Wat bezielt mensen toch om letterlijk elk sneu detail uit hun leven online te zetten. En waarom doen ze dat hun kinderen aan? Wat mij betreft valt deze muk onder ouderwetse kindermishandeling. Men zou deze kinderen tegen hun eigen ouders in bescherming moeten nemen. Een schandaal is het. De sneuheid druipt er in ieder geval met lange snotterige stralen vanaf.
Update: en nog een peuter.

In India is een groot onderzoek gedaan, waaruit blijkt dat meer dan de helft van de kinderen in India wordt misbruikt. Schokkende aantallen! Wat me echter ook zorgen baarde, is de respondentenpopulatie: kinderen van 5 tot 18. Dat deed me meteen vermoeden dat we te maken hebben met de Indiase equivalent van de Bolderkar Affaire, waarbij het leek alsof een halve school seksueel was misbruikt. Je hebt een groter risico op False positives als je kinderen ondervraagt dan wanneer je ex-kinderen vraagt over hun verleden. Anderzijds komt het ook voor dat slachtoffers niks willen zeggen. Interessant is het vergelijk met eerdere onderzoeken. Ik kom daarbij cijfers als 'minstens 25% van de kinderen onder de 16' tot 45% tegen, en zelfs artikelen die beschrijven dat het eerder regel dan uitzondering is (zie tweede hoofdstuk). Dus dit nieuwe onderzoek is niet zo heel erg out of line met wat er al bekend was. Voor de VS zijn de cijfers volgens het laatst gelinkte artikel: 30% jongens, 40% meiden. In Nederland is het kennelijk ongeveer 15%. Dus, bolderkar-effect of niet, kindermisbruik komt in India echt erg vaak voor.

Sire probeert met de campagne "Ik zie ik zie wat jij niet ziet" de aandacht te vestigen op kinderleed in Nederland. Zo worden er jaarlijks 80.000 kinderen mishandeld, zijn er 100.000 kinderen slachtoffer van seksueel misbruik, overlijden er jaarlijks 50 kinderen aan de gevolgen van mishandeling en wonen er meer dan 5000 kinderen op straat. Reden genoeg dus om daar een campagne voor te starten en Sire doet dat met deze intens mooi gebouwde en geproduceerde site.