiver te noemen. Volgens de Grieken waren dat oktaven en kwinten.

Zo weten we dat orgels in de vroege middeleeuwen werden gestemd op kwinten. Zuivere kwinten. En het idiote aan zuivere kwinten is dat je niet uit komt met je oktaven wanneer je alle toetsen van een orgel stem op kwinten. Zodoende werd er 1 kwint opgeofferd, die veel te laag bleef. Een soort schrikkelkwint. Op zo'n orgel kun je maar enkele akkoorden spelen, de meerderheid is te vals.

Vauit de koorzang ontstond nog het probleem dat het begrip "hele toon" niet eenduidig was. Alle hele toonsafstanden waren verschillend. In de de late middeleeuwen, het woord zegt het al, werden deze toonsafstanden gelijkgetrokken. Talloze figuren deden voorstellen voor "middentoon" stemmingen, "meantone" heet dat in het engels, waarin de hele tonen zo werden gemiddeld dat je mooie tertsen verkreeg. Dat was een gigantische verrijking van het orgel. In plaats van enkele akkoorden, waren nu veel akkoorden mogelijk, en het aantal speelbare toonaarden werd uitgebreid. Van de 24 toonaarden was nu iets meer dan de helft speelbaar. Ook de middentoonstemmingen hadden namelijk als compromis dat er 1 kwint als schrikkelkwint overbleef. Die kwint heette de wolf. Elke toonaard waar de wolf in zat, was onbruikbaar.

Aan het einde van de Barok kregen sommige figuren meer handigheid in het rekeken aan stemmingen, en werd de middentoonstemming zo aangepast dat de schrikkelkwint werd weggewerkt door meerdere kwinten een beetje te schrikkelen. Met name onder druk van Back ontstonden er stemmingen waarin alle 24 toonaarden speelbaar werden gemaakt.

Bach zette daarbij een hele grote stap. Niet alleen kon de muziek zich nu bewegen over meerdere toonaarden, met de nieuwe stemmingen was het ook mogelijk om de zwarte toetsen op twee manieren in de muziek te verwerken. Een Gis kon ook als As fungeren. En dat had een geweldige uitbreiding van het idioom tot gevolg. Als er 1 persoon relevant is voor de westerse muziek, dan is het Bach. Bach is de man.

Daarna is het rap gegaan. Uit de talloze voorstellen tot het schrikkelen van de stemmingen is heeft 1 methode gewonnen. Dat ging niet zonder slag of stoot. Kirnberger, een leerling van Bach, deed zijn eigen voorstel voor hget stemmen. Er ontstond een geweldige commotie over hoe Bach zou hebben gestemd. Een leerlinge van Kirnberger, Prinses Amalia van Pruisen, was de discussie zat eb vaardigde een koninklijk verbod uit om de zaak nog verder te bediscussieren. Zodoende werd de meest gezapige stemmingen de standaard. De gelijkzwevende stemming.

Er is helemaal niets gelijkzwevend aan de gelijkzwevende stemming. Wat er wel gelijk is, is dat elke kwint gelijk geschrikkeld is, waardoor elke terts een gelijke fractie is. Hoeveel, hoor ik u vragen... wel... 14 cent. (dat is 14 van een halve toon)

De gelijkzwevende stemming maakte het mogelijk om in alle toonaarden te spelen en de muziek vrijelijk over alle toonaarden te laten bewegen, zonder dat je ergens een harmonische hobbel tegen kwam zoals de wolf die in elke middeleeuwse middentoonstemming zat.

Daarmee nam ook de acceptatie van klusters van tonen toe. Als je de muziek van Beethoven naast die van Mozart legt, dan zie je exact wat ik bedoel. Waar Mozart zich houdt aan de toonaarden die binnen de middentoonstemmingen speelbaar waren, liet Beethoven het orkest alles gebruiken.

Via figuren als Sjostakovitsj en Schoenberg werd het idioom van het akkoordenspel flink uitgebreid. Schoenberg liet zelfs het idee van de toonaard los. All notes are equal. Qua akkoordenspel is dit op de rand van wat een gewone sterveling kan harden, er is daar een zeker eind bereikt.

Maar op dat moment doet ook de elektronica zijn intrede. Mensen als Cage, Varese en Stockhausen ontginnen niet alleen een nieuwe klankbron, maar ook het terrein tussen de tonen van het toetsenbord. Andermaal wordt het idioom uitgebreid. Elke willekeurige samenklank is toegestaan. Dat ging niet zonder slag of stoot. Sterker, de stoelen gingen door de speakers.

Eigenlijk zou je kunnen zeggen dat we het harmonische idioom hebben uitgebreid van 2 toonsafstanden, oktaaf en kwint, naar een alle toonsafstanden. Je zou kunnen betogen dat we klaar zijn.


Toch staat muziek niet stil. Volken beinvloeden elkaar. Zonder moren geen flamenco, zonder slaven uit Sudan geen blues, zonder slavenhandel tussen West-Afrika en Zuid-Amerika geen salsa.

Daarnaast zijn er ook technische ontwikkelingen gaande. Piano Fortes en spinetten uit Bach's tijd klinken zachtjes en helder. Een concertvleugel van nu klinkt vol en hard. Orkesten zijn uitgebreid tot een grootte die sociaal nog net hanteerbaar is en nog net betaalbaar is. Zulke orkesten worden nu uitversterkt met talloze microfoons en batterijen speakers die als kromme bananen aan aluminium constructies hangen. Groter, harder. Ik had deze hele geschiedenis ook kunnen beschrijven als een beweging naar meer. Misschien zitten we ook daar op een maximum.

Ik begrijp wel dat mensen denken dat het klaar is. "alles is al gedaan." Dat klopt ten dele. Alles dat gedaan is, is gedaan. De dingen die nog niet gedaan zijn moeten nog gebeuren.

^{to be continued, eerst even het woord aan wildplasser, want mijn comment is te lang}

Muziek is niet dood. Muziek verandert, en wij worden ouder.
Muziek is altijd afhankelijk geweest van het medium. Zelfs toen er nog geen medium was, maar alleen orale traditie (zoek maar op in de Kam Sutra ...): toen moest het makkelijk te onthouden zijn. De boekdrukkunst heeft de klassieke muziek tot en met Schonberg opgeleverd. Toen was het op. De radio was de voedingsbodem voor de Big-band, met de komst van de televisie was het voorbij. Op. Grammafoonplaten(en later CD's) hebben de popmuziek opgeleverd. Dat was op een gegeven moment ook afgelopen. Uitgeput. De computer bracht natuurlijk MIDI, en met het internet zijn we terug bij de orale cultuur...

Maar ik ben ook een ouwe man: in de kroeg hoor ik wel covers van liedjes van Stevie Wonder door van die vreselijke R&B meiskes. WAAROM ? Omdat het kan. Covers voegen zelden iets toe aan het origineel. In ieder geval bij popmuziek. (bij Volksmuziek, Jazz of Klassiek bestaat het fenomeen cover niet eens) Chaka Khan maakt trouwens wel mooie covers van Stevie Wonder-nummers.

Jij tikt sneller, Behanger!

^continued

Een ontwikkeling versla ik hier op retecool: Die van de muzikale interfaces. Want met electronica is is het nu mogelijk om instrumenten te bouwen waarbij er een take off is in hun klank van hun fysieke vorm en speelmethode. Zodoende kun je nu een instrument verzinnen dat bespeelbaar is op een manier die je fijn vindt, en dan een klank geeft die je fijn vindt.

Vroeger moesten muzikanten verschrikkelijk hard werken. Elke toonhoogte op een cornetto (een voorloper van de trompet) vergt een andere lipspanning. De plaats van de vingergaten op de cornetto worden bepaald door de natuurkunde van golven in een luchtkolom in een houten buis. Elektronica is niet zo weerbarstig. Als je een knopje elders wil, dan zet je em daar. Snaren op een elektronische gitaar hoeven niet recht te lopen. Bij gevolg hebben muzikanten veel beter toegang tot hun dromen.


Ik had deze geschiedenis op een nog andere manier kunnen opzetten. Namelijk als de toenemende verwijdering van de bedenker en de uitvoerder. Ooit waren zij 1 persoon. Bij de uitvinding van het notenschrift werd het mogelijk om in een kamertje muziek te schrijven en die bij de organist voor de neus te zetten met de woorden: speel dit eens! Het verschil tussen componist en uitvoerder is nu zo groot, dat ook de uitvoerder taken heeft gedelegeerd. Yamaha heeft enige jaren geleden een softwarepakket op de markt gezet, waarmee zangstemmen kunnen worden gemaakt. Beroemde zangers zijn klank voor klank, bijna letter voor letter, opgenomen. Honderden samples per zanger. Deze samples zijn door de computer te bespelen. Je geeft de computer de tekst en de melodie en hij zingt. Bovendien geef je hem emoties mee. Al een soort grafiekjes onder de muziek teken je de emotionele expressie in. Het klinkt akeling aannemelijk. In Japan worden nu top tien hits gescoord met dergelijke zangsoftware.

Je kunt betogen dat dat niet echt is. Maar de gedachte er achter is wel echt. Zoals de instrumenten nu los staan van de fysieke werkelijkheid, zo is expressie niet meer afhankelijk van iemand emotionele of lichamelijke gesteldheid.

De muziek is in een hard tempo aan het vergeestelijken. Dat is een ontwikkeling die maakt dat muziek andermaal op een breekpunt staat. Laten we hopen dat er een genie is als Bach de vergeestelijking van de muziek inhoudelijk naar een niveau kan tillen zodat wij nog honderden jaren gefascineerd kunnen zoeken hoe ie dat flikte. Het zou zomaar kunnen.

Mee eens dus wildplasser. Maar na midi kwam er een hoop meer. Virtuele ruimtes met altiverb, virtuele zangers met vocaloid, maar ook sysnthese van instrumenten die in de 3D werkelijkheid niet kunnen, of niet bespeeld kunnen worden.
Midi was een interface tussen mensen -> computers en computers -> dingen.

Nu verzinnen computers klankwerelden bij elke nieuw situatie in een game.

Die gelijkzwevende temperatuur is niet zo belangrijk als jij stelt, Behanger. De meeste mensen horen het niet eens (meer). Bovendien was de omschakeling niet zo abrupt. Ergens tussen Bach en Beethoven verschoof het langzaam. En dat kwam ten dele door het beschikbaar komen van instrumenten (bijv Mozart's vrijage met de klarinet) Overigen speelt Arie Abbenes nog wel eens Mozart's pianosonate kv331 (die met de turkse mars), op het Domcarrillion -in middentoonstemming- en dat klinkt uitstekend, mits in de goede toonaard.
Midi was een grapje, jochie!

Hee behanger, vergeestelijking van de muziek? Bach kon aardig rekenen, maar je eert hem teveel, je lijkt m'n schoonvader wel.

You really got me now, Kinks.

Je kan Bach nooit genoeg eren. Zelfs niet als atheist zijnde.
My Generation. The Who.
stop de klok.

Muziek is helemaal niet dood.
Het ruikt alleen een beetje vreemd.

*mept op knop* Zappa.

Jewish Princes..

Klopt! Plusje.

Deze dan:

Don't play what's there, play what's not there.

Oneens.

In het kader van "vroegah was allesch betah".

Klopt, maar de jeugd van tegenwoordig kent het niet, of nauwelijks, en de massa bepaalt de populairiteit van een bepaald genre.

Muziekstromen kun je indelen in een genre, en daarmee maakt het niet dat de muziek "dood" is, maar het zich ontwikkeld.

Elke genre heeft zijn eigen aanhang, en elke aanhang zorgt ervoor dat de stroom blijft bestaan in data-opslag, geschrift en herinnering. Wanneer een genre uitsterft, gaat er een deel van het muziek verloren, maar om dan muziek als dood te classificeren?

Zelf luister ik veel naar grunge/metal/trash/grind(hard)core, maar luister ook graag naar jaren '70/'80 rockmuziek. Bepaalde genre's ontwikkelen in 20 verschillende categorien, dit het juist gevarieerde klanken geeft in hetzelfde genre.

Eens. Ik schrijf zelf muziek en ik was laatst een hele middag bezig geweest aan een stuk. Volgende ochtend luister ik het en blijkt het exact de 8e symfonie van beethoven te zijn. En dat was niet voor het eerst.

Tsja, qua popmuziek valt er weinig meer te beleven. Als we kijken naar de afgelopen eeuw hebben componisten als F. Poulenc, O. Messiaen maar ook de familie Andriessen wel degelijk vernieuwende muziek geschreven. Het is geen oppervlakkige pop, maar diepgaande luistermuziek. Maar ja, daar zit de jeugd niet op te wachten...dat is het probleem. De liefde voor muziek is aan het doodgaan....

Oneens, nooit eerder in de geschiedenis is er zo'n scala aan muzieksoorten en klankkleuren geweest, het aantal muziek genre's is overvloedig.
Alleen is het onvermijdelijk dat ook het aantal rotzooi exponentieel toeneemt en laat het nou net die troep wezen wat alle airplay krijgt.

Airplay is dood.

Ik heb voorwaar genoten van de ellenlange epistels van behanger. Mijn muzikale kennis is te beperkt om hier ook maar iets van te bevestigen dan wel tegen te spreken. Zal ik dus ook niet doen...

Maar ik denk wel dat, met de introductie van al die elektronica in de muziek, het er niet smaakvoller op is geworden.

Aan de andere kant is het een zeer toegankelijk middel om je eigen muziek te maken omdat er geen muzikanten zijn te vinden die dit willen/kunnen spelen.

"Making new records with records already made,
with the help of two turntables and the crossfade."

Dus we kunnen nog wel vooruit, helaas dat de één daar (soms) nog wel iets origineler in is dan de ander.

*gaat zojuist gevonden topic lezen en stapt dan terug naar 1979*

@Lijmtang: Pomuziek heeft al vanaf het begin de gulden middenweg gekozen. Maar weinig te beleven?! Er zegt niemand dat je naar popmuziek moet luisteren.

Afgelopen zomer heb ik nog 20.000 mensen naar TOOL zien kijken, ik ben benieuwd naar de nieuwe cd van Radiohead. Probeer eens een album van 21 Eyes of Ruby uit te luisteren en pak er dan ook nog een cd'tje van Battles bij.

Genoeg te beleven, zou ik zo zeggen.

muziek is dood? dat jij een oude zeiklul aan het worden bent is jouw probleem olaf. oneens dus. muziek is niet dood, nooit geweest en zal het ook nooit zijn. je kan net zo goed zeggen dat het geschreven woord, film of fotografie dood is.

*schopt p 2 comments omhoog*
*grinnikt om pomuziek*

of bedoel je: sommige muziek moet dood? zoals james blunt ofzo? dan ben ik het namelijk helemaal met je eens.

Of Rihanna

Alles mag dan al een keer gedaan zijn, ik heb nog lang niet alles gehoord.

Voor mij geenszins dood dus.

Er wordt nog genoeg vernieuwende muziek uitgebracht, alleen moet je er wat meer moeite voor doen om het te vinden, omdat de (meeste) media het vertikken er aandacht aan te besteden. Die lopen liever achter het zoveelste kutgroepje uit Engeland aan!

"of bedoel je: sommige muziek moet dood? zoals james blunt ofzo? dan ben ik het namelijk helemaal met je eens."
Ik zal het woord zeiklul niet gebruiken, maar je wordt oud steak. In rap tempo.

/seth

haha, behanger is op james blunt!

een paar jaar geleden 1 dame en 1 heer in nighttown iedereen plat zien spelen. aan 1 gitaar, 1 set drums en 1,5 akkoord heb je dan kennelijk genoeg. niks dood!

ah, the white stripes. qua 2-man formaties, dan vind je digger and the pussycats waarschijnlijk ook goed.

Muziek Dood? Kom nou. Elk weekend zijn er honderdduizenden die in massale bijeenkomsten van muziek genieten. De Muziekindustrie mag dan bijna dood zijn, Muziek is dat zeker niet.

En over dat dingen op zijn; de vernieuwende Prince was gewoon Bach (daar zijn we weer) aan het recyclen.

tjek ik vanavond eens uit, gracias

Na de House - eind tachtiger jaren - is er weinig revoltionairs meer gebeurd inderdaad. Maar daarvoor heeft er ook een gat van 3 decennia gezeten met de revolutie daarvoor: de Rock & Roll. Ik verwacht dus rond 2010 wel weer wat nieuws.

@Behanger
Jammer genoeg staat het 31-toons orgel van Fokker niet meer in het Teylers Museum in Haarlem. Nog wel wat fragmenten van te vinden:
http://www.xs4all.nl/~huygensf/snd/track07.mp3
http://www.xs4all.nl/~huygensf/instrum.html#fokker

En verder on-topic....
Muziek is helemaal niet dood. Er wordt alleen zo ongelofelijk veel pulp geproduceerd dat je er haast moedeloos van zou worden. Dat brengt me bij de definitie van slechte muziek. Wat is slecht?
Als ik het slecht vind?
Als er niets origineels aan te ontdekken valt?

Ik kon mij vroeger scheel ergeren aan BZN en Vader Abraham en dat soort pulp. Toch trok het zaken vol dolgelukkige ouwe dametjes. Wie ben ik dan om het slecht te vinden. OVer smaak valt niet te twisten enzo.

Maar goed, dit gaat een beetje voorbij aan de oorspronelijk vraag.
Zolang er nog af en toe iets nieuws verschijnt waar je kippenvel van krijgt muziek niet dood kan zijn.
*denkt nu heel diep na om iets recents te verzinnen wat kippenvel opleverde*

Muziek is zeer zeker niet dood. Op het gebied van electronische muziek gebeurt er erg veel leuks en is het goed dansen!

Probleem met de mainstream is gewoon dat de muziek geen "ziel" meer heeft. Ligt met name aan de producers die een lekker bekkie met een goede stem een album op laten nemen. Of een bekende nederlander die een plaatje opneemt.

Muziek uit t hart door een muzikant met een gitaar die op een dronken dinsdagavond zijn hart lucht en hier samen met vrienden een geweldige song van weet te maken gaat nooit dood. Echte emotie hoor je en dat zijn de platen die je over 20 jaar nog kan horen. En gelukkig is die muziek nog volop in leven en met name door t internet kom je er nog makkelijk aan ook..

@Ploppo: Two Gallants geluisterd? Kippenvel!

Iets recents wat kippenvel opleverde? De aria Batter my heart uit de nieuwe (2005) opera Doctor Atomic van John Adams, over de eerste atoomproef in 1945 (Oppenheimer == dr Atomic)

Oh, nee, de tekst van die aria komt uit de 16e eeuw. Daar gaan we weer...

Maar de begeleidende muziek is nieuw!

Laatste keer dat ik overigens spontaan in janken uitbarstte was op een live-concert op de BBC van anthony and the johnsons.. "hope there's someone, who'll be there for me, when I die" zong die.. zo oprecht.. zo kippevel.. dat de tranen over m'n wangen stroomde.. aanrader!

Er is altijd al mainstream / zielloze / fastfood muziek geweest. Het is zeker meer geworden maar dat heeft volgens mij niets met de muziek an sich te maken maar eerder met de nieuwe vormen van communicatie en media. Vroeger was het zeker niet beter. Wij hebben nu alles wat ze vroeger niet hadden en morgen hebben ze wat wij nu niet hebben. In de toekomst is het dus altijd beter.

getver anthony and the johnsons, met die geaffecteerde k-stem van hem

Als je de tv moet geloven: Muziek anno 2007 is een kontloze zanger die slechtzittende flodderbroeken 'diezeint', variatie op het oeroude model van de Volendammer broek.

PJ Harvey.
Er is geen dame ruiger.
Nieuwe plaat is uit, ik moet nog naar de platenzaak...

Ik vind Willeke anders stukken ruiger behanger.

Een PJ Harvey fan vertelde mij dat ze het beter bij haar oude werk kon laten.

Ik poep op fans die zulke onzin uitkramen ongeacht waar ze fan van zijn.

Olaf houdt in zijn stelling jazz en klassiek er buiten. Op een een of andere manier wordt de muziek van de machthebbers (vroeger de kerk, nu het geld) hoger gewaardeerd. Er is geen enkele motivatie voor, maar toch krijgen klassieke componisten 8x zoveel voor airplay.

De popmuziek wordt beheerst door handelaren, niet door de componisten. Het is geldgestuurd, commerciegestuurd, niet ideegestuurd. In zekere zin hangt de dood van muziek dan samen met de dood van marketingconcepten.

Toch gebeurt er op het gebied van de dance nog een hoop. Drum and bass is de amen-brother break eindelijk ontgroeid. De stroming ontwikkeld zich nog altijd. Farrell drukt toch ook zijn stempel op de muziek. De oude platenmaatschappijen zijn toch echt aan het inzakken, indie platenmaatschappijen zijn meer mainstream geworden. De hele zaak is nog veranderlijk. Dus het leeft.

@Freshtim: Het is inderdaad een kort door de bochtopmerking van mij om te beweren dat er niets te beleven valt in de popmuziek. Mijn definitie van de popmuziek is eigenlijk beperkt tot de mainstream-muziek, Top40 enzo. De muziek die er voornamelijk op gericht is om te verkopen, muziek als product in plaats van een uiting van kunst. Als een bepaald deuntje of sampeltje goed verkoopt, wordt het nageaapt. Goed voorbeeld is dat electronisch vervormen van de stem, waar Cher mee begon...

Er zijn veel goede rockbands die (rockmuziek spreekt me aan dus het blijft subjectief) vernieuwende muziek maken. En af en toe komt er een nieuw poppy deuntje langs. Jammer genoeg wordt door het vele gekopieer afbreuk gedaan aan de stijl als er vele andere producers mee aan de haal gaan.

Persoonlijk vind ik mooi wanneer men experimenteert met nieuwe harmonieën. Het is niet toegankelijk voor de grote massa omdat nieuwe harmonieën niet altijd even mooi klinken. Maar voor mij een teken dat muziek nog verder ontwikkeld kan worden.

Zoals ik al zei Olivier Messiaen heeft wat dat betreft veel gedaan met harmonieën. Hij ontwikkelde nieuwe toonladders en luisterde veel naar de natuur (vogels). Zijn muziek klinkt daardoor minder toegankelijk maar wel organischer. Maar goed, Messiaen is ook alweer minstens 10 jaar (zo niet meer) dood.
De Beatles waren in hun tijd natuurlijk ook vernieuwend en zijn wat mij betreft de grondleggers van de moderne popmuziek.
Ik denk dat bands als Radiohead ook op zoek zijn naar nieuwe muziek. Vernieuwende pop/rock muziek is tegenwoordig meer te vinden in het gebruik van verschillende instrumenten, bijvoorbeeld het gebruik van het aloude kerkorgel (Muse, Arcade Fire) in rockmuziek.

Wat Burroughs zegt: "Alles mag dan al een keer gedaan zijn, ik heb nog lang niet alles gehoord."

*luister weer verder naar het recent ondekte Love Wars van Womack & Womack*

@behanger, Het is geldgestuurd, commerciegestuurd, niet ideegestuurd. Het klopt dat commercie vaak bepaalt of iets uitkomt of niet maar de "handelaar" zal het scheiß egal zijn welke idee dat is. Ik neem even een voorbeeld, Nirvana is echt niet door een platenlabel getekend, geproduceerd en gedistribueerd omdat ze de muziek zelf zo goed vonden. Ze dachten, terecht, dat er een markt voor was, vanuit dat oogpunt wordt gehandeld. Commercie kan voor veel muziek dus ook iets goeds zijn.

*lummelt 2 t's over steak*

gooit nog een "met uitzondering van James Blunt natuurlijk" naar boven.

@steak: behanger is op james blunt?

behanger IS James Blunt!

Overigens werd er vroeger natuurlijk ook aan de lopende band meuk gemaakt, die nu terecht vergeten is. De 'oude' muziek waar we nu naar luisteren is dus vrijwel per definitie goed, want overgebleven na schifting door het filter des tijds.

Dit mechanisme heeft volgens mij voldoende verklaringskracht voor het (foutieve) idee dat we in een neergaande lijn zitten qua muziekkwaliteit.

Met zijn guitige blik en zijn minikrulletjes!

OLO @ deaf! En dito @ boog.

@boog
Is dat zo?
Ik hoor nog regelmatig "Una paloma blanca" door de ether schallen.
Over kippenvel gesproken...

J.S. Bach was ook een producer van muziek, zij het geniaal, maar hij deed ook aan lopende bandwerk...

Oneens.

Behanger heeft een goed punt wat vooral op het eind van zijn lange betoog zit en ik graag nog iets wil uitbreiden: qua compositie zijn de mogelijkheden de laatste jaren extreem toegenomen omdat zowel de acceptatie van electronisch geluid als muzikaal instrument is geaccepteerd, maar ook een electronisch instrument als interface. Je hoeft niet meer op ene traditioneel piano toetsenbord te drukken om geluid te maken. en dat geluid hoeft niet meer te klinken als een snaarinstument.

Dat is ten eerste een reden om te zeggen dat muziek niet dood is en er nog genoeg te beleven valt. Alle verschillende akkoorden uitproberen is ook niet zaligmakend. Akkoorden zijn ook alleen bedacht om geluid voller te maken dan slechts een aantal tonen die op hun beurt weer bedacht waren omdat één monotone toon ook weer zo saai was. Muzikaal vocabulaire word nog steeds uitgebreid.

De reden dat men muziek graag dood verklaard is omdat er een verschil is tussen "commerciële herhalende, gejatte popzooi" en "extreem ontoegankelijk experimentele muziek". Er ligt een breed scala aan muzikanten tussen die extremen, maar over het algemeen krijgen de pop muziek aandacht, daarom heet het ook pop(ulaire) muziek. Dat de trend in pop is dat alles als al het andere klinkt is simpel: herhaling werkt. Dat werkt bij kinderen, maar ook bij grote mensen. Aangezien de meerderheid van de mensheid conserverend is ingesteld en graag altijd even oud blijft, niemand dood gaat, ze hun baan blijven behouden, etc. vreest men verandering en vlucht men dus in populaire muziek die klinkt zoals men dat gewend is.

Dat is geen schande en dat is ook niet de reden dat muziek dood is. Veel mensen hebben gewoon simpele consumptie muziek nodig. Ik vaak ook. Maar een aantal mensen zoekt ook de diepere mogelijkheden van muziek, zowel als luisteraar alswel beoefenaar. En dat is niet altijd even toegankelijk. En dat hoeft ook niet. Maar soms is dat een kwestie van tijdgeest en wachten tot de massa 'iets anders wil'. House was ook niet direct geaccepteerd en juist 'kil' en 'vreemd' en 'monotoon'. En opeens kan dat omslaan.

Wie weet is morgen Stockhausen helemaal de shit. En dan zeuren we dat dat de reden dat muziek dood is en alles al uitgeprobeerd is.

Zo.



@Behanger
Het is "Amen, Brother" (als in "amen, mijn broeder"), niet een persoon Amon Brother. ;)

De akkoordenschema's acceptabel voor het menselijk gehoor zijn niet alleen beperkt
Akkoorden en -schema's zijn combinaties en die zijn vrijwel niet te beperken. Er zijn een paar favoriete combinaties die je voortdurend hoort wegens gegarandeerd succes, maar die zeggen niets over de andere mogelijkheden. En waarom klassieke meuk en jazz erbuiten laten, die maken gebruik van dezelfde harmonische mogelijkheden. De mogelijkheden zijn niet beperkt, muzikanten en componisten zijn dat. Popmuzikanten kunnen best gebruik maken van ideeën van Schönberg, Stravinsky of Messiaen als ze de moeite nemen die te bestuderen. Maar als ze makkelijk succes krijgen met de standaardschemaatjes, waarom zouden ze dan?

Via figuren als Sjostakovitsj en Schoenberg werd het idioom van het akkoordenspel flink uitgebreid. Schoenberg liet zelfs het idee van de toonaard los. All notes are equal. Qua akkoordenspel is dit op de rand van wat een gewone sterveling kan harden, er is daar een zeker eind bereikt.
Daar is zeker nog geen eind bereikt. Waar luisteraars moeite mee hebben zijn niet de samenklanken maar de grillige dynamiek en ritmiek. Er ontbreekt vaak een duidelijke melodie en door het gehinkstapsprong over de notenbalk klinkt het neurotisch. Je kunt met dezelfde akkoorden ook zachte mysterieuze soundscapes maken, maar dat was destijds niet expressief genoeg. Het is niet voor niets dat het vaak piep-knars-knor muziek wordt genoemd (hoewel het dan meer gaat over elektronische muziek); de onvoorspelbaarheid belemmert het meebeleven. Verrassing zorgt voor dramatiek, maar als elke noot verrast wordt het een afstandelijke brei.

Er is geen enkele motivatie voor, maar toch krijgen klassieke componisten 8x zoveel voor airplay.
Het idee was dacht ik dat opgeleide klassieke componisten meer werk hebben aan hun symfonie voor orkest dan zo'n puber met gitaar dat heeft voor het zoveelste liedje.

Alle verschillende akkoorden uitproberen is ook niet zaligmakend. Akkoorden zijn ook alleen bedacht om geluid voller te maken dan slechts een aantal tonen die op hun beurt weer bedacht waren omdat één monotone toon ook weer zo saai was.
Yep, en dat geldt nog steeds. Voor een bluesrock of heavymetal nummer is een goede riff voldoende. Om die vol en ruig te laten klinken kun je powerchords spelen met een flinke overdrive. Ingewikkelde jazzakkoorden maken de klank niet voller maar dunner omdat de boventonen elkaar minder versterken en het geluid niet stevig maar rommelig maken. En de grotere harmonische rijkdom verzuipt in de overdrive.

Wat wel prima werkt is verschillende riffs of powerchords door elkaar spelen, gebaseerd op verschillende scales. De truuk is niet om alle (12) noten te willen gebruiken maar om ze terug te brengen tot iets simpels als een pentatonisch laddertje. Desnoods gooi je met een 12-zijdige game dobbelsteen vijf tonen bij elkaar: als je even met zo'n willekeurige scale gaat spelen merk dat je er altijd leuke dingen mee kunt doen en goede riffs uit kunt halen.

Ik weet er nog een paar mooie:

Literatuur is dood.
Schilderkunst is dood.
Architectuur is dood
Met andere woorden: kunst is dood, want het is allemaal postmoderne ongein, right?

Ik als liefhebber van elektronische muziek kan iig wel concluderen dat de rek eruit is.
Muziek is namelijk ook afhankelijk van de ontwikkelingen van de instrumenten.
Als je naar electronica kijkt dan is deze de laatste 20/30 jaar in een stroomversnelling geraakt en reeds uit-gecystaliseerd. Als de vooruitgang van de instrumenten op z'n eind is, duurt het meestal ook niet lang voordat alles op die instrumenten is uitgeprobeerd en vervolmaakt. Wat rest is herhaling totdat er nieuwe technieken/instrumenten worden uitgevonden En daar zit het probleem bij de muziek; wat komt er in godsnaam na electronica en verdigitalisering. Tot nu toe niks.
Daarnaast ben ik vaak niet onder de indruk van allerlei cross-over stijlen Ik zie dat meer als gemixte retro.

trouwens ook (of misschien wel juist) in de uiterst extreem experimentele muziek is het meeste al geprobeerd.
Doorsnee expiremtalisten als Autechre , Aphex twin , enz weten het niet meer.
En ook de vager teringherrie zoals Merzbow en adepten komen niet echt verder meer.
Licht allemaal aan de stilstand van de instrumentale ontwikkeling.

Toch ontstaat er nog wel eens iets wat 'nieuw' ruikt zoals nu Dubstep behoorlijk hip is in Engeland.
Dus echt dood is het nog niet. Muziek is half dood peerd, dat wel

@ ijsthee: oneens. Waar het om gaat is dat de mogelijkheden bij muziek beperkter zijn dan bij andere kunstvormen, uitgaande van een bepaald 'overkoepelend' harmonisch idioom. Als ik een boek zou schrijven over groene driehoekjes die in de zevende dimensie ten strijde trekken tegen de rode vierkantjes kunnen we toch spreken van een origineel, nooit eerder uitgewerkt thema. Dat is met muziek simpelweg veel lastiger te bereiken, zo niet onmogelijk.

Daar ben ik het helemaal niet mee eens borgnine. Akoestische instrumenten zijn allang "uitgekristalliseerd" en dit beperkt de akoestische muziek op geen enkele manier. Het gaat er niet om wat je gebruikt maar hoe je het gebruikt.

Als bepaalde genres weer eens boven komen drijven zoals de gipsy en klezmer afgelopen zomer en muzikanten raken geinspireerd om er iets mee te doen denk ik dat muziek springlevend is.

@Olaf: Je kunt ook een muziekstuk schrijven over driehoekjes tegen vierkantjes. Het gaat hier toch niet over het narratieve element?

@Borgnine. Je moet niet vergeten dat het gebruik van een instrument enkel een interpretatie is van hoe wij er nu over denken wat de mogelijkheden zijn. Dit is dus een gelimiteerde opvatting. Maar soms komt er iemand langs die een Geistesblitz heeft en er iets mee doet of in een andere context plaats wat niemand had kunnen voorzien.

Kul Olaf, dat gebeurt juist voortdurend in de muziek. Alleen jij hoort het niet.

Voor jouw War of the Weirds boek zul je de gebruikelijke letters, woorden en zinnen hanteren, waarschijnlijk een traditionele hoofdstuk opbouw en dramatische ontwikkleing. Alleen de personages en setting zijn wat ongebruikelijk (niet eens nieuw), de rest is zo uitgekauwd als wat.

Maar in de muziek kan een muzikaal verhaal worden verteld met klanken, combinaties en structuren die de makers zelf verzinnen. Als jij als luisteraar daar niet in mee wil gaan maar je alleen wil vervelen met dingen die je al kent moet je dat zelf weten, maar je verveling dan niet aan de muziek of de muzikanten wijten.

Ik ga er gewoon vanuit dat muziek het levendigst is in de periode da ter ontwikkelingen zijn qua instrumenten. door die nieuwe instrumenten ontstaat er een onontgonnen gebied dat (vanuit de reeds bestaande muzikale kennis) driftig onderzocht wordt. In het heetst van de strijd ontstaan er dan vaak levendige dingen. Als dat nieuwe gebied is gecultiveerd sterft het af en komen er steeds minder vaak echte ontdekkingen naar boven.

De akoestische muziek is al jaren dood ja. Het is zelfs zo erg dat bijvoorbeeld een Luit-speler als Jozef van Wissem middeleeuwse muziek achterste voren speelt om zo toch nog tot nieuwe dingen te komen.
Maar dat iets dood en uitgecrystaliseerd is niet het ergste hoor.....ik houd wel van dode muziek.

@Olaf, wat ijsthee zegt. Een "'overkoepelend' harmonisch idioom" bestaat in de ruimste zin voor elke kunstvorm. Ik vind dit geen argument om aan te tonen dat muziek dood is. Dit is enkel gebrek aan fantasie.

Architectuur is natuurlijk niet dood, door nieuwe technieken en materialen is er steeds meer mogelijk.

Verder ben ik het eens met de stelling van Olaf, het valt in herhaling, het lijkt verdomme wel rap muziek!

Sorry Borgnine, als je écht denkt dat de akoestische muziek al jaren dood is dan kan ik je echt niet serieus nemen.

Volgende week 90's party ...lekker bouncen op Dr. alban....haha

@Steak
aha dus als iemand het niet met je eens is dan neem je hem niet meer serieus....Goede argumentatie techniek. ik zal het onthouden als ik weer eens reageer. heeft weinig zin dan.

Ik zie ook waanzinnig goede argumenten van jouw kant komen borgnine.

Of iets dood is hangt natuurlijk ook af van iemands muzikale kennis . Oftwel heb je veel en veel verschillende muziek beluisterd dan kun je hier een beter oordeel over vellen .
Voor degenel die de muziek niet dood vinden...prijs jezelf gelukkig jullie hebben nog veel te ontdekken en dat is iets om te koesteren.

@Borgnine: 90s Party? Ken ik u, of is het een gejat en populair concept?

Definieer dan wat dood is borgnine. Zoals ik het begrijp geef jij aan dat er geen of nauwelijks enige ontwikkeling is in de muziek. Toch? Als dat het geval is dan begrijp ik het niet. De mogelijkheden zijn onbeperkt en dus onuitputbaar. De grenzen die er zijn, en die in dit geval bepalen of iets "dood" is of niet worden bepaald door wat wij nu als "harmonisch" of "goed klinkend" vinden. Niet omdat alle mogelijkheden en interpretaties uitgeput zijn. Als iemand zegt "muziek is dood" dan betekent dat eigenlijk "mijn fantasie is dood".

90's party is een groot dood peerd...wordt wekelijks gegeven in allerlei zalen door het gehel land.
Opvolger van de 80's party
En wie weet kennen wij elkaar..ik ben die gast die altijd onwijs gaat staan hip-hoppen als er Snap gedraaid wordt.

olo @ opvolger van de 80's party

Voor jouw War of the Weirds boek zul je de gebruikelijke letters, woorden en zinnen hanteren, waarschijnlijk een traditionele hoofdstuk opbouw en dramatische ontwikkleing.

Waarom zou ik dat doen? Het enige waar je je aan hoeft te houden is grammatica. Zonder de gebruikelijke drama regels zou je nog een prima leesbaar boek kunnen schrijven. Feit is en blijft dat een octaaf al niet teveel noten heeft, en dat een aantal combinaties daarin ook nog eens vals klinken. Dan is de rek er gewoon sneller uit, en dat is geen kwestie van 'jij wilt het niet horen'.

De mogelijkheden zijn niet geheel onbeperkt vind ik. Inderdaad is de muziek erg afhankelijk van wat wij goed vinden klinken.
Misschien ligt het aan onze fantasie en zijn we nog niet klaar voor nieuwe voor ons goed-klinkende sounds....maar dan blijf ik me afvragen waarom het in de zwaar experimentele muziek ook behoorlijk stokt op dit moment.
anywayz ik ga douchen ik mag niet ruiken op mijn werk.

Het mooie van wetenschap daarentegen is dat dát in ieder geval níet dood is. Voor elk opgelost probleem dienen zich automagisch weer twee nieuwe problemen aan.

Verder is een akkoord natuurlijk gewoon een meta-noot, en een muziekstuk een sequentie van noten of meta-noten. Het aantal mogelijke sequenties is oneindig, dus we kunnen nog een aardig eind voort.

Vals klinken is enkel een opvatting Olaf.

Feit is en blijft dat een octaaf al niet teveel noten heeft, en dat een aantal combinaties daarin ook nog eens vals klinken.

Waarom zou je je beperken tot éen octaaf??? Een vleugel heeft 88 toetsen. En "vals" heeft te maken met stemming, niet met notencombinaties.

@Borgnine, misschien stokt het juist omdat we er nog niet klaar voor zijn?

Ach, een hoge c of een lage c, what's the difference ;-)

En hieperklik hier (wmv-alert / Firefox: rechtermuisknop & save) voor objectief waarneembaar vals!