Maar liefst 21 in 2010 tegen 3 in 2006. Weinig artsen zijn bereid tot euthanasie bij dementie.

'Weinig artsen zijn bereid tot euthanasie bij dementie.' Kwestie van een goeie huisarts zoeken die wel bereid is.

Ik weet niet of ik daar als huisarts aan mee zou werken. Je hebt een eed gezworen dat je niet meer leed veroorzaakt dan je voorkomt, en de vraag is of dat bij beginnende dementie het geval is.

Het mag alleen bij beginnende dementie. Dus op het moment dat het leed er daadwerkelijk is, mag het niet meer omdat je niet wilsbekwaam bent. Wat ik niet wist is dat een eerder opgestelde wilsbeschikking om in het geval van ondraaglijk lijden tot euthanasie over te gaan, dan ook geen waarde meer heeft.
NVVE veelgestelde vragen, vraag 1

Ik ben echt geschokt Meneer van Dale, als iemand dat zo expliciet aangeeft bij volle verstand dan ben je toch een lul als arts als je daar achteraf moeilijk over gaat doen zeg. Arrogant gewoon.
En dank voor de link. Heel goed om te zien dat iemand zo sterk kiest om niet als een waardeloos kasplantje te eindigen. Als mijn huisarts niet mee zou werken zou ik mijn motor zo tegen een betonnen muur parkeren met 160 km/u met een briefje voor hem in mijn borstzak als ik een diagnose dementie zou krijgen.

Als m'n ouwelui het ooit in hun hoofd halen om in zo'n staat over euthanasie na te denken maak ik ze hartstikke dood.

Het is natuurlijk de kwestie of er een markt voor is. Vraag en aanbod zeg maar. Zodra de verzekeraars instappen en de overheid meeglijdt past de moraal zich op natuurlijke wijze aan.

"Je hebt een eed gezworen dat je niet meer leed veroorzaakt dan je voorkomt"

Meer redenen om mee te willen werken heb je niet nodig, wanneer dementie eenmaal goed doorzet is het leed immers niet meer te overzien.

Er staat helaas niks van online maar een mooie docu is ontdaan van ton koole,

http://retro.nrc.nl/W2/Archief/Film/Rec/ontdaanx.html

gefilmd in het verpleeghuis waar mijn moeder werkte en de mensen in de film verzorgde.

Dank Frisco, die ga ik zeker kijken! Aangezien BBC iPlayer het hier niet doet, hierbij een downloadlinkje.

Zo, dat is vrolijk wakker worden op een zondagócht0nd!

Allemaal leuk en aardig, maar denken jullie ook even na over wat Jezus hier nou van vindt?

De pensioenfondsen zullen het toejuichen.

/crosstopic

En anders Anne Mulder wel. Dat mens zegt het zelf: ze deed NIKS meer. Nou, daar hoeft hij toch niet voor te betalen?

Alleen als er een dergelijke wilsverklaring en als er naar het oordeel van de arts daadwerkelijk sprake is van uitzichtloos en ondraaglijk lijden, mag de arts overgaan tot euthanasie.

Oftewel, je moet van tevoren uit je arts zien te krijgen wat hij of zijn verstaat onder 'uitzichtloos en ondraaglijk lijden'. Ik zou wel even cross-checken of-ie gelovig is, en of-ie uberhaupt wel eens euthanasie heeft verricht. Voor je daar tegenaanloopt.

“Allemaal leuk en aardig, maar denken jullie ook even na over wat Jezus hier nou van vindt?”
Hm, Jezus. Was dat niet die gozer die op z'n 33e voor euthanasie koos omdat hij wartaal uitsloeg?

Ik zeg niet ik er tegen ben, hoor. Integendeel. Ik zou het zelf ook willen, het is beter voor je waardigheid en de wijze waarop je herinnerd wordt,. en bovendien, je kunt gewoon op een coke-bender van twee weken, want daarna ben je toch klaar met je leven.

Ik weet alleen niet of ik het zou kunnen doen als arts. Kun je je 't niet voorstellen?

Die vrouw op de film heeft alleen maar een diagnose dat dementie er aan zit te komen. Is dat al ondragelijk lijden? Vraag je dan aan mij om jou dood te maken? Dan is het geen euthanasie, maar dan is het hulp bij zelfdoding.

Waar ik zeker wel tegen zou zijn is hulp bij zelfdoding buiten fysieke factoren om. Veel bejaarden in Nederland zijn oerdepressief door de omstandigheden waarin ze gedwongen worden te leven. Dat zij verlangen naar de dood zonder dat er sprake is van direct fysiek lijden is een gotspe.

Ergo: fysiek lijden is erger dan psychisch lijden?

Hmm, dan vraag ik me toch af waarom vrouwen meer last hebben van jarenlang kleineren dan van die occasionele stomp op het oog.

Het is maar een voorbeeld, hè?

@deafje: nee, want je zet op die manier de deur open voor bejaardenhuisconcentratiekampen, voor wanneer mensen niet meer in staat zijn om zichzelf zelfstandig te verzorgen. Die zijn hartstikke efficient, en na een half jaar heeft geen enkele bejaarde zin meer om door te leven en kiezen ze helemaal uit zichzelf voor euthanasie.

Wat gronk zegt.

Je kan niet heel gemakkelijk psychisch en fysiek lijden scheiden: mensen die jarenlang zijn gekleineerd zijn vaak ook ongezond van lijf en leden. Dat is geen astrale koehoorns-wijsheid, maar iets dat artsen nu steeds meer doen: dat onderscheid is niet zo sterk.

Wat je natuurlijk wel kunt onderscheiden zijn intrinsieke factoren en extrinsieke factoren. Je kunt iemand gek maken, of depressief, en 'm zo aanzetten tot zelfmoord. Er zijn meer regimes in de wereld die op die manier dissidenten op de knieën en uiteindelijk richting galg hebben gedwongen.

Het een gotspe noemen gaat best ver Horror. Mijn oma was er heel simpel in: als ik niet meer voor mezelf kan zorgen wil ik dood. Gelukkig voor haar heeft ze dat ook vol kunnen houden, ze is in een paar weken gestorven op haar 94ste met verzorging van de familie thuis.
Wie zou er niet depressief worden van compleet afhankelijk te zijn van anderen? Als je dat niet wilt, waarom mag je er dan niet gewoon uitstappen? Het is toch jouw leven?
Om daar nou meteen een misbruikscenario tegenover te zetten, ja dat zou misschien kunnen, maar op zich is een verpleegtehuis als laatste stap naar het graf echt gewoon nooit leuk te krijgen, dus ik begrijp het volkomen als je die stap wilt overslaan.

Ik vind het een gotspe als je mensen geestelijk laat versterven in een tehuis waar je in je eigen vuil blijft liggen, waar je pyjamadagen hebt omdat er niet genoeg handen zijn om je aan te kleden, waar je voedsel uit een trog krijgt en waar je wordt toegesproken als een begonia met downsyndroom.

Dat jouw oma dat niet wil, prima. Laat haar vooral haar eigen keuze daarin maken. Maar dat anderen die die keuze niet willen maken depressief worden omdat we geen prioriteit geven aan de kwaliteit van leven van ouderen die niet meer zelfstandig kunnen wonen? Ja, dat noem ik een gotspe. Tot de fucking macht wantoestand.

Ondraaglijk lijden, alleen al het feit dat men denkt dat er een meetpunt is. Lijdt u, oh, maar dat is nog niet genoeg. Lijden zul je, ondraaglijk...
Dan mag er (theoretisch) euthanasie worden gepleegd.
Met praktische zaken houdt men zich veel minder bezig, want "de cijfers" zeggen dat het de goede kant op gaat, dokters werken vaker mee.
Behalve voor dat andere deel van die cijfers. Zij waar de dokters niet meewerken, blijven ondraaglijk verder leven, dement of niet.

Nogmaals, ik ben een grote voorstander van assisted suicide, maar niet in de stijl van de pil van Drion.

Wees eerlijk: wie zou hier nog leven als je een pil onder handbereik had waarmee je simpelweg pijnloos een einde kon maken aan je leven? Vooral omdat je doorleven op dat moment als ondraaglijk lijden beschouwt?

Ik ben geen tobber, integendeel, maar ik had de volwassen leeftijd niet eens bereikt. Ik was al twintig keer dood geweest.

Ik vind dat iedereen het recht heeft op een waardige dood, en een waardig einde aan het leven. Maar niet zomaar. Ga eerst maar eens langs bij een goeie psychiater om eens te kijken of je niet gewoon een chemische onbalans hebt, praat met een goede maatschappelijk werker over de praktische zaken om te kijken of die niet op te lossen zijn. Eenzaamheid, verrommeling, schulden, verveling, het lijkt soms onoverkomelijk en uitzichtloos allemaal. En laten we wel wezen, wij joodse hogeropgeleide blanke maatschappelijk redelijk geslaagde internetdivertatiezoekers zijn daar niet de grootste slachtoffers van.

Van de week nog sprong een asielzoeker uit Sierra Leone van het balkon, hier. Het schijnt dat hij al zo lang kampte met zijn oorlogstrauma's, maar dat de wachtlijsten zo lang waren dat niemand met hem is komen praten. Tegen de tijd dat het mocht was het te laat: hij zat in een schulp en wilde die hulp helemaal niet meer.

Was zijn lijden ondraaglijk? Waarschijnlijk was het erger dan mijn bevalling. Was het uitzichtloos? Ook. Is het begrijpelijk dat hij dood wilde? Natuurlijk.

Maar daarom is het nog wel een gotspe.

maar ik had de volwassen leeftijd niet eens bereikt.

Dat valt me dan toch tegen, qua inventiviteit. Ook zonder pil van drion kun je jezelf van kant maken. De gaskraan open, een plastic zak over je hoofd, jezelf ophangen aan een sjaaltje wat je aan 't plafond hebt gespijkerd, heel, heel veel alcohol, 'down, not across' met het messenblok als je dat aandurft, etc.

Ik denk wel dat zo'n pil ervoor zorgt dat je het langer uitzit dan anders. Omdat het een optie is. Je kunt kiezen wanneer je 'm gebruikt. Met euthanasie zit je toch al snel in een 'het gaat nu wel weer even maar vooruit dan maar'-situatie.

Ik vraag me trouwens wel af, als je dement bent, of je dan nog weet waar je je pil van drion hebt gelaten.

De ellende is dus dat zo'n pil-van Drion niet samengaat met Alzheimer. Je zou juist een soort dodemansknop moeten hebben: als je hem vergeet ga je dood.
Maar als dat voor mij zou gelden zou ik ook al twintig keer dood geweest zijn.

Het enige probleem is: het vinden van een goede psychiater is bijkans net zo moeilijk als het - voor een gewone, hogeropgeleide, blanke, niet joodse internetdivertatiezoeker althans - lezen van het originele Oeralindaboek.

Dat valt me dan toch tegen, qua inventiviteit.

Oh ja, ik ben zeker te lui en te a-technisch om me van kant te maken. Een beetje bangig ook: straks mislukt het en zit ik in een rolstoel. Of veroorzaak ik groot verdriet bij degene die me vindt. Of iets anders.

Ja, ik weet het, blijkbaar zijn mensen die echt dood willen helemaal niet met dat soort dingen bezig, die dóen het gewoon. Maar een deur naar buiten, tegen vrijwel geen emotionele kosten? Ik had 'm al genomen denk ik. Jullie niet? Dan ben je evenmoediger dan de meesten van ons, gok ik zo.

Of lamlendiger. Tijdens m'n studie heb ik anderhalf jaar depressief rondgelopen, en op een gegeven moment kwam ik terug van 't centrum en merkte ik op dat die drukke kruising waar ik wel vaker langskwam, waar de ene na de andere vrachtwagen langsdenderde, eigenlijk best te doen was om zelfmoord te plegen. Het enige wat ik hoefde te doen was even met m'n fiets naar voren rijden op het moment dat d'r zo'n twintigtonner aakwam. En ja, dacht ik, dat kan. Alleen is het wel zo definitief. En je moet er iets voor *doen*. Plus dat je ergens vaag in je achterhoofd het besef/de hoop hebt dat het ooit eens beter zal gaan. Wat nog best lang duurde.

Och nee, ik ben meestal acht biertjes verder en om kwart over pakje rode Gauloises, onder het juk van goed gezelschap, weer zo gelukkig als een verdronken watertor.

Alcohol doet het inderdaad ook best goed als antidepressiva.

'Weinig artsen zijn bereid tot euthanasie bij dementie.' Kwestie van een goeie huisarts zoeken die wel bereid is.

Tegen de tijd dat je die gevonden hebt ben je al zo dement als een deur en vergeet je bij wie dat ook weer was.

Even uit de praktijk van de kant van de huisarts. Frau Zwaar kan er over mee praten uit de praktijk.
Huisartsen de zwarte piet toeschuiven is wel erg makkelijk. Het probleem is dat er -omwille van de zorgvuldigheid- een enorme waslijst aan procedures voor hen vast zit. Dat is meer dan het invullen van een formuliertje.
In nagenoeg alle gevallen krijg je nog te maken met de juridische kant. Aangifte, formaliteiten, gedoe. In de huidige werkdruk die huisartsen hebben zit je daar niet echt op te wachten.
Fijn als je in de wachtkamer zit en er komen 2 agenten binnen die even met de huisarts gaan praten.
Chapeau voor de gevallen waar men wel het verhaal helemaal heeft afgerond (en zorgvuldig). Het is in dat geval een groot stuk durf en moed wat er achter zit. Geen huisarts ziet graag zijn eigen patiënten vroegtijdig uit het bestand geschrapt worden.

Hier de link naar de docu van Terry Pratchett: http://www.youtube.com/watch?v=slZnfC-V1SY

Pats, pots van gebakken wegens te goed. Dnak, Aameienijs

Kijk, zo'n Jake is nog eens een jongen van stavast. Die draait er niet omheen, maar bakt gewoon een pots. Topshit.

Uit pure Hollandsche klei geboetseerd die Jake. Heeft nog met zijn vinger in de dijk gestaan. Wat zeg ik?! Heeft persoonlijk de waterlinie aangelegd met alleen een roestig oud zakmes.
Jake versloeg de Spanjaarden bij Den Briel met louter en alleen zijn verschijning op het strijdtoneel. Heden ten dagen zou Jake in zijn eentje het midden oosten vraagstuk oplossen. Jake is de verpersoonlijking van de superheld. Alleen Jake hoeft geen cape en lycra catsuit, hij is zo al heerser genoeg.

Ik weet niet precies waarom, maar ik vind 't een vorm van westerse decadentie. En misschien heeft het verhaal van Horror daar ook wat mee te maken.

Daarnaast, de drempel om euthanasie te plegen wordt steeds lager. Straks druk je al een pil in je harses als je kwartaalcijfers een beetje tegenvallen.

@gronk...i feel you.

Had ooit dezelfde hersenscheet. Negeren en doorgaan was ook mijn redding. Maar goed, ik heb een geval in de familie meegemaakt.
Als alles tegelijk komt, parkinson, depressie en dementie, dan is er al snel niet veel meer aan. je kan gaan zitten wachten op je dood, waarvan al vast staat dat het niet erg prettig gaat worden, of je neemt de pil van Drion.
Die er nog niet is.

Met andere woorden, ik ben helemaal voor euthanasie, mits er goede motivatie achter zit. En huisartsen, eventueel in overleg met een therapeut, kunnen dat best inschatten lijkt me.

@DDWW: klopt. Als twintiger weet je dat je nog een heel eind voor je hebt liggen. Allicht zitten daar betere periodes tussen.

Maar als je 70 bent, je sowieso al wat zwaarmoedig bent aangelegd en je krijgt last van ouderdomskwaaltjes of je maakt een beroerde smak waardoor je een half jaar aan het recoveren bent van een gebroken arm, dan moet je wel uitkijken dat je jezelf niet de euthanasie in laat lullen. Want d'r zijn ook bejaarden die het daarna nog vijf jaar uithouden. En voor dat soort gevallen is 't toch wel zo prettig als je een niet al te meegaande huisarts hebt.

Daar had ik helegaar niet bij stilgestaan, dat je door ze in een uitzichtloze situatie te brengen, bejaarden er toe aan zou kunnen zetten dat ze zo'n pil nemen, terwijl ze dat misschien anders niet zouden doen... Moeilijk moeilijk...

Je hebt toch ook nog familieleden, die een al te makkelijk wegteren van bejaarden moeten kunnen tegengaan? Als die er niet zijn, of niet bereid zijn, is dat juist weer een extra reden om er uit te stappen met zo'n pil. Zelf zou ik er ook mee ophouden, als ik 75-80 zou zijn, in een tehuis zou zitten, en er onvoldoende mensen nog om me geven.

Verder blijft het toch je eigen keus, wat de motivatie ook is. Maar een nadenk-periode van 5-10 dagen lijkt me toch wel zinvol, voordat je zo'n pil kunt ophalen. Kan me wel moeilijk voorstellen dat je op jongere leeftijd je zo ellendig voelt, dat je er mee wilt stoppen. Als ik het zou doen, dan niet met een pil, maar met een bomgordel, en een paar klootzakken meenemen die ik verantwoordelijk acht voor m'n shit.

Ik ben al drie keer in mijn leven in de luxepositie geweest dat ik voor iemand de mantelzorg kon doen. Kón doen, ja, omdat ik flexibele uren kon maken, omdat ik kon telewerken, omdat ik een supportnetwerk had waarop ik kon terugvallen.

De meeste mensen hebben die luxe denk ik niet. Voor de hypotheek en de kinderen moet je al beiden verdienen, het weekend is huishouden en andere verplichtingen.

Een dementerende kun je nog geen minuut alleen laten, naar de wc gaan is schermpje van cam mee. Dementerenden lopen weg, raken kwijt, laten een pan op het vuur staan. In het tweeverdienersmodel kun je dementerenden eenvoudigweg niet opvangen. Laat staan als er nog een ander afhankelijk gezinslid is: zelfs met een goeie stevige baby en een dementerende in één ruimte loop ik de hele dag op adrenaline.

Het wordt erg lifeloggen zo, maar dat is een gegeven bij dit soort emotionele onderwerpen. Over deze zaken valt nu eenmaal geen discussie te voeren op grond van cijfers en grafieken en economische afwegingen.

Maar bij dementie is het toch juist vrij 'gemakkelijk', de keuze voor euthanasie? Je takelt alleen maar af, er is geen hoop op genezing, en op een gegeven moment verlies je naast je geestelijke vermogens je waardigheid. Daar speelt niet mee dat je een bejaarde in een tehuis dirigeert richting euthanasie. Dementie is voor mij *het* ouderdomsschrikbeeld. Ik zou dan denk ik hetzelfde handelen als die mevrouw, liever te vroeg dood, dan te laat je wilsbekwaamheid verliezen, en niet meer kunnen/mogen kiezen. Maar niet alleen voor mezelf, toen bij m'n ouders terminale kanker werd geconstateerd, was, na de schok en verdriet, toch ergens mijn gedachte ook 'godzijdank, *geen* dementie!'

Sjaak, wat je om 20:30:59 lulde vind ik toch wel een grensgeval hoor. Je kúnt je babyboomerfrustratie ook te ver doorvoeren.

Huh @Deaf? Ik zei alleen maar dat ik een nieuw gezichtspunt had opgedaan. Hekel aan babyboomerts als ik heb, ze massaal een pil van Drion door de strot douwen is ook weer niet mijn ding.

Je hebt toch ook nog familieleden, die een al te makkelijk wegteren van bejaarden moeten kunnen tegengaan?

Je hebt ook familieleden die na drie weken mantelzorg zeggen dat pa of ma 'lastig' is, en dat d'r maar een eind aan moet worden gemaakt. Want ze willen wel nog met varkansie dit jaar. En nu brengt het huis nog wat op.

Zeg maar dag tegen Stopa en Stoma dan...