Driewerf Hulde aan de Poolse klussers van Hipopotam Studio, die een fiks aantal über-retro LCD-spelletjes uit de eighties op allerlei braderiën en rommelmarkten in het Oostblok hebben opgedoken. Vervolgens hebben ze deze op een HD scanner gelegd, en voor uw en mijn urenlange vermaak het resultaat online geknald. Hoe bruut heersend nostalgisch is dat dan?! Zie ik daar Donkey Kong?  En The Terminator? Heerlijk ouderwets in monochrome grafics, 4-bits en in fel-realistische 2D. Gezien uw demografische kenmerken, lieve retecoollezertjes, -en daarmee bedoel ik dat u een Geek bent van middelbare leeftijd-, vrees ik dat u de rest van de maand hier wel zoet mee zult zijn. 

Linkdump
'Because our staff are happy to eat food sprayed with fewer chemicals'

Linkdump
Opdat wij al de keren dat wij tegen die klotenschermpjes hebben aangekeken niet vergeten. Inclusief geluid indien van toepassing.
 

Linkdump
checkt ook VEO foto's!

Als ouder kon je kleine reet geen groter plezier doen dan een dagje naar het Evoluon in Eindhoven te gaan (Hoewel het eenmalige evenement Fenomena in Rotterdam ook geweldig was). Dat was destijds met afstand het tofste museum van Nederland. Tot Philips in 1989 besloot het Evoluon te sluiten en er een congrescentrum van te maken. Maar goed nieuws, vanaf zomer volgend jaar gaat het Evoluon weer open voor het publiek en zal deels dienst gaan doen als museum waar het menselijk brein uitgelegd gaat worden. Naar welke plek uit uw kinderjaren zou u nog eens willen gaan?

Okay, je kunt momenteel geen site, facebook of twitters open slaan, of het gaat over het overlijden van Steve Jobs. Voor veel mensen onverwacht, maar blijkbaar niet voor Boing Boing, waar binnen een paar uur de volledige lay-out heeft aangepast is naar een retro Apple Macintosh look. Intens bruut, maar Xaderp, zeg er eens wat van! Had Boing Boing inside information? Zitten ze wellicht achter de dood van Jobs? HOE KAN DIT ALLEMAAL ZO MAAR GEBEUREN? DIJKIE?!?!?!?!

Veertigers doen niets liever dan terugkijken op hun jeugd, hoe mooi en onbezonnen het leven was, waar de enige zorg die je had was of “die ander” je wel leuk vond. De zon scheen iedere dag, De middelbare school , te gek! En je blowde, je zoop of je snoof. En in die tijd beste kindertjes, was dat behoorlijk wat! Zo is mijn geheugen niet geheel vanzelf zo selectief, maar vertoont het expres flinke gaten. Gisteravond had ik opeens een erlebnis moment toen ik zapte op oude aflevering van Boobytrap uit 1993. Nee Felice Damiano herkende ik nog wel, maar het ging om de kleding van het publiek! Hemelse goedheid! Wat heeft er in die tijd in godsnaam in ons drinkwater gezeten, dat wij vrijwillig onze broek tot onder de oksels ophesen, dat wij overhemden droegen waar je nu voor gearresteerd zou worden en dat je geen opleiding hoefde te hebben om kapper te kunnen worden. Vanaf de jaren tachtig tot halverwege de jaren 90 zijn wij geterroriseerd door de mode industrie. Ik pleit er dan ook voor om de schuldigen voor het gerecht te slepen wegens misdaden tegen de menselijkheid! Ik zie ze daar zo staan op een kluitje achter de beklaagdenbank. Als een stel stoute jongens die bij de schooldirecteur moeten komen, nog na-gniffelend van de grap waarom ze ontboden zijn. Jean Paul Gaultier, die zijn excuses aanbied terwijl hij zijn gezicht in een plooi probeert the houden. Donna Karan die om haar gegiechel te onderdrukken haar gezicht in de rug van Calvin Klein drukt, die op zijn beurt zijn grijns probeert te verschuilen achter Gianni Versace die op zijn lippen staat te bijten om niet in de slappe lach te schieten. De rechter toont met een streng gezicht de ene modefoto naar de andere. Na enige tijd moet de zitting worden gestaakt omdat Jean Paul aan het zuurstof moet, en Donna Karan een schone broek. Toen Vidal Sassoon als getuige moest optreden was het hek van de dam en moest even later, uit zelfbescherming voor het publiek de zaal ontruimt worden omdat men niet meer kon stoppen met lachen. Later werden alle betrokkenen veroordeeld tot het kijken van alle afleveringen van de Weekend Kwis.

U heeft vermoedelijk ooit wel eens een spelletje gespeeld op de Commodore 64. Vooral de muziekchip van dat apparaat is legendarisch. Rob Hubbard en Martin Galway gingen er compleet op los. Een van de meest heersende composities is van Hubbard, voor het verder weinig terzake doende spel Monty On The Run. Maar kijk toch eens hoe die muziek in ere wordt gehouden, via piano, gitaar en orkest.
Update: alle ooit gemaakte sids hier in een zip en uiteraard ook de player. (Mac versie)

Of anders een van de vele andere... (en ze zijn zowaar speelbaar)

Linkdump
Welke heeft u allemaal thuis gehad?

Tijd voor een Spelletje: Bad Ice-Cream. In Bad Ice-Cream is het de bedoeling dat je zo snel mogelijk de smaken die in het veld te vinden zijn, probeert te verzamelen. Om je te helpen kan je ijsblokken maken, maar ook kapot maken. Let alleen tijdens het verzamelen wel op dat je niet onder de voet wordt gelopen door je vijanden, want dan ga je kapot! Heersende retro-pixelgame van Nitrome.

Tijd voor een spelletje: Gravity Duck. In Gravity Duck is het de bedoeling dat je zoveel mogelijk gouden eieren verzameld. Alleen liggen die eieren op ogenschijnlijk onbereikbare plekken. Maar hé! Je bent Gravity Duck, en dat ben je niet voor niets. Je kunt namelijk de zwaartekracht aanpassen, waardoor je op die moeilijk te bereiken plekken kunt komen. Lijkt simpel, valt tegen. Heersende game in lekkere retro-style

Linkdump
echt!