Je ziet ze wel eens hangen, van die briefjes aan lantarenpalen en op ramen, waarin een radeloos baasje vraagt of iemand zijn of haar poes heeft gezien. Heeft geen zin, want de kans is bijzonder klein dat poekie, pluisje, of zwartje nog gevonden wordt. Waarschijnlijker is het huisdier door een lid van de Koninklijke Nederlandse Jagersvereniging naar de eeuwige jachtvelden geschoten. Dat doen ze namelijk zo'n 13.000 keer per jaar, oftewel, meer dan 35 keer per dag. Het barst volgens deze club namelijk van de zwerfkatten in Nederland en die zijn uitermate schadelijk voor het natuurlijk evenwicht. Maar, zo zeggen ze bij de KNJV, vergissingen worden er vrijwel niet gemaakt: “...Onze jagers gaan niet op pad om katten te jagen...”. Overigens worden de dieren, na ontvangst van een handje hagel in hun flank, niet gecontroleerd op het hebben van een chip.

Linkdump
o, zo'n poes.
 

Linkdump
suiker is heel slecht voor de poes

Linkdump
Gekke wezens, meisjes met poezen.

Linkdump
ondersoort van de speakerkat.

Linkdump
Je weet toch...

Linkdump
Schattig!

De volgende drug die aan de opiumlijst zal worden toegevoegd is Salvia. Het geeft blijkbaar een korte, hevige, maar zeer oncomfortabele trip. Men maakt zich zorgen om de duizenden tripvideos op Youtube. (NY Times, login?) De lange termijn effecten schijnen vooral te zijn dat mensen het experimenteren met drugs meteen definitief afleren. En een verbod is natuurlijk onzin, want op Salvia kun je zelfs prima autorijden.
Terzijde: Zweedse politie vind heel veel verbazende wietplanten. Riiight.

J. Perthold was benieuwd waar zijn kat zoal naar toe ging. Daarom kocht hij een mini camera en knutselde daar een chip bij die elke 2.5 minuut de camera aanzet, een foto laat nemen en weer uit zet. Hij bond het cameratje in een waterdichtdoosje aan zijn kat en tot zijn verrassing blijkt zijn kat op plekken te komen die hij zelf niet kent.

Oxysept heeft laatst twee weken op een poes mogen passen en dat valt nog helegaar niet mee: "... “Ja, het is nogal een pittig beestje,” zei ik half-verontschuldigend, half-trots. “Inderdaad,” zei de dierenarts, “ik roep er wel even wat collega's bij.” Ze pakte een telefoon, toetste een nummer in en riep: “Kunnen jullie even helpen met een kat vasthouden?” Twee seconden later kwamen er vier leuke jongedames de behandelkamer in. “Eh, wat is precies dat nummer dat u net belde?” vroeg ik, maar de dierenarts was alweer op Casper geconcentreerd..."