Oh jee.. Nu hebben we het gedaan, en dan vooral u de reaguurder, zo lijkt het. Gisteravond schreef ome Reet dit postje, waarin hij ons insziens toch zeer duidelijk laat blijken niet geheel en al achter de gang van zaken bij Amnesty te staan. Maar mevrouw Alice Verheij, in de 40, man geweest, zelfstandig onderneemster geweest en nu werkzaam als organisatieadviseur, onderzoekster en de schrijfster die heel hard BOE riep tegen Amnesty, ziet deze post en de reacties niet als een hart onder de riem. Welnee. Ons zijn de homofoben, zo blijkt uit de laatste aanvulling onder haar post:
"Aanvulling: zojuist nog een teiltje vol gekotst na lezing van de homofobe reacties op retecool.nl. Niet dat me dat verbaasd of zo, of dat ik er van onder de indruk raak. Integendeel. Wel weer de boel opruimen natuurlijk, dat dan weer wel."
Jammer, sarcasme is aan mevrouw de professionele zeikerd duidelijk niet besteed. Relativering ook niet, trouwens. Jammer ook dat we positieve aandacht hebben besteed aan een kortzichtige, roeptoeterende, humorloze beroepsgediscrimineerde. Maar ook wij weten niet alles van tevoren. Wellicht dat mevrouw zich, in plaats van zich boos te maken om niet-bestaande homofobie op de Retekoels, beter weer kan gaan storten op haar pogingen Victoria Koblenko te versieren. Of een afspraak gaan maken haar  humorklieren operatief terug laten plaatsen. Namens de redactie: sterkte met uw zwakke maag.   

Ah, we hebben er weer eentje. Een uitgedroogde, zure sloot die ongetwijfeld met een enorme bos haar onder haar oksels en een welkomstmat in haar broek elke dag BH's in brand steekt en er niet geheel en al tegen kan dat er posters met vrouwen erop in de stad hangen. Ik heb het over columniste Sabra Dahhan, die blijkbaar denkt dat ik en alle andere mannen direct met een kneiter van een erectie op de tram wachten als ze een bikinireclame zien. “De foto heeft een sensationele aantrekkingskracht op mannen, maar elke vrouw die ik ken, háát de fotocampagne. Waarom? Omdat ze in het zwoele fotomodel in de regenboogbikini, een stoeipoes zien die op een bikini aanprijst en daarmee wil schreeuwen: ‘Neuk mij!’.”
Aha. Dus een reclameposter voor een FUCKING BIKINI zou volgens Sabra, die echt eens wat vaker zou moeten neuken, niet in de meest logische vorm (namelijk door er een vrouw in te stoppen) in abri's mogen hangen? En ELKE vrouw die zij kent is het met haar eens? Zij kent duidelijk andere vrouwen dan ik, want elke vrouw die IK ken, was óf de poster niet opgevallen, óf ze hebben er totaal geen moeite mee.
HET IS NAMELIJK EEN RECLAME VOOR EEN BIKINI, DOM WIJF! Hoe had je dan graag gewild dat men daar reclame voor maakte? Door dat ding te draperen over een conifeer? Dat ding aantrekken bij een Keeshond? Abstract? Dat de hele bikini niet op de foto staat, maar dat je zin krijgt om een regenboogbikini aan te schaffen door een stilleven van een dwarsfluit en een appel op een lichtblauwe achtergrond?
Komt nog bij dat, in tegenstelling tot wat droge doos Dahhan beweert, ik het bewuste bikinimeisje pas een keer of drie gezien heb, ik zie namelijk vooral Maurice de Hondt zeggen dat ik echt een andere energieleverancier nodig heb. En dan zie ik toch liever het bikinimeisje. Niet omdat ik daar opgewonden van wordt en direct ga staan fappen in het tramhokje, maar gewoon, omdat het een prettiger uitzicht is dan die kuilenkop van Maurice.
Maar Sabra is dus persoonlijk beledigd door een mooie vrouw die een bikini aanprijst. Het feit dat Hunkemöller probeert een regenboogbikini te verkopen op de meest logische manier, namelijk door te laten zien hoe dat ding eruit ziet met iemand erin, maakt blijkbaar van elke vrouw een karikatuur en van elke man een geile seksmaniak die liefst zijn lauwe bud ter plekke van het tramhokje af zou laten druipen. Echt, mens. Ga toch koken.

Beste Volkskrant, als je popjournalist zelf al toegeeft dat de muziek hem boven de pet gaat, is het tijd voor een nieuwe. Dat ie een Talking Drum niet van een Djembè kan onderscheiden is nòg een hint dat je die persoon niet meer naar concerten moet sturen, zeker niet wanneer u kunt rekenen op West-Afrikaanse en Ethiopische invloeden. Popmuzikanten krijgen al decennia het verwijt te simplistische liedjes te schrijven. Erykah Badu tilt de muziek een stapje verder. Het is soul, maar haar concerten in Paradiso kenden zo ongeveer elke schakering die er in soul kan zitten. Als er een keertje flink gesyncopeerd wordt of er een extra negentje in een akkoord klinkt, dan haakt uw verslaggever blijkbaar af. Zonde, want hier waren vaklui aan het werk en was vernieuwing gaande.