Niet al die cluster-bommen ontploften en het gevolg is dus dat je in Laos beter op de weggetjes blijft, want één misstap kan je letterlijk een been en je ballen kosten. Sinds 1975 hebben ze hier een communistische staatsvorm en dat heeft het land lang in een soort van winterslaap gehouden. Vandaar ook de rust en het totale ontbreken van enige vorm van visuele vervuiling. Stilaan komt daar verandering in; naar het voorbeeld van China en Vietnam evolueren ze hier ook naar die vreemde Oosterse tweedeling: economisch kapitalistisch en politiek communistisch. De partij is dus in Laos alomtegenwoordig en dat merkten we meteen op onze eerste fietstocht door het stadje waar we nu al enkele dagen zitten, Luang Namtha, in het noorden van het land, dichtbij de Chinese grens.

We stootten namelijk in een buitenwijk op het gebouw van de Revolutionair Laotiaanse Jeugd. De jongerenafdeling van de partij, zeg maar. Vanuit de openstaande ramen knalde ons een geweldig vals gezang en rare orgelklanken tegemoet. Binnen zagen we een vijftiental mensen een vreemde dans uitvoeren, waarbij ze rond elkaar draaiden en sierlijke bewegingen maakten met armen, handen en vingers. Een feest! Wij daarheen uiteraard. Al snel kwam een partijlid ons hartelijk tegemoet. Of we niet wilden binnenkomen om een glas mee te drinken? Binnen bleek al snel dat de Revolutionair Laotiaanse Jeugd niet veelt verschilt van de gemiddelde jeugdsoos in Turnhout of Delft: lege literflessen Laotiaans bier (Beerlao genoemd) alom en alle kerels en meiden flink in de olie. Het bier werd geserveerd met op de bodem van het glas een vingerdikke laag zout. Nu durven wij in België wel eens een citroenschijfje in een glas witbier van Hoegaerden gooien, maar dit had ik nog geproefd. Het zal wel ergens goed voor zijn, maar lekker was het in elk geval niet en het beantwoorde ook niet geheel aan mijn idee van een zoutje bij de pils.

Intussen wisselden de jonge partijleden elkaar af aan de microfoon om een liedje te zingen, daarbij begeleid door een man aan een orgeltje. De orgelman probeerde cool te kijken en deed alsof hij zich geweldig inspande, maar het resultaat was niet navenant. Ik dacht eerst dat het een beetje vreemd klonk omdat het nu eenmaal Laotiaanse traditionele muziek of zo was, maar na een tijdje kon ik maar één conclusie trekken: dit waren een hoop heerlijk dronken mensen die zonder gène vals zongen! Denk je dat je eindelijk voor een jaar Pop Idol achter je hebt gelaten en krijg je dit! Het ergste moest echter nog komen. Ik had mijn glas zoutbier na één slok stiekem opzij geschoven, maar dat was buiten mijn buurman gerekend. Die vulde het glas tot aan de rand bij, kwakte er nog een handvol zout in en bracht een toast uit op mijn dochter, mijn vriendin en mezelf, op het Belgische volk, het Nederlandse volk, het Laotiaanse volk en de eeuwenoude vriendschapsbanden tussen die al die landen. Waarna iedereen verondersteld werd zijn glas ad fundum te ledigden. Hij klokte zijn bier grijnzend achterover, ik deed hetzelfde, een beetje schaapachtig glimlachend. Waarna een gejuich opsteeg en onze glazen opnieuw werden bijgevuld met -jawel- zout en bier.

Toen ik hoofdschuddend opstond en zei dat ik zoveel aandacht echt niet verdiende, werd ik meegetroond naar de microfoon. Ik dacht dat er weer een officiële partijspeech over de vriendschap tussen de Belgische en Laotiaanse kameraden zou volgen, maar onze zatte vriend gerekend die wilde dat ik een typisch Belgisch-Nederlands lied zou zingen. Weigeren was geen optie. Ik bedacht dan maar dat die Revolutionaire jeugd vast wel iets van de ouwe linksige Nederlandse groep Bots kon smaken en hief het toepasselijke drinklied "Wat zullen we drinken?" aan. De orgelman voelde zich een beetje buitenspel gezet en viel meteen nijdig in, zich geheel niet storend aan maat of toonhoogte. De Revolutionairen vonden het allemaal erg lollig en klapten mee op de -nou ja- maat. Mijn dronken vriend pleegde zelfs een dansje. Jakobien heeft daarna ook nog enkele Carole King-nummers geweld aangedaan en toen besloten we dan het welletjes was. We vreesden om ook nog de lokale delicatesse voorgeschoteld te krijgen: knapperig gebakken larve van de bamboevlinder. We werden uitgezwaaid door de almaar enthousiaster wordende Revolutionairen, een Beerlao in de ene en een zak zout in de andere hand. Maar kijk vooral zelf (op eigen risico), want Jako heeft alles gefilmd. Met haar fotocamera weliswaar, dus let niet op de kwaliteit. Van de beelden, maar vooral van het geluid. (excuses voor het postzegelformaat, uploaden van grote bestanden vanuit Loas gaat toch wat minder makkelijk)

Alain Grootaers