Toen IJsland failliet ging werd er van alle kanten druk op ze uitgeoefend, met name door Nederland en Groot-Brittannië om er voor te zorgen dat de gedupeerde spaarders hun geld terug zouden krijgen. Er werd ze toen voorgehouden dat de enige manier waarop dat mogelijk was als, onder andere, de Europese Unie hun schuld zou overnemen. In het kort zou het er op neerkomen dat per hoofd van de bevolking de IJslanders voor de komende 15 jaar € 100 per maand mochten ophoesten voor een schuld die door bankiers was veroorzaakt. In plaats van zich de arm op de rug te laten draaien hebben de IJslanders collectief de middelvinger opgestoken naar Europa. Meteen werd de lening van het IMF ingetrokken en zoals Grimson zegt: “We were told that if we refused the international community’s conditions, we would become the Cuba of the North.  But if we had accepted, we would have become the Haiti of the North.”. In IJsland vinden ze het, heel gek, te zot voor woorden dat de burger mag opdraaien voor gespeculeer van private ondernemingen. Zoals het gelinkte artikel al stelt, is het rond de ontwikkelingen in dat land echter angstvallig stil. En dat geeft te denken.