Je zou maar in de ruimte zweven en opeens trek krijgen in pizza. Normaal gesproken heb je dan vette pech, maar dankzij een project van NASA zweef je nu gewoon naar een 3D-printer die in 5 minuten een verse pizza voor je maakt.
Sinds SpaceX van plan is om twee mensen eind volgend jaar naar de maan. De kolonisatie van Mars gaat waarschijnlijk gebeuren in de nabije toekomst. En dan zullen we meer dan gevriesdroogd “space food” moeten kunnen eten als we in de ruimte zijn. De startup BeeHex heeft daarom nu 1 miljoen aan startkapitaal binnengehaald voor de ontwikkeling van Chef 3D-printers, die vers deeg en tomaten gebruiken om pizza’s te produceren.
In 2015 was BeeHex al begonnen met een soortgelijk project om met een 3D-printer pizza’s te produceren van gevriesdroogd materiaal, maar er ontstond gelijk een groeiende vraag naar een soortgelijke printer hier op aarde. Zij hebben daarom nu een aangepaste versie gemaakt die pizza’s kan printen van verse ingrediënten.
Zodra je een pizza hebt uitgekozen, wordt het deeg op een plaat in de vorm die je wilt hebben geperst. Daarna volgt de saus en de kaas. Vervolgens gaat de pizza nog even de oven in en 5 minuten later is hij klaar.
Nog even! En dan zullen de pizza printers overal opduiken. Op stations en festivals. En kun je vanaf een app op je telefoon een pizza in allerlei vormen kan bestellen.
Ik vind het een erg leuk project, kan aandacht trekken voor de mogelujkheden die die dingen (printers, niet pizza’s) bieden in tissue engineering enzo.
Ik snap alleen de redenering omtrent die ruitereizen niet zo goed. Er gaat meer nodig zijn dan gevriesdroogd voedsel, dus hier is gevriesdroogd voedsel uit een printer. Kan wel een mijn mooie time saver zijn natuurlijk.
En holy crap Weirdo, leer typen…
Ik snap alleen de redenering omtrent die ruimtereizen niet zo goed. Er gaat meer nodig zijn dan gevriesdroogd voedsel
De achterliggende motivatie is om de astronauten dagelijks wat om handen te geven. Voedsel bereiden, (gezamelijk) opeten, en tenslotte alles weer opruimen, zijn fundamentele menselijke gedragspatronen.
Een andere reden is dat je met een voedselprinter het uiterlijk en de textuur van het voedsel kan variëren. Ook deze afwisseling is belangrijk voor het welzijn van de astronauten.
De afwisseling is trouwens waarom men geprint voedsel wil gaan toepassen in de catering van ziekenhuizen en zorginstellingen. Sommige bejaarden kunnen bijvoorbeeld worteltjes niet meer goed kauwen, maar hebben geen in olvarit-achtige puree. Geprinte wortelpuree met nét genoeg bite zou ideaal zijn.
Voedsel printen heeft heel veel interessante nieuwe toepassingen. Ik heb bijvoorbeeld de afgelopen maanden de mogelijkheid onderzocht om om commerciële schaal gedetailleerd suikergoed te printen (‘jetting’ in het jargon). Het bleek dat de sinds 2015 aangekondigde jet-printers nog in de luchtfiets-fase zitten, en dat wij deze zelf moest gaan ontwikkelen. Daarom heb dit project helaas moeten afblazen.
Vergeet de Srirachasaus niet, want gevriesdroogd voedsel is volledig ontdaan van smaak (smaak = vluchtige substanties die wegvliegen tijdens het drogen).
Doe mij maar een pizza Hawaii aub.