En toen kwam Google... Zeker in de beginjaren van Retecool waren er eigenlijk maar twee kranten die fatsoenlijk online waren: de Telegraaf en het Reformatorisch Dagblad (!). Dat was voor nu.nl een gat in de markt. Pas sinds kort zijn de meeste kranten redelijk online te vinden. Destijds was het gebrek aan fatsoenlijke online verslaggeving tijdens 9/11 voor Retecool reden om het dan maar zelf te doen). Een link naar het NRC, Trouw, Parool en de Volkskrant kan pas sinds kort, maar wel mekkeren dat kranten kapot gaan door de Internets. Ze hebben gewoon de boot gemist. Net zo als de muziekindustrie, die maar blijft vasthouden aan ouderwetse verkoopmodellen, terwijl de techniek wel verandert. Waarom kunnen pubers niet een platenzaak in lopen om vervolgens hun mp3-speler/mobiele telefoon voor een paar euro vol te knallen met muziek? Waarom moeten we per se plastic en papier kopen als we alleen muziek willen? (er begint heel langzaam verandering in te komen met diensten als spotify) Vroeger linkten we wel eens naar mp3tjes, nu is dat overgenomen door grote torrentsites en rapidshare logs. Dat is niet de schuld van de internetters. Net zoals dat nu.nl het krantengat vulde, bracht de muziekindustrie zelf hun distributeurs om zeep. In de begintijd van Retecool (toen zelfs het woord "shocklog" nog niet eens was uitgevonden, was het nog niet mogelijk om te reageren op een bericht. Terwijl reacties voor nieuwe bezoekers zorgen. Greymatter was één van de eerste cms systemen voor webloggers waarmee je reacties kon toelaten op je site. Helaas was greymatter zo brak als was en stapten we snel over op expression engine. Inmiddels draaien we al enkele jaren op originele blues-ware. Kranten laten pas sinds kort reacties toe, alleen gaat dat via zware moderatie. Ze kruipen dus wel langzaam richting weblogs toe, maar niet van harte. En waar we met z'n allen redelijk trots op mogen zijn, we hebben het Nederlands verrijkt met een enorme lading weblog-jargon, als reaguurder, lutser, extragratis, f5en, fotofucken, herfsten, olo, webdesing en ga zo maar door. Op naar de volgende tien jaar. Kijken we dan weer hoeveel er is veranderd.