Oh joy. Als binnenkort iedereen in de DNA-databank zit, is er een redelijke kans dat wanneer er na een misdrijf geen enkel spoor is behalve DNA, u de bak in draait voor iets wat u niet gedaan heeft. Dit omdat het NFI bij DNA-onderzoek uit gaat van minstens 10 loci waar de FBI over zegt dat er een kans van 1:113 miljard is dat die 'toevallig' overeenkomen. Kathryn Troyer, een laboratoriumanaliste in de US van A denkt hier anders over. Zij haalde een DNA-profiel door de database van Arizona: 'Among about 65,000 felons, there were 122 pairs that matched at nine of 13 loci. Twenty pairs matched at 10 loci. One matched at 11 and one at 12, though both later proved to belong to relatives.' Honderdtweeëntwintig matches van maar liefst negen loci op vijfenzestigduizend profielen! Dat is 1:532, niks 1:113 miljard! En dan heb ik het alleen nog maar over degenen die op negen punten matchten. Bent u daar nog, meneer Buma? Grof gerekend komt dat bij een bevolking van 16 miljoen op zo'n 30075 mensen die een moord kunnen plegen die u of ik kan gaan proberen uit te leggen aan de OvJ van dienst. Ik voel me ineens stukken veiliger! Uiteraard doet de FBI het voorkomen alsof er niets aan de hand is. Het onderzoek van Troyer Wordt door hen nietzeggend en onwaar genoemd. Frappant is echter wel dat het lab waarvoor Troyer werkt op de vingers is getikt door diezelfde FBI, omdat ze naar buiten kwamen met de resultaten. Nu is een DNA-match an sich geen bewijs voor schuld, maar lastige vragen of ontboden worden op het pliesiebureau is na een match wel te verwachten. Als ze niet met een arrestatieteam je deur inbeuken. DNA is dus wel uniek, maar een profiel toch zeker niet. Zoals behanger me al zei vanmiddag: 'tot het moment dat DNA de status heeft van een vingerafdruk, hou ik mijn kaken op elkaar. Letterlijk.' Hier sluit ik me volledig bij aan.