Linkdump
Schoolvoorbeeld van ironie

Micha Wertheim is cabaretier. Wellicht kent u hem. Ik was vorige week bij zijn voorstelling "Voor de grap", die voornamelijk ging over het niet snappen van ironie. Dat was natuurlijk naar aanleiding van een eerdere show, waar bezoekers boos wegliepen toen Wertheim een paar grapjes maakte over gehandicapten. De cabaratier heeft in zijn nieuwe show, naar mijn idee, getracht om toe te lichten wat humor is, waar de grenzen liggen en heeft op bijzonder intelligente wijze aangetoond dat je over ironie ook ironisch kan zijn. Als je bijvoorbeeld zegt: "Ik en mijn vriendin proberen al een tijdje een mongooltje te krijgen. Een paar keer is het mislukt, en hebben we zo'n normaal kindje moeten laten aborteren", dan is dat uiteraard bedoeld als een twist, als een manier om het herkenbare om te draaien, zodat er een 'aha-momentje' ontstaat. Dat snapt elke... nou ja, u voelt 'm. Maar in Mijdrecht voelde men 'm niet. Paul Bosman en vier anderen zijn tijdens de show van Wertheim opgestapt, omdat ze de grappen onsmakelijk vonden. Ten eerste: als je dit soort grappen niet kan waarderen, wat doe je dan bij Micha Wertheim in het publiek? Je gaat toch ook niet in een reuzenrad zitten als je hoogtevrees hebt? En ten tweede: hoe ontzettend, ontzettend, ontzettend dom moet je zijn als je niet door deze grappen heen kan kijken en inziet dat Wertheim het hier heeft over de zin en onzin van abortus en op geen enkele manier kwetsend wil zijn ten opzichte van mongolen. "Pardon: kinderen met het syndróóm van mongool", zoals Wertheim het noemt. De domheid der mensen is cyclisch.  

Linkdump
Na vele jaren is het iemand eindelijk gelukt om échte ironie te verwerken in de lyrics van "Ironic".