De Tweede Wereldoorlog was onder Sovjetische schilders een belangrijk thema. Zeker omdat de meeste schilders tijdens die oorlog vochten voor hun vaderland, maar ook omdat de "Grote Patriottische Oorlog" zich in de Russische ziel heeft gebrand. Het in de Sovjet-Unie verplichte sociaal-realisme verleent de schilderijen een bijna buitenaardse schoonheid, ondanks het verschrikkelijke onderwerp. Het formaat (de meeste doeken zijn meters bij meters) maakt ze overweldigend, voor diegenen die ze in het echt kunnen bewonderen.

Alles wat de mens maakt en wat mooi is, is kunst. Tenminste, dat denkt men al eeuwen. Maar juist de makers denken daar vaak anders over. Kunst moet shockeren, verwarren, mensen laten nadenken!
Tegenwoordig zijn er natuurlijk heel veel kunstenaars die proberen te shockeren of in ieder geval controversieel te zijn. Maar al in 1928 dachten de Spaanse kunstemakers Luis Buñuel en Salvador Dalí al, dat kunst niet mooi hoeft, dat mag ook best abject en infaam zijn. Daarom maakten zij de film Un chien andalou. Een achtbaan met een aaneenschakeling van smerige en onbegrijpelijke beelden. De film veroorzaakte destijds een hele rel. Van klachten bij de politie tot kamervragen; "Jeert, doe er wat aan!". Nu is het een standaardwerk dat je gezien moet hebben.
Kijk die film en zie dat vernieuwend bezig zijn tegenwoordig eigenlijk best achterhaald is.         

Olly Moss is een heersende illustrator/designer. Zijn website met portfolio alleen al is het waard om eens door te bladeren. Zijn Flickr ook eigenlijk. U heeft vast wel eens geLOLed om zijn FINNISH HYMN!!. Of volgt zijn blog. Als plebs-krantje Metro aandacht aan hem besteedt, zou je toch zeggen dat je er op zijn minst van gehoord moest hebben. Toch wil ik wijzen op een klein meesterstuk waar hij 6 maanden aan heeft gewerkt en vorige maand in een galerie in LA heeft gehangen: zijn serie illustraties genaamd Paper Cuts. Herkent u ze allemaal?