Volgens onze Indiase vriend Shiv gaat het zo: de ouders zoeken een geschikte partner binnen hun eigen kaste: vaak is dat de dochter/zoon van vrienden, kennissen of zakenrelaties. Maar ze zoeken ook gewoon via de krant. Zo vind je hier in alle kranten ellenlange pagina’s met kleine advertenties waarin voor jongens en meisjes naar een geschikte partner wordt gezocht. Daarbij worden de kwaliteiten van de adverteerder schaamteloos dik in de verf gezet: de jongens zijn altijd slim, atletisch, hun inkomen wordt vermeld, hun lengte, hoeveel ze wegen én –natuurlijk- of er (door de ouders van de bruid) een bruidsschat (dowry) moet betaald worden. Wat overigens officieel verboden is in India, maar van dat verbod trekken velen zich niks aan. En als vanzelfsprekend staan de zoekertjes onderverdeeld per kaste. Die advertenties zijn vaak amusant en soms ook gewoon ronduit schrijnend door hun eerlijkheid. Neem nu deze uit de Times of India van twee weken geleden : “Jongen (27 jaar, 1,65 meter, 55 kilogram) uit goede familie (bouwonderneming), met goed inkomen en met medisch probleem, namelijk vroegtijdige ejaculatie, zoekt lieve bruid met soortgelijk probleem, of die anders gewoon niet in seks geïnteresseerd is.“

Minder grappig, maar wél erg eerlijk was de advertentie die ik vorige week las: “Jongeman (25, manager) met HIV zoekt bruid met HIV. Geen bruidsschat vereist.” Kortom, de druk om tussen je 25 en je 30ste te trouwen is erg groot, vroegtijdige ejaculatie, hiv of last van zweetvoeten: trouwen zal je. Maar zelfs als de ouders een goede partner hebben gevonden, moet er nog een laatste horde worden genomen: de astroloog moet de horoscoop van bruid en bruidegom trekken en uit die horoscoop worden 24 belangrijke punten geïsoleerd voor zowel bruid als bruidegom. Van die 24 punten moeten de toekomstige echtgenoten er minstens 18 hebben die ‘matchen’. Is dat niet zo, dan gaat de trouwerij niet door en wordt er verder gezocht. Die horoscoop wordt trouwens soms ook gebruikt als excuus als de ouders van de bruidegom de toekomstige bruid bij nader inzien zélf niet zien zitten; dan wordt steevast tegen haar ouders gezegd dat de horoscopen niet klopten.

De toekomstige echtgenoten hebben op dat moment elkaar uiteraard nog niet gezien, dat zou te eenvoudig zijn. Al wist onze vriend Shiv te melden dat daar, door de intrede van de moderne tijden, ook al verandering in is gekomen: nu durft het al wel eens gebeuren dat bruid en bruidegom elkaar een week voor het huwelijk een half uurtje mogen spreken. Niet dat ze dan een soort van vetorecht hebben, maar het vermijd in elk geval dat je je op de dag van de trouw een lekke hartklep schrikt als je vrouw haar sluier afdoet en je merkt dat ze een hazenlip heeft die ze verbergt achter een snor. Op het huwelijk dat we in Jaipur meemaakten keken zowel bruid als bruidegom in elk geval een beetje als een boer en boerin met kiespijn. De trouwerij was erg chique, op de grasvelden van een duur hotel: bruid en bruidegom waren dan ook Rajputs, de op één na hoogste kaste in India (na de Brahmanen, de priesterkaste). De bruidegom was van Jaipur, zijn bruid was ingevlogen uit Bombay. Ze kenden elkaar van haar nog pluim; hun vaders deden geregeld zaken met elkaar en dat is hier een uitstekende reden om in te trouwen.

Op het immense gazon van het hotel stond in een hoek een klein podium opgesteld, waarop het paar, wat onmiddellijke familie en een Hindu-priester een onduidelijk ritueel uitvoerden. Een ritueel dat de hele avond in beslag nam en waar af en toe een handvol mensen uit beleefdheid even naar kwam kijken. De overgrote meerderheid van de gasten stond namelijk aan de andere kant van het gazon; want daar was het lopend buffet (met zowaar non-veggie stuff op het menu: jochei! Én alcohol; jochei, jochei!!) Dat komt omdat de Rajput kaste vlees mag eten; het is een oude strijderkaste die, omdat ze vroeger oorlog moesten voeren en dus sterk moesten zijn, zowat alles mogen wat Shiva, Krishna, Vishnu en Brahman verboden hebben. Op het huwelijk dat we in Jaipur zagen, moesten de ouders van de bruidegom ook nog een laatste horde nemen: de eunuchen. Die travestieten/transseksuelen/outcasts, die vreemd genoeg al eeuwen geworteld zijn in de Indiase samenleving (ze noemen ze hier ook nog écht eunuchen), hebben namelijk de gewoonte om voor elk huwelijksfeest op te duiken en geld te eisen van de ouders. Als die niet betalen, beginnen de eunuchen voor de ingang van het hotel hun kleren uit te trekken en te flashen naar de genodigden, wat de ouders van bruid en bruidegom te allen prijze willen vermijden. Betalen voor een stripper om zijn/haar kleren aan te houden: kom daar maar eens om op het gemiddelde feest in Zepperen of Gorinchem!

Alain Grootaers