WFMU, het geweldige blog van een dito New Yorkse radiozender, heeft een klassieker van Nederlandse bodem online gezet: "Crackle" van Michel Waisvisz.
Terwijl in de zeventigs de synthesizers steeds makkelijker bespeelbaar werden ("straks kan iedereen muziek maken"), maakte Michel Waisvisz synthesizers die onbeheersbaar zijn. Ze zijn zo gevoelig voor aanraking dat een melodietje spelen meer zelfbeheersing vergt dan je als mens ooit kunt opbrengen. Het voordeel daarvan is dat het apparaatje zo zeer geschikt is voor het verklanken van gebaren. Het is zeer expressief. Op "Crackle" herken je de hoekige, schokkerige motoriek van de maker.
Dat wil niet zeggen dat Michel in 1978 een ontoegankelijk piepkrakknor-album afleverde. Ik word zelfs vrolijk van die geschifte kanariegeluiden. Er staan aardig veel melodiën op, af en toe een beetje lullige doe hetzelf melodiën eigenlijk, zoals past bij de punk-tijdgeest. "Crackle" is niet zo'n zure, serieuze plaat zoals de componisten van "Nieuwe Muziek" in die tijd maakten. Bij Waisviz vind je geen gulden snedes in de tijdsstructuur, geen schier-onspeelbare partituren waar musici maanden op hebben gestudeerd. Crackle is live.
Voor de mensen die toch zeggen "Dit is geen muziek": u bent niet de enige. Toen Michel een keer 's nachts in de Ardennen in de bossen met een synthesizer werd betrapt door de politie, lukte het niet om de agenten ervan te overtuigen dat hij geen data naar de vijand stuurde, maar dat hij muziek maakte. Hij werd gelukkig toch vrijgelaten.

1996. Nadat ik een hele avond had zitten monteren met tapesnippers liep ik naar huis. Onderweg zag ik een stuk 1 inch brede audiotape in de bosjes wapperen. En meer... en meer... Ik dacht: "als er zoveel tape ligt moet er ook een reel liggen. En die vond ik. Een flinke grote Ampex reel met een paar kilo professionele audio tape er om. Hij zag er nog goed uit, geen krassen op het aluminium. Dus moest er ergens ook een doos liggen. Op die doos stond met potlood: "Kontakte".  meer...

Commodores zijn nog steeds stoer (archief), maar je zou bijna gaan terugverlangen naar die ZX spectrum voor die drummodule.
En geheel ongerelateerd: Galactic Fractures is een fijn muzieklog voor funkplaatjes.

Wat Mr Twig is voor Southpark, is Barefiles voor de Engelse radio. Als er een mix is uitgezonden, is ie hier vrijwel onmiddellijk daarna te downloaden. Er staat ondermeer veel dubstep, wat heeft geholpen het genre groter te maken dan een obscure muzieksoort in een enkele donkere Londense club.

Plork is het studenten-laptoporkest van de Princeton universiteit. De computeristen spelen gegarandeerd strak, omdat de laptops op elkaar synchroniseren via een wifi netwerk. Net als bij een traditioneel orkest waarin ieder in instrument zijn eigen klankbron is, spelen de computeristen niet via een PA, maar ieder via hun eigen kekke speakertje. Dat levert een rijke klank op. Uit de open dir presenteert Retecool u een filmje met Dan Trueman en Zakir Hussain ^wiki en een filmpje met een stil begin.
Dan Trueman is geen onbekende in de electronische muziek. Veel laptopartiesten gebruiken software van hem. Hij vindt dat electronische instrumenten een menselijke interface moeten hebben en hun eigen klankbron moeten zijn. Dat komt tot uiting in de electrische viool die hij bouwde. Filmpje, site.

3FM heeft sinds gisteren een nieuw wapen ingezet in de wapenwedloop om de hardste zijn in de ether. Ze hebben nu duidelijk wat luidheid gewonnen ten opzichte van de concurentie, door dit apparaat van 14 duizend dollar (hoeveel?) in te zetten, een apparaat met maarliefst 60 parameters om over te wikken en te wegen. Want niet alleen de keuze van de plaatjes en de jingles bepalen het karakter, ook de nabewerking draagt bij aan de vormgeving van een radiostation. De frisse Van Inkelsound schijnt nu wel een tikkie doffer en wat braver geworden te zijn, volgens de techneutici. Is jullie iets opgevallen?